වටම ගොසින් ගෙට එන කල උගෙ හනියා

බලය ලබාගැනීමේ උන්මාදනීය ප්‍රමෝදයෙන් පෙළෙන එක්සත් ජාතික පක්ෂය තවත් වටයකින් ඒ සදහා උත්සාහයක් දරමින් සිටී. ඒ රාජපක්ෂ රෙජීමයටත් වඩා දේශප්‍රේමීවීමට තැත් කරමිනි. ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යය, බලය බෙදීමේ ප්‍රතිසංස්කරණයකින් නැවත ආකාරගත කර දෙමළ ජනතාවගේ දුක් ගැනවිලි වලට සාධාරණයක් ඉෂ්ඨ කිරීමට ප්‍රයත්න ගත් පක්ෂයක් දැන් කතා කරන්නේ සිංහල මහා සම්මතවාදයක් ගැනය.

එක්සත් ජාතික පක්ෂය දැන් කල්පනා කරන්නේ රාජපක්ෂ රෙජීමයටත් වඩා පටු වර්ගවාදී ස්ථාවරයකින් බලය ලබා ගැනීමේ මාර්ගයන් ගැනය. ශ්‍රී ලාංකික හැගීමකින් හා ශ්‍රී ලාංකික දැක්මකින් මැතිවරණයන්ට ඉදිරිපත් වූ නිසා බලය අහිමි වූවා යැයි ඔවුහු සිතති. සිංහලකම, බෞද්ධකම හා දේශීයත්වය අමතක කළ නිසා මැතිවරණ පරාජය වූවා යැයි එ.ජා.ප.යේ දඩි බිඩි දේශපාලකයන් කන් කෙදිරි ගාන්නේ එබැවිනි. එහෙත් ජනාධිපතිවරණයේ දී 50% කට ආසන්න ඡන්ද ලබා ගත්තේත් බස්නාහිර පළාත් සභා මැතිවරණයේ දී කොළඹ මෙට්‍රෝපොලිටීනය ජය ගත්තේත් එක්සත් ජාතික පක්ෂය බව මේ දඩි බිඩිකාරයෝ අමතක කරති.

මහින්ද රාජපක්ෂයන් සිංහල බෞද්ධ ඡන්ද වලින් ජනාධිපතිවරණය ජයග්‍රහණය කරද්දී රනිල් වික්‍රමසිංහ පරාජය වූයේ ශ්‍රී ලාංකික ඡන්ද ලබා ගනිමිනි. එසේම සිංහල බෞද්ධ බහුතරයක් සිටින ප්‍රදේශ වලින් එ.ජා.ප.ය අන්ත පරාජයක් ලබද්දී කොළඹ මෙට්‍රොපොලිටීනයෙන් පළාත් මැතිවරණය දිනූවේ විශිෂ්ඨ ලෙසිනි. ඒ අනුව ලාංකික සමාජයේ ධනේශ්වර ඡන්ද පදනම තවමත් එ.ජා.ප.ය වටා රුදී තිබෙන බව පැහැදිලි ය.

මේ සංදර්භය තුළ සිංහල බෞද්ධ ජාතිකවාදී හැගීම්වලට ආමන්ත්‍රණය කරමින් මැතිවරණ දිනීමට එජා.ප.ය උත්සාහ ගැනීම හාස්‍යජනකය. එකී හැගීම් වලට ආමන්ත්‍රණය කරන්නා වූ දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් බලයේ සිටිය දී බලය නොමැති දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් වටා ඡන්දදායකයන් ගොනුවේ යැයි එ.ජා.ප.ය සිතීම ඊටත් වඩා හාස්‍යජනක ය. බලය ලබාගෙන රාජපක්ෂ රෙජීමයේ අන්තේවාසිකයන්ටත් වඩා දරුණු ලෙස රාජ්‍ය දේපල කොල්ලකෑමට සිහින දකින එ.ජා.ප.යේ දඩි බිඩියන්ට මේ දේශපාලන කාළගුණ තත්ත්වයන් තේරෙන්නේ නැත.

එක්සත් ජාතික පක්ෂය දිගින් දිගටම මැතිවරණයන් පරාජය වූයේ රාජපක්ෂ රෙජීමයට විකල්පව දේශපාලනයක් කිරීමට නොහැකි වූ නිසා මිස අනෙකක් නිසා නොවේ. එය රෙජීමයේ ප්‍රතිපත්ති වලට ඝෘජුව විරුද්ධ නොවී ය. එහෙත් එම ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමට යෑමේ දී මතුවන ගැටළු වල දී ආන්තික ලෙස රෙජීමය විවේචනය කළේ ය. රෙජීමයේ දේශපාලන ඉලක්කයන්ට පක්ෂ වී ඉලක්කයන්ට යන්නා වූ මාර්ගයන්ට විරුද්ධ වීම සහයෝගීතාවාදී දේශපාලනයකි.මේ නිසා රාජපක්ෂ රෙජීමයේ ප්‍රතිපත්තීන් ක්‍රියාත්මක කිරීමේ දී පීඩනයට පත් වූ ජනතාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට එ.ජා.ප.යට නොහැකි වුණි.

උද්ගතව ඇත්තේ ධනවාදය හෝ සමාජවාදය හෝ පිළිබද ගැටළුවක් නොවේ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, මානව නිදහස හා නීතිය නොතකා හැරීම පිළිබද ගැටළුවකි. ඒ අර්ථයෙන් ආණ්ඩුවේ ගමන් මගට විරුද්ධව ශක්තිමත් විකල්ප දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් ගොඩ නොනැගූ නිසා එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ පරාජය තහවුරු වූ බව මේ ලියුම්කරුගේ හැගීමයි. පසු ගිය සිව් වසර පුරා එ.ජා.ප.ය හාන්සි පුටු දේශපාලනයක යෙදෙමින් හාස්‍යජනක ලෙස රෙජීමය විවේචනය කළා මිස විකල්ප දේශපාලන ප්‍රතිපත්තියක් ඔහුන් අත නොවීය. එය කෙතරම් බරපතල ඝෘණාත්මක සාධකයක්දැයි කිවහොත් පහත සදහන් සෑම අවස්ථාවක දී ම කැට කැබැළිති වලින් රෙජීමයට පහර දුන්නා මිස එය හා එක පෙලට සිට ගැනීමට සිදුවීම සම්බන්ධයෙන් කිසිම පිළිකුලක් එ.ජා.ප.ය.ට ඇතිවූයේ නැත.

(i) ජන ඝාතක යුද්ධයක් දියත් කරමින් පුරවැසියන් මරා දැමීම.

(ii) ආර්ථිකය කඩා වැටීම.

(iii) සමාජයේ පරිධියේ ජීවත්වන්නන් නොතකා හැරීම.

(iv) ආණ්ඩුව ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කිරීම.

(v) වර්ගවාදී, අන්තවාදී හා මහ ජාතිවාදී වෙමින් ඒකාධිපති ක්‍රමයක් කරා රාජ්‍ය ගෙන යෑම.

(vi) පුරවැසියන්ගේ මානව හිමිකම් වලට ගරු නොකිරීම/ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන් නොපිළිගැනීම.

දේශපාලන හීනමානයට හා අපේක්ෂා භංගත්වයට පත් පක්ෂ කිහිපයක් එකතු කර ගනිමින් සංධානයක් ගොඩ නැගීමට තැත් කිරීම රාජපක්ෂ රෙජීමයේ ගමන් මග අත් හිටුවා සමාජය නව මාර්ගයක ගෙන යෑමේ මේ මොහොතේ පවතින අවශ්‍යතාවට කුමන ආකාරයක හෝ ධනාත්මක දේශපාලන දායකත්වයක් දරන්නේ නැත. ඒ නිසා ගොඩනැංවීමට තැත් කරන සංධානය පිළිබදව මහ ජනතාව තුළ ප්‍රබෝධයක් ඇතිවන්නේ ද නැත. අවසානයේ දී එක්සත් ජාතික පක්ෂයට පරාජයම මිස අනෙකක් හිමි වන්නේ නැත.

ජාතිකත්වයක් ගැන කතා කරමින් වර්ගවාදය දෝතින් වැළද ගැනීමත් දේශප්‍රේමිත්වයක් ගැන කතා කරමින් රාජ්‍ය දේපල කොල්ල කෑමට සූදානම් වීමත්, මහා සම්මත සිංහලවාදයක් ගැන කතා කරමින් ලෝකයාගෙන් හුදකලාවීමට තැත් කිරීමත් සමාජයට ගෙන එන්නේ දරුණු විපත්තියකි. රාජපක්ෂ රෙජීමය ඒ සම්බන්ධයෙන් කරන්නා වූ හානිය හොදටම ප්‍රමාණවත් ය.

බිද වැටී ඇති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සාර ධර්මයන් නැවත ගොඩනංවා නීතිය හා සාමය ඇති කිරීමත්, යුද්ධයෙන් පීඩනයට පත්වූවන්ට සහනයක් සැලසීමත්, දරිද්‍රතාවයෙන් පෙළෙනවුන් ප්‍රධාන ආර්ථික ප්‍රවාහයට ඇතුළු කර ගැනීමේ වැඩ පිළිවෙලක් සකස් කිරීමත් මේ මොහොතේ වහා කළ යුතු කාර්යන් ය. දෙමළ ජනතාවගේ දුක් ගැනවිලි වලට විසදුමක් ලැබෙන සේ රාජ්‍ය ප්‍රති සංස්කරණය කිරීමත්, යහපත් ආණ්ඩුකරණයක් නිර්මාණය වන්නා වූ ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් සම්මත කර ගැනීමත් ඒ හා බැදුණු සමාජ දේශපාලන අවශ්‍යතාවන් ය. මෙයින් විනිර්මුක්ත දේශපාලන සංධානයකින් සමාජයට කරන්නා වූ සේවයක් නොමැත.

වර්ගවාදී පිළිකනුවල මුළු ගැන්වෙමින් රාජ්‍ය බලය කොල්ල කෑමට උත්සාහ කිරීම පසුගාමී ධනේශ්වරයේ උපන් ගතියකි. ඉතිහාසය පුරාම එ.ජා.ප.යත් ශ්‍රී.ල.නි.ප.යත් කටයුතු කළේ එවන් වූ පසුගාමීත්වයක් දෝතින් ගෙන සිප වැළද ගනිමිනි. චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායකගේ නායකත්වයෙන් ශ්‍රී.ල.නි.ප.ය ද රනිල් වික්‍රමසිංහගේ නායකත්වයෙන් එක්සත් ජාතික පක්ෂය ද කලක් තම සුපුරුදු ගමන් මගින් ඉවත් වුණි. මහින්ද රාජපක්ෂ වේලාසනින්ම ඒ සුපුරුදු මගෙහි තම පක්ෂය රුගෙන ගියේය. එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ දඩි බිඩිකරුවන් ද ප්‍රමාද වී හෝ මේ උත්සාහ ගන්නේ තමන්ගේ පක්ෂයත් ඒ මගෙහිම ඇදගෙන යෑමට ය.

ඒ දෙස උපේක්ෂා සහගතව බලා ඉදීම හැර වෙනත් යමක් මේ අවස්ථාවේ කළ යුතු නැත.