සම්මුතියේ විසම්මුතිය
එ.ජා.ප, ටී.එන්.ඒ හා ජ.වි.පෙ. සංධානය පිළිවෙලින් අලි,කොටී හා නරින්ගේ හවුල ලෙස හදුන්වමින් අවලාද නැගීමේ සිට විපක්ෂ පොදු අපේක්ෂක සරත් ෆොන්සේකා අත් අඩංගුවට ගැනීමට උත්සාහ කිරීම දක්වා රාජපක්ෂ රෙජීමයේ ජයග්රහණයේ ප්රමෝදය උත්කර්ශවත් වෙමින් තිබේ. එක් අතකින් ඒ ප්රබෝධයට හේතු සාධක නැත්තේම නොවේ. දිගින් දිගටම පරාජය වැළද ගනිමින් සිටී විපක්ෂයට ශක්තිමත් අපේක්ෂකයකු ලබාදුන්නේ රාජපක්ෂ රෙජීමය තුළින්මය. එවැන්නක් සිදුවේ යැයි රාජපක්ෂ රෙජීමයේ කිසිවෙක් නොසිතන්නට ඇත. මේ අන්දමින් රාජපක්ෂ රෙජිමයේ ශක්තිමත් පැවැත්මට බලපෑ සියළු හේතු සාධකයන් සහිත තවත් අපේක්ෂකයකු මතුවීම රෙජීමයේ පදනම් පවුරු වලට ඉල්ල වූ බරපතල අභියෝගයක් විය. ඒ නිසා මැතිවරණ කාලය තුළ රෙජීමයට නියත බියක් ඇති වුණි. දැන් කෙසේ හෝ ජයග්රහණය අත්වීම සැමරීමට කාරණයකි.මහින්ද රාජපක්ෂ නැවතත් ජනාධිපතිවරයා ලෙස තෝරා පත් කර ගැනීමත් සමග රෙජීමයේ අන්තේවාසිකයෝ පස්වනක් ප්රීතියෙන් යුතුව ලද විජයග්රහණය සමරන මේ මොහොත දෙවැනි වන්නේ එල්.ටී.ටී.ඊ. නායක වේළුපිල්ලෙයි ප්රභාකරන් රාජ්ය හමුදා මගින් ඝාතනය කළ අවස්ථාවේ ජයග්රහණය සමරනු ලැබූ උත්කර්ෂවත් අවස්ථාවට පමණක් විය යුතුය.
මහින්ද රාජපක්ෂගේ ජයග්රහණය සම්බන්ධයෙන් මා නුදුටු මිත්ර ටැබූ සබ්ජෙක්ට් බ්ලොග් අඩවියේ ලියුම්කරු තබා තිබූ සටහන මේ විෂය සම්බන්ධයෙන් මා මෙතෙක් දුටු උපහාස රසයෙන් පිරී ගිය කදිම උපමාවකින් සමන්විත වූවකි. ඔහු මහින්ද රාජපක්ෂගේ ජයග්රහණය සසදා තිබුණේ ස්ලම්ඩෝග් මිලියනයර් චීත්රපටයේ කුඩා පිරිමි ළමයා මහත් උත්සාහයක් දරා තම ප්රියතම නළුවා වූ අමිතාබ් බච්චන්ගේ සමරු අත්සනක් ගත් අවස්ථාවටය. ඒ කුඩා ළමයා වැසිකිළියට ගොස් සිටී අවස්ථාවක ඔහුගේ ප්රියතම නළුවා වූ අමිතාබ් බච්චන් හෙළිකොප්ටරයකින් එම ප්රදේශයට පැමිණේ. එහෙත් අමිතාබ් බච්චන් දැක බලා ගැනීමට යෑමට කොළුවාට නොහැකි වන්නේ ඔහුගේ මුරණ්ඩු සහෝදරයා නිසා ඔහු වැසිකිළි අඩස්සියට පත්ව සිටී බැවිනි. එහෙත් අමිතාබ් හමුවීමේ ඉවසුම් නොදෙන ආශාවකින් යුතුව වැසිකිළියෙන් පිටවීමට බලන කොළුවාට ඇස ගැටෙන්නේ එකම එක මාර්ගයක් පමණි. කොළුවා තම බඩතුරෙන් එළියට ගත් අමිතාබ්ගේ පින්තූරයක් එක් අතකින් ඉහළට ඔසොවාගෙන අනෙක් අතින් නහය වසාගෙන වැසිකිළි වල තුළට පනී. පොදු විවෘත වල වැසිකිළියක් වන එහි අනෙක් පසින් කොළුවා එළියට එන්නේ මුළු ශරීරය පුරා මිනිස් අශූචී තවරා ගනිමිනි. තම අරමුණ කරා ඉදිරියටම යන කොළුවා සහෝදර කොළු රූන පසෙකට කරමින් අමිතාබ් බච්චන් හමුවට ගොස් බඩතුරෙන් ගත් පින්තූරය මත සමරු අත්සනක් ලබාගැනීමට සමත් වේ. කරවටක් වැසිකිළි වලකට පැන මුළු ශරීරය පුරාම මිනිස් අසූචී තවරා ගනිමින් වුවද තම ඉලක්කය කරා ගිය කොළුවා ජයග්රහණය ලබා ගනී. මේ කොළුවා ලැබූ ජයග්රහණයට මහින්ද රාජපක්ෂගේ විජයග්රහණය සමාන කිරීමෙන් ටැබූ මතු කරන උපහාසය කෙතරම් නම් රසවත් ද?
ජනාධිපතිවරයා වැඩි ජන්ද ලක්ෂ දහ අටක ඡන්දයකින් තේරී පත් වුවද ඒකාබද්ධ විපක්ෂය මේ ප්රථිපලය පිළිගැනීමට සූදානම් නැත. ප්රධාන ප්රතිවාදියා වූ සරත් ෆොන්සේකා මෙන්ම විපක්ෂ නායක රනිල් වික්රමසිංහ, ජ.වි.පෙ. නායක සෝමවංශ අමරසිංහ, මුස්ලිම් කොන්ග්රස් නායක රවුෆ් හකීම් ඇතුළු විපක්ෂයේ සියළු පක්ෂ නායකයන් සිදුකරන්නේ මැතිවරණ ප්රථිපල ගැන සැක සංකා සහිත ප්රකාශයන් ය. එහෙත් යමක් සිදුවූ බවට නිශ්චීත සාක්ෂි කිසිවක් නොමැත. කට කතා දස අත පැතිරී යයි. එහෙත් මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයා නිල ප්රථිපල දැනුම්දීමේ දී සිදු කළ ගුප්ත ප්රකාශය සාධාරණ සැකයන් මතු කරයි. එසේම අන් කිසිම මැතිවරණයක දී සිදු නොකළ අයුරින් රාජ්යයේ බලය මහින්ද රාජපක්ෂගේ මැතිවරණ ව්යාපාරයට යොදා ගත්තේ නිර්ලජ්ජිත අයුරින් බව සියළු දෙනාම දන්නා කරුණකි.තව දුරටත් මැතිවරණ වංචා සිදුකරන්නේ සාම්ප්රදායී ක්රමෝපායන් මත නොවන බව ඉතා පැහැදිලි ය. ජයවර්ධන රෙජීමය හෝ චන්ද්රිකා රෙජීමය හෝ කළ අයුරින් එළිපිට හොර ඡන්ද දැමීම මේ වනවිට අවලංගු ක්රමයකි. එහෙත් වංචා දූෂණයන් සිදු කිරීමට පවා තාක්ෂණික දියුණුව භාවිතා කිරීම දැන් උපාය උපක්රමයයි.
ජනාධිපතිවරණය ප්රකාශයට පත් කළ මොහොතේ පටන් මහින්ද රාජපක්ෂගේ මැතිවරණ ව්යාපාරයට නීතිය අදාළ වූයේ නැත. රාජ්යයේ ඉහළ නිලධාරීන් ද ඇතුළු සමස්ත කාර්ය මණ්ඩලයම ද භෞතික සම්පත් ද ජනාධිපතිවරයාගේ මැතිවරණ ව්යාපාරයට යොදා ගත්තේ නිර්ලජ්ජිතවමය.මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයාගේ නියෝග පවා රාජ්ය යාන්ත්රය විසින් සැලකිල්ලට ගත්තේ නැත.ඔහුගේ නියෝග නොතකා හැරියේ රාජ්ය මාධ්ය ප්රධානීන් පමණක් නොවේ. පොලිස්පතිවරයා ද නීතිය නොතකා හැරියේය.නොයෙක් ප්රතිචාරයන් දක්වමින් මැතිවරණ කොමසාරිස්ගේ බලය හෑල්ලුවට ලක් කළවුන් අතර ජනාධිපතිවරයාම විය.මැතිවරණ දින රජයට අයත් රූපවාහිනී නාලිකා යොදා ගනිමින් විපක්ෂ අපේක්ෂකයා සම්බන්ධයෙන් පදනම් විරහිත අදහස් පැතිරවීම මේ නිර් ලජ්ජිතභාවයේ උපරිමය ලෙස හැදින්විය හැකිය.මැතිවරණ නීතිය ක්රියාත්මක නොවීම සම්බන්ධයෙන් මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයාට පැමිණිලි කළ සෑම අවස්ථාවකම ඔහු අසරණ වුණි.ඒ අර්ථයෙන් ජනාධිපතිවරණ කාල පරිච්ඡේදය තුළ රට තුළ ඇතිවූයේ අරාජිකත්වයක් බව ඉතා පැහැදිලිය. අඩු දියුණු පරිධියේ රටවල් වල ධනෙශ්වර නීතිය ක්රියාත්මක නොවීම සම්බන්ධයෙන් විශ්මය පළ කිරීම අර්ථ විරහිතය. එසේම එම නීතිය සාධාරණ අයුරින් ක්රියාත්මක කර ගැනීමට උත්සාහ කිරීම ඊටත් වඩා අර්ථ විරහිතය.
සමස්ත උතුරු නැගෙනහිර දෙපළාතේත් නුවර එළිය දිස්ත්රික්කයේත් ඇතුළු සුළු ජාතීන් බහුතරය වන ප්රදේශයන්හි ජයග්රහණය ලබා ඇත්තේ පොදු අපේක්ෂක සරත් ෆොන්සේකාය. එසේම දෙමළ, මුස්ලිම් හා වෙනත් සුළු ජනකොටස් සමාන ලෙස මිශ්රව ජීවත්වන ප්රදේශයන්හි ජයග්රහණය ලබා ඇත්තේ ද සරත් ෆොන්සේකාය. නො එසේනම් සුළු ඡන්ද ප්රමාණයකින් ඔහුගේ ජයග්රහණය ගිලිහී ගොස් ඇත. සිංහල බහුතරය ජීවත් වන ප්රදේශ වලින් අති විශාල බහුතරයක් ලබා ගැනීමට සමත් වුවද සුළු ජාතීන්ගේ විශ්වාසය දිනා ගැනීමට මහින්ද රාජපක්ෂ අසමත්ව තිබේ. ඒ අර්ථයෙන් සිංහල නොවන ජනතාවගෙන් රාජ්ය බලය සදහා වරමක් ලබාගැනීමට මහින්ද රාජපක්ෂ සමත් නොවීම මෙම ජනාධිපතිවරණයේ සුවිශේෂී ලක්ෂණයකි. ඒ අනුව ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ ඉහළම විධායකය වන ජනාධිපති ධූරයට පුද්ගලයකු තෝරා ගැනීම සදහා පැවැති මැතිවරණයේ දී දෙමළ, මුස්ලිම් ඇතුළු සුළු ජාතික සමාජ තීරුවෙන් රාජ්යයේ බලාධිපත්යයට එල්ල වී ඇත්තේ ප්රබල අභියෝගයකි.
2005 දී මහින්ද රාජපක්ෂ මහ ජනතාව සමග ඇති කර ගත් සමාජ සම්මුතිය මුළුමනින්ම පදනම් වූයේ සිංහල බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදය මතය. ශ්රී ලංකා රාජ්යයට එරෙහිව දෙමළ ජනතාවගෙන් එල්ල වූ මිලිටරිමය අභියෝගය ජය ගැනීම සදහා රෙජීමය සතුව තිබුණේ ගෝලීය ධනෙශ්වරයේ ආශීර්වාදය මත ශක්තිමත් වූ මිලිටරිමය විසදුමක් පමණි. අවම වශයෙන් ඒ හා සමගාමීව දේශපාලන විසදුමක් ඉදිරිපත් කිරීමට හෝ රෙජීමයට ශක්තියක් නොවීය. අවසානයේ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය තලා පොඩි පට්ටම් කර දැම්මේ ය. දෙමළ ජනතාවගෙන් එල්ල වූ මිලිටරිමය අභියෝගය මර්දනය කිරීමෙන් පසුව හෝ දෙමළ ජනතාව ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ ආධිපත්යයට නතු කර ගැනීම සදහා අවම ප්රජාතන්ත්රීය විසදුමක් ඉදිරිපත් කිරීමට රෙජීමය අසමත් වුණි. ජනාධිපතිවරණයේ දී ඡන්දය ලබා ගැනීමට පවා දෙමළ ජනතාව කරා මහින්ද රාජපක්ෂ ගමන් කළේ හිස් අතිනි. දෙමළ දේශපාලන අවකාශය තුළ පවතින හිස් බව තුරන් කිරීමට දෙමළ ජනතාවගේ දෙපතුල ලගට යෝධ සංවර්ධන ව්යාපාර ගෙන යෑම කොහෙත්ම ප්රමාණවත් නොවේ. ඡන්ද ලබා ගැනීමේ අරමුණෙන් සිංහල ප්රජාව කරා දක්වන ප්රවේශය දෙමළ දේශපාලනය සමග සලකා බැලූ විට අවලංගු උපක්රමයකි. දෙමළ ප්රජාව තුළ පවතින අපේක්ෂා භංගත්වය, පරාජික මානසිකත්වය, ආරක්ෂාව වැනි හැගීම් සම්බන්ධයෙන් දකුණේ ප්රජාව විශේෂයෙන් ශ්රී ලංකා රාජ්යය මීට වඩා සංවේදී විය යුතුය. එහෙත් නොයෙක් වරදානයන් ලබා දෙමින් සිංහල විරුද්ධ පාක්ෂිකයන් දිනා ගන්නා අන්දමින්ම දෙමළ දේශපාලකයන් දිනා ගත්ත ද දෙමළ ජනතාවගේ දුක් ගැනවිලි වලට ආමන්ත්රණය කිරීමට සමත් ශක්තිමත් සමාජ ආර්ථික දේශපාලන වැඩපිළිවෙලක් රෙජීමය සතුව නොපවතී.
රාජ්යයට මිලිටරිමය ලෙස අභියෝග කළ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය මර්දනය කර ඇතත් රාජ්යයේ ඒකාග්රතාව දේශපාලනිකව රුක ගැනීමට හා ජාතීන් අතර ඒකාග්රතාව ප්රජාතාන්ත්රිකව ආරක්ෂා කර ගැනීමට රාජපක්ෂ රෙජීමය අසමත් වීම රාජ්යයේ පිවිතුරුභාවය සම්බන්ධයෙන් බරපතල ප්රශ්න මතු කරයි. සිංහල ජනතාවගේ ඡන්ද පමණක් ලබගැනීම නීත්යානුකූලව බලයට පත්වීමට සෑහෙන්නේ වුවද රාජ්යයේ ඒකාග්රතාව රකිමින් බලය පවත්වා ගැනීම සදහා සියළු ජන වර්ගයන්ගේ සහයෝගය අත්යවශ්ය වේ. නො එසේනම් ශ්රී ලංකා රාජ්යය සිංහල ජනතාවගේ රාජ්යයක් පමණක් බවට පත් වේ. එවිට සුළු ජාතීහු රාජ්යය කෙරෙහි සැක සංකා ඇති කර ගනිමින් එහි බලාධිපත්යයෙන් ඉවත්වීමට උත්සාහ ගනිති. ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ ආධිපත්ය නොපිළිගනිමින් වෙනම රාජ්යයක් දිනා ගැනීම දක්වා සන්නද්ධ අරගලයකට දෙමළ ජනතාව යොමු වූයේ රාජ්යය සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් තුළ එවැනි අයහපත් හැගීමක් ඇති වූ බැවිනි. එසේ වූ විට රාජ්යය අනෙකුත් ජාතීන්ගේ පීඩක උපකරණයක් ලෙස නිරායාසයෙන්ම කටයුතු කරයි.
මහින්ද රාජපක්ෂ 2010 දී ත් මහජනතාව සමග ඇති කර ගත්තේ වාර්ගික සිංහල ස්වෝත්තමවාදී දේශපාලන සම්මුතියකි. ඒ තුළ සුළුතරයේ අයිතිවාසිකම් වලට, මානව හිමිකම් වලට , ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතීන්ට ඉඩක් නොපවතී. මහින්ද රාජපක්ෂ සිංහල බහුතරයේ අති මහත් කැමැත්ත ලබා ගත් නිසා බහුතරයේ විරෝධයකින් තොරව සුළුතරයේ අයිතීන්ට ගරු කරන යම් විසදුමක් ලබා දෙතැයි රාජපක්ෂ රෙජීමයට අර්ථයෙන් ධර්මයෙන් අනුශාසනා කරන්නා වූ බහුශ්රැතයෝ පවසති. එහෙත් බහුතරයේ කැමැත්ත ලබාගෙන ඇත්තේ ඇති කර ගත් දේශපාලන සම්මුතියට බාහිරව කටයුතු කිරීමට නොවේ. ඉන් බාහිරව යමක් කිරීමට තැත් කරන පළමු මොහොතේ දී ම එය බිද දැමීම සදහා පළමුව ඇති කර ගත් දේශපාලන සම්මුතිය පෙරට පැමිණේ. දේශපාලනය පෙල ගැසෙන්නේ මේ අන්දමින් බව ඉතිහාසය අවශ්ය තරමටත් වඩා සාක්ෂි සපයයි.දෙමළ ජාතික සංධානය විපක්ෂයේ පොදු අපේක්ෂකයාට සහයෝගය දීමට ඉදිරිපත් වූ මොහොතේ දී ම රාජපක්ෂ රෙජීමය කල් යල් බලා සිංහල ස්වෝත්තමවාදී හැගීම් උසි ගැන්වීමට කටයුතු කළේය.රට කැබලි කර ඊලාම්වාදීන්ට පාවා දීමට ෆොන්සේකා සම්මුතීන් අත්සන් කර ඇතැයි පැවසුවේ පොළොවේ හැපෙමිනි. ඉන් ගම්ය වූයේ දෙමළ ජනතාවට අබටෙක තරම් දෙයක් නොදිය යුතුයැයි යන සිංහල වර්ගවාදී හෘදය සාක්ෂියයි.
ජනාධිපතිවරණයේ දී සුළුතරයේ සහයෝගයක් නොමැතිව එහෙත් භෞතික සම්පත් වලට ලොල් සුළුතර නියෝජිතයන්ගේ ආශීර්වාදයෙන් සිංහල ස්වෝත්තමවාදී ජනවරමක් රාජපක්ෂ රෙජීමය විසින් ලබාගෙන තිබේ. ශ්රී ලංකා රාජ්යය සමග සුළුතරයේ වාර්ගික අනුකලනය ගිලිහී ගොස් වෙනම සිංහල රාජ්යයක් ද වෙන් වෙන් වශයෙන් සුළුතර රාජ්යයන් ද මනෝමූලිකව බිහිවී තිබේ. වෙනත් වචනයන්ගෙන් පැවසුවහොත් ජනාධිපතිවරණ ප්රථිපලයත් සමග ශ්රී ලංකා රාජ්යය තවත් රාජ්යයන් කිහිපයකට කැඩී වෙන් වී ගොස් ඇත.ජාතීන් අතර සංහිදියාව, අනෝන්ය අවබෝධය හා ගරුත්වය ගිලිහී ගොස් ඇති නිසා ජාතීන් අතර සම්බන්ධතා පුරුකක් තැනීම මේ මොහොතේ අතිශයෙන් දුෂ්කර වූවකි.
මහින්ද රාජපක්ෂ, තමාම වපුරපු බීජයන්ගේ අස්වැන්න කදිමට නෙළා ගෙන ඇත.
Pic: Courtesy by www
සරත් ෆොන්සේකාගේ “ඉඩී අමීන් හැඩ රුව”
හිටපු යුධ හමුදාපති ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා ජනාධිපතිවරණයට පොදු අපේක්ෂකයකු ලෙස ඉදිරිපත්වීමත් සමග රාජ්යයේ ස්වභාවය පිළිබදව දේශපාලන සංවාදයක් සමාජයේ ඇතිවී තිබේ. රාජ්යය කටයුතු කරන්නේ ප්රජාතන්ත්රවාදීව ද එය මානව හිමිකම් වලට ගරු කරන්නේ ද සුළුතරයේ හැගීම් තේරුම් ගෙන තිබේ ද සමාජයේ පීඩිතයන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ ද ආදී යහපත් රාජ්යයක ස්වභාවය පිළිබදව සංවාදයක් ගොඩ නැගෙන්නේ නම් එය සතුටට හේතුවකි. එහෙත් අවාසනාවකට ගොඩ නැගී ඇති සංවාදය එවැනි පුළුල් අර්ථයකට නොගොස් පටු පක්ෂ දේශපාලන අරමුණක හිර වී තිබීම කනගාටුවට කරුණකි.
රාජ්යයක ස්වභාවය තීරණය වන්නේ රාජ්යයේ බලය දිනා ගෙන ඇති කණ්ඩායමේ දේශපාලන මතවාදය අනුවය. එය සිදුවන්නේ රාජ්යය බලය සදහා පවත්වන මැතිවරණයේ දී ඒ ඒ දේශපාලන කණ්ඩායම් මහජනතාව සමග ඇති කර ගන්නා දේශපාලන සම්මුතිය සමගය. මෑත ඉතිහාසයේ ජයවර්ධන, ප්රේමදාස, චන්ද්රිකා හා මහින්ද රෙජීමයන් විසින් හසුරුවන ලද රාජ්යයේ ස්වභාවය විවිධ හැඩ තල වලින් යුක්ත වූයේ ඒ ඒ අවස්ථාවේ දී මහජනතාව සමග ඇති කර ගත් දේශපාලන සම්මුතීන් අනුවය.
රාජපක්ෂ රෙජීමය විසින් හසුරුවන ලංකා රාජ්යය ප්රජාතන්ත්රවාදී නොවන , මානව හිමිකම් වලට ගරු නොකරන හා සුළුතරයේ හැගීම් වලට සංවේදී නොවන අත්තනෝමතික ආකාරයේ ගති ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරන්නේ 2005 දී මහින්ද රාජපක්ෂ ලබා ගත් ජනවරමට අනුවය. එම ජනවරම බහුත්වවාදය, නවීනත්වය හා ශිෂ්ටභාවය ප්රතික්ශේප කරන වැඩවසම් ගතානුගතික නොදියුණු හැඩතල වලින් යුත් ජන වරමකි. එවැනි සමාජ සම්මුතියකින් රාජ්යය බලය දිනා ගත් දේශපාලන ව්යාපාරයකට වර්තමාන ලෝකයේ දියුණු, ශිෂ්ඨ හා ප්රජාතන්ත්රවාදී ප්රවේශයකින් රාජ්යය මෙහේය විය නොහැකිවීම ස්වභාවිකය.
රජපක්ෂ රෙජීමය රාජ්ය පාලනය කිරීමේ දී එහි මූලික නීතිය වන ආණ්ඩු ක්රම ව්යවස්ථාව උල්ලංඝනය කිරීමට නොපැකිලුණි. ශිෂ්ටත්වය ඉක්මවා මිනිස් අයිතීන් උල්ලංඝනය කිරීමට ද නොපැකිලුණි. පීඩිතයන් ආරක්ෂා කිරීම අත්හළ අතර නීතිය අභිබවමින් අවනීතිය කෙරෙහි විශ්වාසය තැබුවේ නීති උල්ලංඝනය සදහා මහජනතාව ද උසිගන්වමිනි. එවැනි නීතිමය උල්ලංඝනය කිරීම් අධිකරණය ඉදිරියේ අභියෝග කිරීමේ දී කිසියම් හෝ සංස්කෘතික හික්මීමකින් තොරවම අශිෂ්ට අන්දමින් පීඩිතයා කෙසේ හෝ රාජ්ය මර්දනයට ගොදුරු කර ගැනීමටම උනන්දු වුණි. 17 වන ව්යවස්ථා සංශෝධනය අනුව පත් කළ යුතු ව්යවස්ථාදායක සභාව පත් කිරීම මග හැරියේ බොළද තර්ක ඉදිරිපත් කරමිනි. එසේම ජනාධිපතිවරණය සදහා සූදානම් වන මේ මොහොතේ ද නීතිය උල්ලංඝනය කරන්නේ අශිෂ්ඨ අන්දමිනි.
මහජන ආකල්පයන්ට අනුව මහජන වරමකින් බලයට පත්වූ දේශපාලන ව්යාපාරයක් මිලිටරිමය ලෙස හැසිරෙන්නේ නැත. නමුත් රාජ්යය තුළ මේ අශිෂ්ඨ හැසිරීම් ඇතිවූයේ මහජන වරමකින් බලයට පත් වූ දේශපාලන ව්යාපාරයකට නායකත්වය දුන් සිවිල් නායකයකු රාජ්යය නායකයාව සිටියදී ඔහුගේ මූලිකත්වයෙනි. රාජ්යයේ පරිපාලන අතපසුවීම් නිසා මෙවැනි වැරදීම් සිදුවූවා නම් රාජ්යයේ දේශපාලන අධිකාරිය වහා මැදිහත් වී අර්බූදය විසදිය යුතුය. එහෙත් මේ මිලිටරිමය ගති ස්වභාවය රාජ්යයේ ප්රතිපත්තිය බවට පත්ව තිබූ බැවින් එවැනි නිවැරදි කිරීමකට දේශපාලන අධිකාරිය ගමන් කළේ නැත. මහින්ද රාජපක්ෂ 2005 දී මහජනතාව සමග ඇති කරගත් දේශපාලන සම්මූතිය අනුව රාජ්යයේ මිලිටරිමය ස්වභාවයට යම් වලංගුභාවයක් ලැබී තිබේ. ඒ නිසා රාජ්යයක් මිලිටරිමය ගති ලක්ෂණ කරා සීරු මාරු වන්නේ රාජ්යය මෙහේය වන නායකයා අනුව යැයි පැවසීම අර්ථ විරහිතය. එමෙන්ම මේ මොහොතේ එවැනි මතයක් සමාජ ගත කර ඊට යම් සමාජ වලංගුභාවයක් තහවුරු කිරීමට උත්සාහ ගන්නේ ද පටු පක්ෂ දේශපාලන අරමුණෙනි.
ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ පාලන බලය ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකාට හිමි වුවහොත් ඔහු ශ්රී ලංකාව ඒකාධිපති මිලිටරි රටක් බවට පත් කරවන බව යම් අදහසක් සමාජය තුළ බල ගන්වමින් තිබේ. එහෙත් එය බලයට පත්වන ඔනෑම පුද්ගලයකුට අදාළව සලකා බැලුවහොත් රාජ්යයේ ස්වභාවය ආකාර තුනක් බවට පත් කිරීමේ ඉඩකඩක් පවතී. ඒ අනුව එම පුද්ගලයාට රාජ්ය මුළුමනින්ම ප්රජාතන්ත්රවාදී රාජ්යයක් බවට පත් කළ හැකිය. නො එසේනම් මුළුමනින්ම ඒකාධිපති රාජ්යයක් බවට පත් කළ හැකිය.එසේත් නොවේනම් ඔහුටම ආවේනික ස්වභාවයක් ඇති පාලනයකින් යුත් රාජ්යයක් බවට පත් කළ හැකිය. නමුත් මේ සියළුම ආකාරයන් අදාළ පුද්ගල සාධකය මත පමණක් රදා පවතින්නේ යැයි කිසිවෙකුට පැවසිය නොහැක. එසේ වන්නේ නම් මහින්ද රාජපක්ෂ රෙජීමය සිත් ගන්නා සුළු ප්රජාතන්ත්රවාදී හරයකින් යුක්ත විය යුතු බව අවිවාදිතය. එහෙත් මහින්ද රාජපක්ෂ හඩ නගා පිළිතුරු ලබා දෙමින් සිටින්නේ සිවිල් පුද්ගලයකු රාජ්ය බලය ලබාගත් පමණින් රාජ්ය ප්රජාතන්ත්රවාදී නොවන බවය.
රාජ්යයක් ප්රජාතන්ත්රවාදී රාමුවක තබා ගැනීමේ මූලික වගකීම පැවරෙන්නේ මැතිවරණයක දී මහ ජනතාව සමග ඇති කර ගන්නා දේශපාලන සම්මූතියටය. එසේම එම දේශපාලන සම්මූතියට එළඹෙන සමාජයේ දේශපාලන සංස්කෘතිය මත ද බරපතල වගකීමක් පැවරේ. තත් කාලයේ ලෝක දේශපාලන පරිසරයේ ඇතිවන ප්රවනතා වැනි වෙනත් බාහිර සාධකයන් ද මේ සදහා හේතු විය හැකි වුවත් දේශපාලන අධිකාරිය මූලික වශයෙන් හැසිරෙන්නේ සමාජ සම්මූතිය අනුවය. ඒ අනුව ඔනෑම දේශපාලන නායකයකු රාජ්යය හැසිරවීමේ පදනම තීරණය කරන්නේ එම නායකයාගේ පුද්ගලකි ගති සවභාවය අනුව යැයි පැවසීම අදේශපාලනිකය.
මහින්ද රාජපක්ෂ රෙජීමය විසින් ශ්රී ලංකා රාජ්යය සම්බන්ධයෙන් නිර්මාණය කර ඇත්තේ අශිෂ්ඨ ච්ත්රයකි. මේ මොහොතේ දී මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් ලබා ගන්නා ජන වරමකට එම වැරද්ද නිවැරදි කිරීමේ ශක්යතාවක් නොපවතී. කොතෙක් ප්රමාදයන් දෝෂයන් හා වැරදීම් තිබුන ද මෙම ශක්යතාව පවතින්නේ සරත් ෆොන්සේකා සමග මහජනතාව ඇති කර ගන්නා නව සමාජ සම්මූතියකට පමණි. එසේම එම සමාජ සම්මූතිය සමග සජීවීව සිටිමින් එය බලාත්මක කර ගන්නා සමාජ දේශපාලන ව්යාපාරයකට පමණි. නො එසේනම් ශ්රී ලංකා රාජ්යය තවත් බොහෝ කලක් අදුරේම පවතිනවා නො අනුමානය.
දහසක් මත ගැටී දහසක් මල් පිපී ඇත – එන්න මේ මල් සුවදදැයි බලන්න.
රාජපක්ෂ රෙජීමය විසින් නායකත්වය දුන් සිංහල ස්වෝත්තමවාදී රාජ්යය දෙමළ ජනතාවගේ ඔළු ගෙඩි වලට ඉහලින් බෝම්බ දමා එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය තලා පොඩි පට්ටම් කරන විට දකුණේ බහුතරයක් දේශපාලන පක්ෂ රාජ්යයේ මතය හා එකග වෙමින් යුද්ධයටම ආවැඩීය. 1988-1989 අරාජික සමයේ දී රාජ්යයේ නිල හමුදාවේ පීඩනය හා මර්දනය උපරිමයෙන් භුක්ති විදි දකුණේ සිංහල සමාජය ද උතුරේ ගලාගිය සහෝදර දෙමළ ජනතාවගේ උණු රුධිර දහරාවෙන් තෘප්තිය ලැබූහ.
එහෙත් මේ තිරිසන් වර්ගවාදී යුද්ධයට එරෙහිව නොබියව එක පෙළට සිට ගත් දේශපාලන ව්යාපාරයන් කිහිපයක්ම දකුණේ තිබීම සතුටට කරුණක් විය. ඒවා ඔළු ගෙඩි ගණනින් නියෝජනය වූයේ අල්ප බලයක් විය හැකිය. එහෙත් රාජ්යයේ අත්තනෝමතික බලයට, උද්දච්ඡ ස්වරයට හා ඒකාධිපතිත්වයට එම දේශපාලන ව්යාපාරයන් එල්ල කළ අභියෝගය සුළු පටු නොවීය.රාජ්යයේ මර්දනයට නොබියව මුහුණ දෙමින් අගය කළ යුතු නිර්භීත දේශපාලන ආස්ථානයක් ගනිමින් එම දේශපාලන ව්යාපාරයන්ට නායකත්වය දුන්නේ ආචාර්ය වික්රමබාහු කරුණාරත්න, සිරිතුංග ජයසූරිය හා විජේ ඩයස් බව ඔවුන්ට කරන්නා වූ ගෞරවයක් වශයෙන් සදහන් කළ යුතුය.
ජන ඝාතක වියරු යුද්ධයෙන් පසුව ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ දේශපාලන බලය කා අතට යා යුතු දැයි තීරණය කරන්නා වූ ජනාධිපතිවරණයේ දී යුද විරෝධි ආස්ථානයක් ගත් මේ දේශපාලන නායකයන් තිදෙනා ද තරගයට එක්වී තිබීම ප්රශංසාත්මකය. ප්රධාන පක්ෂ දෙකේම ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයන් දෙදෙනාම කුරිරු යුද්ධයේ ඝෘජු හවුල්කරුවන් නිසා ජන ඝාතක යුද්ධයට ඔහුන් දේශපාලනිකව ද මිලිටරිමය ලෙස ද වගකිව යුතුය. ඒ නිසා යුධ විරෝධි දේශපාලකයන් තිදෙනාට ගෞරවයකින් යුතුව ජනතාව ඉදිරියට යා හැකි බව අවිවාදිතය. මහින්ද රාජපක්ෂටත් ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකාටත් නැති ආත්ම අභිමානයකින් දේශපාලන බලය ඉල්ලිය හැකි පදනමක් ඔවුන් තිදෙනාටම තිබේ. එහෙත් දේශපාලන සම්මුතීන් ඇති වන්නේත් එම සම්මුතීන්ට ගෞරවනීය බලයක් ලැබෙන්නේත් දේශපාලන ව්යාපාරයක යුධ විරෝධි ආස්ථානය මතම නොවේ. ඒ සදහා ශක්තිමත් ආර්ථික, සමාජ දේශපාලන වැඩපිළිවෙලක් ද අත්යවශ්ය වේ.
සෝවියට් සමූහාණ්ඩුව 1991 දී බිද වැටුණු පසුව ධනේශ්වරයේ බොහොමයක් න්යායාචාරීන් වහසි බස් දෙඩූයේ ධනේෂ්වරයේ ගෝලීය යුගය පිළිබදව ය. ඒ කාලය තුළ ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ තනි ආධිපත්යයට ලෝකය නතු වූ බව සත්යයකි. එහෙත් අනතුරුව එක්සත් ජනපද ආධිත්යයට ලෝකයා ප්රතිචාර දැක්වූයේ විකල්ප දේශපාලන ක්රමවේදයකින් නොවන අතර විකල්ප ත්රස්ත ක්රම වලිනි. එක්සත් ජනපදයට ත්රස්තවාදය ගෝලීය ප්රශ්නයක් වූ අතර අනතුරුව ලෝක ආර්ථිකය ක්රමයෙන් කඩා වැටුණි. එය අහඹු කඩා වැටීමක් නොවූ අතර ධනේශ්වරයේ වත්මන් උපක්රමය වූ නව ලිබරල්වාදයේ කඩා වැටීමකි. ඒ සමගම එක්සත් ජනපදයේ බලාධිපත්යය අහෝසි වෙමින් ආර්ථික කලාප බිහිවුණි.ඇති වූ දේශපාලන රික්තය තුළ මාක්ස්වාදය නැවත කියවීමට ලෝකයා උනන්දු වූයේ සර්වාධිකාරී ධනේශ්වරයට විකල්පයක් වශයෙනි.අහෝසි වෙමින් යන නව ලිබරල්වාදයට විකල්ප සොයමින් අර්බුදය අභ්යන්තරයෙන් විසදා ගැනීමට ධනේශ්වර බුද්ධිමතුන් මහන්සි වෙද්දී අර්බූදය ගෝලීයව විසදා ගැනීමට මාක්ස්වාදීහු මාක්ස් නැවත හැදෑරීමකට ගියහ.
මේ තත්ත්වය තුළ ලග එන ජනාධිපතිවරණය සදහා වාමාංශික පෙරමුණත්, එක්සත් සමාජවාදී පක්ෂයත්, සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයත් ඉදිරිපත් කර ඇති දේශපාලන වැඩ පිළිවෙල විමර්ශනය කිරීම අතිශයෙන් වැදගත් වේ. ජාත්යන්තර සමාජවාදී වැඩපිළිවෙලක් ඉදිරිපත් කරමින් ජනාධිපතිවරණයට තරග කරන විජේ ඩයස් ට්රොස්කිවාදී ආස්ථානයකින් දේශපාලන සංවාදයක් සමාජ ගත කර ඇත. ඒ වැඩ පිළිවෙල තුළ අර්බූදයන්ට තනි රටේ විසදුම් නොමැති බව විජේ ඩයස් පැහැදිලිව පවසයි.එහෙත් ආචාර්ය වික්රමබාහුට හා සිරිතුංග ජයසූරියට ඇත්තේ ජාත්යන්තර සමාජවාදී වැඩ පිළිවෙලක් නොවේ. ඔවුන් කතා කරන්නේ ධනේශ්වරයේ අඩු පාඩු ගැනය. අත් වැරදීම් ගැනය. සංශෝධිතයන් ගැනය. ගෝලීය ධනවාදී පදනම හෙළිදරව් කරමින් ද ජාතික ප්රශ්නයට සමානාත්මතාව, ස්වයං පාලනය හා ස්වයං තීරණ අයිතිය මත යම් දේශපාලන විසදුමක අවශ්යතාව ද සැබෑ ප්රජාතන්ත්රවාදී ජන සමාජයක් ගොඩනැගීම සදහා ඔනෑම නායකයකුට බලපෑමක් එල්ල කිරීම ද ආචාර්ය වික්රමබාහුගේ අවශ්යතාවයි. සිරිතුංග ජයසූරියගේ දේශපාලන වැඩ පිළිවෙල ද මේ හා සමාන වන්නේය.
ජාත්යන්තර සමාජවාදී ව්යාපාරයක් ගොඩනැගීමට අපේක්ෂා කරන විජේ ඩයස් වියුක්ත දේශපාලනයක යෙදන්නේ වුවද එම දේශපාලනයට යම් තර්කයක් තිබේ. එහෙත් ආචාර්ය වික්රමබාහුගේ දේශපාලන ව්යාපාරය තුළ යම් කිසි සංයුක්ත භාවයක් පෙන්නුම් කළ ද ඊට දේශපාලන තර්කයක් ගොඩනැංවෙන්නේ නැත.ඊට හේතු වන්නේ වික්රමබාහුගේ වැඩපිළිවෙල ධනේශ්වරය නියෝජනය කරන්නක් වීමයි. මේ අර්ථ කථනය මගින් ඉල්ලා සිටින්නේ බාහුගේ දේශපාලන ව්යාපාරයේ සුපිරිසිදු සමාජවාදී කන්යා පටලය පිළිබද විමසීමක් නොවේ.මේ යුගය තුළ සමාජවාදය ඉල්ලීම විහිලුවකි. ඇත්ත වශයෙන්ම මාක්ස්වාදීන් කළ යුත්තේ වෙනස් වී ඇති සමාජ තත්ත්වයන් සමග මාක්ස් හදාරමින් සංයුක්ත වැඩපිළිවෙලක් සකස් කර ගැනීමත් සමාජ ප්රජාතන්ත්රවාදී වැඩ පිළිවෙලක් සමග උපරිම සංශෝධන සදහා සටන් කිරීමත්ය. එහෙත් එම සමාජ ප්රජාතන්ත්රවාදී වැඩපිළිවෙල මාක්ස්වාදීන්ගේ තනි අයිතියට නතු විය යුක්තක් නොවේ.
අවශ්ය පරිදිම බාහුගේ දේශපාලන වැඩපිළිවෙල සකස් වී ඇත්තේ එවැනි සමාජ ප්රජාතන්ත්රවාදී පදනමකිනි. ඒ දේශපාලන ආස්ථානය තුළ කදවුරු බැද ගැනීමට ප්රජාත්න්ත්රවාදී හා සමානාත්මවාදී දේශපාලන ව්යාපාරයකට හැකිය. එහෙත් ආචාර්ය බාහු එය තමන්ගේ තනි අයිතියට නතු කර ගනිමින් ධනේශ්වර කදවුරට එරෙහිව යොදා ගැනීමට උත්සාහ දරයි.එහෙත් එය සමාජවාදී වැඩ පිළිවෙලක් නොවේ. විජේ ඩයස් මෙන් ජාත්යන්තර සමාජවාදී වැඩපිළිවෙලක් ඒ තුළ ගැබ් වී නැත. ඒ දේශපාලන ව්යාපාරය වෙනුවෙන් කටයුතු කිරීමට රාජපක්ෂ රෙජීමයට එරෙහි සරත් ෆොන්සේකාට ද හැකිය. ආචාර්ය වික්රමබාහු තමන්ගේ වැඩපිළිවෙලට සමාජවාදී විකල්පයක අර්ථකථනයක් ලබා දීමට උත්සාහ දැරීම අර්ථ විරහිත වන්නේ එබැවිනි. ඒ නිසාම ධනේශ්වර කදවුරු දෙකටම එරෙහි වාමාංශික බලයක් ගොඩ නැගීම සදහා වික්රමබාහු පෙනී සිනවා යැයි පැවසීම ද අර්ථ විරහිතය.
වික්රමබාහුගේ බලමුළු ගැන්වීමෙන් බලාපොරුත්තු වන්නා වූ දේශපාලන ඉලක්කයක් පවතී. එනම් ප්රධාන පක්ෂ දෙකේ ධනපති නායකයන් දෙදෙනා සමගම පොර බදිමින් සමාජ ප්රජාතන්ත්රවාදී අරමුණු දිනා ගැනීම සදහා උපරිම ලෙස සටන් කිරීමයි. ඒ සදහා ප්රධාන පක්ෂ දෙකේ අපේක්ෂකයන් දෙදෙනාම 50% බහුතරය ලබා ගැනීම වැළැක්වීමයි. ඔහු එවැනි ආස්ථානයක් දැරූ පළමු අවස්ථාව මෙය නොවේ. ඉතිහාසයේ අවස්ථා කිහිපයකදී ම මෙවැනි උපක්රමශීලී ආස්ථානයක් වික්රමබාහු විසින් දැරුව ද ශක්තිමත් ලෙස එම විකල්පය සමාජ ගත කිරීමට අපොහොසත් වුණි.සමාජ ප්රාතන්ත්රවාදී වැඩ පිළිවෙලක් තිබූ පමණින් මහ ජනතාව ඒ වටා එක් රොක් වන්නේ නැත. රාජ්යයේ බලය පිළිබද සාධකය ද දේශපාලන තීන්දු තීරණ ගැනීමේ දී ප්රධාන වේ. වික්රමබාහු දේශපාලනයේ බලය නොසලකා හරියි. ඒ නිසා පොදු වැඩ පිළිවෙලක අවශ්යතාව පිළි ගත්ත ද ජනතාව පෙළ ගැසෙන්නේ බලය හිමි අපේක්ෂකයා වටාය. බලය හිමි අපේක්ෂකයාගේ දේශපාලන වැඩ පිළිවෙලින් වික්රමබාහුගේ වැඩ පිළිවෙල වෙනස් වන්නේ කොතැනින් දැයි අපැහැදිලි වූ විට ජනතාව බල සාධකය වටාම රොක් වීම තවත් ස්ථිර වේ. ඒ අර්ථයෙන් වික්රමබාහුගේ දේශපාලන ඉදිරිපත්වීම උපක්රමිකව නිවැරුදි නොවේ.
රාජපක්ෂ රෙජීමයට එරෙහිව එකම දේශපාලන වැඩ පිළිවෙලක කදවුරු බැද ගැනීමට තිබිය දී දුර්වල සමාජ ප්රජාතන්ත්රවාදී දේශපාලනයක් තුළ අත්හදා බැලීම් කරා යෑම රාජපක්ෂයන්ට ම වාසි සහගත විය හැකිය.රාජපක්ෂ නැවතත් බලයට පත් වුවහොත් රෙජීමය විසින් මුදා හරින මර්දනයට, ඒකාධිපතිත්වයට හා අසමානතාවයන්ට මුහුණ දීමට බාහු ගොඩනැගීමට උත්සාහ දරන දේශපාලන කදවුරට බලයක් නොමැත. එසේම රාජපක්ෂයන්ගේ ජයග්රහණයක් තුළ ඉදිරියට එන්නා වූ මහා මැතිවරණය ද ඔහුගේම තනි භුක්තියට නතු වූ පාර්ලිමේන්තුවක් බිහිවීමට මාර්ග විවෘත කරයි. විධායක ජනාධිපති ක්රමයේ අත්තනෝමතික බලය නිසාම දේශපාලන පරිසරය නැවත බලවත් ලෙස ධ්රැවීකරණය වී විපක්ෂ බලවේග සීසී කඩ ගොස් ආඥාදායකත්වයක් බිහිවීම අනිවාර්ය වේ. ඒ නිසා රාජපක්ෂ නැවත බලයට ඒම රාජ්යයේ ප්රජාතන්ත්රවාදය සම්බන්ධයෙන් මතු කරන්නේ බරපතල ගැටලූන් රුසකි.
ශ්රී ලංකා රාජ්යය මුහුණ දී ඇති බරපතල ප්රශ්නයන්ගෙන් මිදී රාජ්යය නැවත ප්රජාතන්ත්රීය කිරීම සදහා සරත් ෆොන්සේකා කිසිම විසදුමක් ඉදිරිපත් කරන්නේ නැත. එහෙත් ෆොන්සේකාගේ ආගමනය ප්රජාතන්ත්රවාදී අර්ථයෙන් සාධනීය වී ඇති බව දැනටමත් තහවුරු වී තිබේ. රාජ්යයේ තනි අයිතිය රාජපක්ෂ බල කදවුර වටා කෙන්ද්ර ගතව තිබුණි. එම බලයේ කෙන්ද්රය වෙනස් කිරීමට ෆොන්සේකා සමත් වුණි. යුද ජයග්රහණයත් සමග වසර විසි පහක කාලයකට රාජාභිෂේකවීමට පෙරුම් පිරූ මහින්ද රාජපක්ෂ දැන් රාජ්යයේ භාරකරුවා වීමට උත්සාහ දරයි. ඒ නිසා රාජ්යයේ ඒකාධිපති ලක්ෂණ යම් පමණකින් සීමා වුණි. එය ප්රජාතන්ත්රවාදය සම්බන්ධයෙන් සාධනීය වේ. මේ ප්රජාතන්ත්රවාදී ඉඩ හසර පුළුල් කර ගැනීම අද දවසේ දේශපාලන අභියෝගයයි.
අද මුළු රටම ඉල්ලා සිටින්නෙ එවැනි සමාජ ප්රජාතන්ත්රවාදී ප්රයෝගික වැඩ පිළිවෙලකි. ඉන් මග හැර යෑමට ආචාර්ය වික්රමබාහු කරුණාරත්න ඇතුළු කිසිම වාමාංශිකයෙකුට නොහැකි බව සහෝදරාත්මකව ප්රකාශ කරමි.
Pic – lankaenews
කොම්ප්රදෝරු බුද්ධිමතුන්ගේ බරවා තර්ක
1948 දී සුදු අධිරාජ්යවාදීන් විසින් සිංහල බෞද්ධයන්ගේ තනි උරුමයට නතු කර දුන් ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ කොළඹ කේන්ද්රීය ආධිපත්යයට කිසියම් ආකාරයක අභියෝගයක් එල්ල කිරීමට සමත් වූයේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණත් දෙමළ කැරලිකාර සංවිධානත් පමණි. ඒ සියළුම අභියෝගයන් මිලිටරිමය වූ අතර ජනතා පදනමක් ඇති ප්රජාතන්ත්රවාදී අභියෝගයන් රාජ්යයේ පදනමට එරෙහිව පැන නැගුනේම නැති තරම් ය. නො එසේනම් එසේ පැන නැගුන ජනතා අභියෝගයන් කඩා කුඩු පට්ටම් කර දැමීමට රාජ්යය නොපැකිලුණි.
ශ්රී ලංකා රාජ්යයට එල්ල වූ මිලිටරිමය අභියෝගයන් පවා කලක් අල්ලාගෙන යා හැකි මට්ටමකින් දියත් කළේ දෙමළ සන්නද්ධ ව්යාපාර විසින් පමණක් වීම ද සුවිශේෂ කරුණකි.ඒ අනුව දශක තුනකට අධික කාලයක් පුරා ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ බල කේන්ද්රය වෙනස් කිරීමටත් එම බල කේන්ද්රයේ න්යාය පත්රය තීරණය කිරීමේ බලය ඩැහැ ගැනීමටත් දෙමළ සන්නද්ධ ව්යාපාර සමත් වුණි. රාජ්යය හැසිරවීමේ බලය විටින් විට ලබාගත් සිංහල බෞද්ධ වීරයන් කොළඹ රාජ්යයේ ප්රතිපත්තිමය තීරණ ගැනීමේ දී උතුර දෙස විච්කිච්ඡාවෙන් බැලුවේ මේ දෙමළ සන්නද්ධ ව්යාපාරයන්ට ප්රබල ශක්තියක් තිබූ බැවිනි. එම බලය නිල නොලත් රාජ්යයක තත්ත්වයට (de facto)වර්ධනය වී තිබීම ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ කෙන්ද්රගත බලයේ කළමනාකරණය සම්බන්ධයෙන් උද්ගත වූ ප්රබල ප්රශ්නයකි. පසු ගිය මැයි මාසයේ දී වේළුපිල්ලේ ප්රභාකරන් ඇතුළු එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය සමූල ඝාතනය කිරීමත් සමග ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ බල ආධිපත්යයට එල්ල වූ අභියෝගය නිහඩ වුණි. ඒ සමගම ශ්රී ලංකා රාජ්යයට තිබූ ප්රබල ගැටලුවක් විසදීම රාජ්යයේ බලය දරන්නන්ට ඇති කළේ ඉස්පාසුවකි.
රාජ්යයේ බල ආකෘතියට එල්ල වූ අභියෝගයන්ගෙන් මිදීම නැවතත් රාජ්යය ප්රජාතන්ත්රීකරණය කරා යෑමේ ගමනේ ආරම්භය යැයි බොහෝ දෙනෙක් සිතුව ද රාජපක්ෂ රෙජීමයට අවශ්ය වූයේ රාජ්යය ප්රතිසංස්කරණය කරමින් එය නවීන රාජ්යයක් බවට පත් කිරීම නොවන බව දැන් ඉතා පැහැදිලි කරුණකි. යුද ජයග්රහණයන්ගෙන් උන්මාදයට පත් වූ රාජපක්ෂ සිහින මැව්වේ රාජාභිෂේකවීමටය.ඔහු සිහින දුටුවේ ජන සම්මතවාදී රාජ්යය නායකයකුවීමට නොව වැඩවසම් රජෙකුවීමටය. රාජ්යය ප්රජාතන්ත්රීකරණය කිරීමට නොව ඒකාධිපති රාජ්යයක් කිරීමටය. ඒ අනුව රාජ්යයේ ආධිපත්යයට එල්ල වූ මිලිටරිමය අභියෝගය ජය ගැනීමට සමත් වුවද දේශපාලන අභියෝගය ජය ගැනීමට රෙජීමය අසමත් වුණි.
කලක් ශ්රී ලංකා රාජ්යයට නොබෙදුනු ජාතීන් අතර තිබුණේ විශිෂ්ට පිළිගැනීමකි. ප්රමාණයෙන් කුඩා වුවද ස්වාධින රාජ්යයක් ලෙස ශ්රී ලංකාව සතුව තිබූ බලය හා ශක්තිය අති මහත්ය. තවදුරටත් ශ්රී ලංකාවට නොබෙදුනු රාජ්යයක භූමිකාව රග දැක්විය නොහැක්කේ ලෝක දේශපාලන හැඩ තල ඉදුරාම වෙනස් වී ඇති බැවිනි. කලක් මහ බලවතුන් දෙදෙනෙකුගේ ආධිපත්යයට යටත්ව තිබූ ලෝකය පසුව තනි බලවතෙකුගේ ආධිපත්යයට නතු වුණි. දැන් එම තත්ත්වය ද වෙනස් වී බලවත් කලාප බිහි වෙමින් තිබේ. මේ දේශපාලන ධ්රැවීකරණයන් තුළ ශ්රී ලංකාව ද තම භූමිකාව වෙනස් කළ යුතුව තිබුණි. රාජ්යයේ භූමිකාව වෙනස් විය යුතුව තිබුණේ ධනාත්මකව වුවද වෙනස් වූයේ ඝෘණාත්මකවයි. ලෝකයේ නවීකරණය වෙමින් තිබූ රාජ්යයන් සමග ගැටුම් ඇති කර ගනිමින් නව මිතුරන් සොයා ගියේ මිලිටරි ඒකාධිපති හා අශිෂ්ට රාජ්යයන් වෙතටය. එසේම රාජ්යයේ පුරවැසියන්ගේ පුද්ගලික නිදහසට ද ලැබුණේ අඩු සැලකිල්ලකි. සියළු ප්රජාතන්ත්රීය නිදහස අහිමි කරමින් ද යහ පාලනය විනාශ කරමින් ද රාජ්යයේ ආකෘතියේ මුහුණුවර මුළුමනින්ම අශිෂ්ට සළුපිළිවලින් හැඩ ගැන්වීය.
ඒ අර්ථයෙන් එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයේ සමූල ඝාතනයත් සමග ශ්රී ලංකා රාජ්යය තල්ලු වූයේ නව යුගයකටය. මෙතෙක් රාජ්යයට එරෙහිව අභියෝගයන් එල්ල වුණේ බාහිරින් වුවද දැන් අභියෝගයන් එල්ල වන්නේ අභ්යන්තරයෙනි. ශ්රී ලංකා රාජ්යය නවීන රාජ්යයක් බවට පරිවර්ථනයවීමට අසමත් වීමේ ප්රථිපලය වී ඇත්තේ රාජ්යයට එරෙහිව රාජ්යය තුළින්ම සතුරන් මතුවීමයි. රාජ්යයේ ආකෘතිය වෙනසකට ලක් නොකර එය වඩාත් ජන සහභාගී ආයතනයක් බවට පත් නොකර යන ගමනේ අවසානය වන්නේ ඒකාධිපති ආඥාදායක අවදියකට රට තල්ලුවීමයි.මහින්ද රාජපක්ෂ දේශපාලන නායකයකු වූ පමණින් ඔහු නායකත්වය දරන රෙජීමය මගින් ශ්රී ලංකා රාජ්යය මිලිටරිකරණය නොවේ යැයි කිසිදු විශ්වාසයක් ඇති වන්නේ නැත. රාජ්යයේ ආකෘතිය ඒකාධිපති ස්වරූපයක් ගන්නේ නම් එහි හැඩ තල මිලිටරිමය සංස්කෘතියකින් තීරණය කරන්නේ නම් එම රාජ්යය තවදුරටත් ප්රජාතාන්ත්රික රාජ්යයක් නොවේ. ඒ නිසා මහින්ද රාජපක්ෂ යුද නායකයකු නොවී දේශපාලන නායකයකු වීම රාජ්යයේ නවීනත්වයට කිසියම්ම වූ ආකාරයකින් ධනාත්මක දායකත්වයක් ලබා නොදෙයි. ඒ නිසා ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ අනාගත නායකත්වය සිවිල් නායකයකු හෝ මිලිටරිමය නායකයකු හෝ අතට පත්වීම මත රාජ්යයේ ප්රජාතන්ත්රවාදී අඛණ්ඩ පැවැත්ම පිළිබද මත දැක්වීම අර්ථ විරහිත බව අවිවාදිතය.
එහෙත් රාජ්යය ප්රජාතන්ත්රීයකරණය කිරීමත් නවීකරනය කිරීමත් වහාම කළ යුතු බවට අදහස් පළ කරන විද්වතුන් මේ කාරණය සැලකිල්ලට ගන්නේ නැත. ඔවුහු මතු පිටින් පෙනෙන දේශපාලන කාරණා මත යැපෙමින් තීන්දු තීරණ ගනිති. ලාංකික බුද්ධිමතුන් වැඩි කැමැත්තක් දක්වන්නේ ස්වාධින ආස්ථානයක් දැරීමට වඩා තමන් ප්රිය කරන්නාවූ දේශපාලන පක්ෂයක් සමග කදවුරු බැද ගැනීමටය. ඒ නිසා ඔවුන් අදහස් පළ කරන්නේ ද තමන් කදවුරු බැදගත් පක්ෂයේ මතවාදයට හානි නොවන පරිදිය. ලාංකික බුද්ධිමතුන්ගේ මේ හැසිරීමට හේතුව පේරාදෙනිය විශ්ව විද්යලයේ ජේෂ්ඨ කතිකාචාර්ය සුමනසිරි ලියනගේ ලාංකික සිවිල් සමාජය විග්රහ කිරීමට යොදා ගත් මාක්ස්වාදී වදනකින් අර්ථ දැක්විය හැකිය.ඔහුගේ විවේචනය වෙනත් කරුණක් සදහා වූ බුද්ධිමතුන්ගේ හැසිරීමට අදාළ වුවද ඒ විවේචනය ලාංකික බුද්ධිමතුන්ගේ සියළුම හැසිරීම් වලට අදාළ කර ගැනීම අසාධාරණ නොවේ.ඒ අනුව ලාංකික සිවිල් බුද්ධිමත් සමාජයේ අක්රියභාවය හා පටු පාක්ෂිකභාවය කොම්ප්රදෝරු සිවිල් සමාජයකට ආවේනික හැසිරීමක් බව සුමනසිරි ලියනගේගේ මතයයි.
රාජපක්ෂ රෙජීමය රාජ්යයේ මූලික නීතිය වන ආණ්ඩු ක්රම ව්යවස්ථාව උල්ලංඝනය කළේ වරක් දෙවරක් නොවේ. එමෙන්ම ප්රජාතාන්ත්රික යහ පාලනය නොරිස්සුම් සහගතව ප්රතික්ශේප කළේ ද වරක් දෙවරක් නොවේ. පුරවැසියන්ගේ මූලික නිදහස අහිමි කිරීමට ද කටයුතු කළේ වරක් දෙවරක් නොවේ. එසේනම් රාජ්යයක නවීනත්වය රදා පවතින්නේ රාජ්ය නායකයා සිවිල් පුද්ගලයෙක් ද මිලිටරිමය පුද්ගලයෙක් ද යන්න මත නොව රාජ්යයේ දේශපාලන සංස්කෘතිය මත බව අවධාරණයෙන් පැවසිය යුතුය.
pic: thank for indi.ca
දෙකක් කඩ තොළු සාදා ගැනීමේ “ආචාරී ප්රශ්නය”
ශ්රී ලංකා රාජ්ය ඒකාධිපතිවාදී ආයතනයක් ලෙස ආණ්ඩු ක්රම ව්යවස්ථාවෙන්ම සවිමත් වූයේ 1978 දී ය. ඒ ව්යවස්ථා ප්රතිසංස්කරණය සිදුවූයේ ආර්ථික අවශ්යතාවන් මත යැයි කිවහොත් වඩා නිවැරුදි වේ. රාජ්යයත් මහජනතාවත් අතර පවතින සම්බන්ධය ඉවත් කර රාජ්යය මුළුමනින්ම ගෝලීය ධනේශ්වරය මත යැපීම අවශ්ය වූයේ ප්රාග්ධනයේ නිදහස් සංචරණය මනා ලෙස සිදුවීමටයි. ඒ අනුව නව ලිබරල්වාදී ආර්ථික ප්රතිසංස්කරණයන් වඩා හොදින් තහවුරු කිරීමට නම් ධනපති ප්රජාතන්ත්රවාදය අත්හල යුතු බව ඒ වනවිට ගෝලීය ධනේශ්වරය තේරුම් ගෙන තිබුණි.
1978 දී ඇති කළ මේ ප්රතිසංස්කරණයන් තවදුරටත් පෝෂණය වෙමින් අතිශයෙන් ශක්තිමත් ඒකාධිපති ආයතනයක් ලෙස ශ්රී ලංකා රාජ්ය අද වන විට නව මුහුණුවරක් ගෙන තිබේ. 2005 දී රාජ්යයේ ඒකාධිපති හරය වර්ගවාදී ස්වරූපයකින් ශක්තිමත් කළේ රාජපක්ෂ රෙජීමය විසින් ආයතන ගත කළ මහින්ද ච්න්තන වැඩ පිළිවෙල මගිනි. මහින්ද ච්න්තනයේ මූලික අවශ්යතාව වූයේ රාජ්යය බහුත්වවාදයෙන් ඉවතට ගෙන වර්ගවාදී ආස්ථානයකට ඇද දැමීමයි. ජාතිකවාදයේ මුවාවෙන් පටු වර්ගවාදයට යට වී උද්දච්ච මනෝභාවයකින් රාජ්යයේ හැඩ තල නිර්මාණය කර ගත්තේ ඒ සදහායි. ඒ තුළ පුද්ගල නිදහස, ප්රකාශනයේ නිදහස හා ප්රජාතාන්ත්රිකව සංවිධානය වීමේ ඉඩ කඩ අහිමි වේ. ඒ සදහා රාජ්යය මිලිටරිමය මුහුණු වරක් ගත යුතු වූ අතර ඒ මගින් සමාජය මිලිටරිකරණය කිරීමට ද අවශ්ය වුණි. රාජපක්ෂ රෙජීමය තුළ රාජ්යයේ ස්වාභාවය එහි නායකයන්ගේ ශරීර භාෂාවෙන් තේරුම් ගත හැකිය. ඒ අනුව රෙජීමයට පක්ෂපාත වන්නා දේශප්රේමියෙක් වන විට රෙජීමයට විරුද්ධ වන්නා දේශද්රෝහියකි. මෙම මතවාදය අනුව ඊයේ දේශප්රේමියා හෙට දේශද්රෝහියකුවීමටත් විශාල ඉඩකඩක් පවතී. එහි කූට ප්රාප්තිය වූයේ ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා එක රුයෙන් දේශද්රෝහියකු වීමයි.
මෙවැනි හැඩ තලයන් ලෝක දේශපාලනයේ දී පෙන්වා ඇත්තේත් පෙන්වමින් සිටින්නේත් ඒකාධිපති රටවල්ය. එසේත් නැත්නම් මිලිටරි ජුන්ටාවන් මගින් පාලනය වන රටවල්ය. ශ්රී ලංකා රාජ්යය දැන් මිතුරන් ලෙස ආශ්රය කරන්නේ ද එවැනි රටවල් ය. ඉරානය, ලිබියාව, පකිස්තානය, මියන්මාරය හා ඊශ්රායලය වැනි රටවල් ශ්රී ලංකාවේ මිතුරන් බවට පත්වීමෙන්ම ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ ආකල්පයන් තේරුම් ගත හැකිය. බටහිර රාජ්යයන්ට ශිෂ්ට භාෂාව ඉක්මවමින් ග්රාම්ය මැරයකු සේ බැන අඩ ගැසීම ද ඒ නායකයෝම බටහිර රාජ්ය නායකයන් කරා ගොස් ආධාර ද රාජ්ය නායක සමුළු පැවැත්වීමේ අවස්ථාවන් ද ඉල්ලති මේ නිවට නියාළු විදේශ ප්රතිපත්තිය රාජ්යයේ ස්වභාවයට ආවේනික ලක්ෂණයකි.
ශ්රී ලංකා රාජ්යය ඒකාධිපති, වර්ගවාදී, ප්රජාතන්ත්රවාදී නොවන ආස්ථානයක් කරා රූපාන්තරණය වුවද ගෝලීයව සිදුවෙමින් පවතින්නේ එහි පරස්පරයයි. නව ලිබරල්වාදය විසින් ප්රජාතන්ත්රවාදය හකුළුවමින් අන්ත ඒකාධිපති රාජ්යය පාලන ක්රමවේදයක් අනුගමනය කළ ද නව ලිබරල්වාදය අසාර්ථකවීමත් සමග ගෝලීය ධනේශ්වරය නව ක්රමවේදයන් සොයමින් ඒකාධිපති ස්වරූපයෙන් මේ මොහොතේ දී බැහැර වෙමින් සිටී.ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපද ජනාධිපති ධූරයට බරක් ඔබාමා පත් වන්නේ ඒ එතිහාසික කාර්ය වේගවත් කිරීමේ මෙහෙවර ඔහුට පැවරී ඇති නිසාය. යුද්ධය අවුළුවමින්, ඒකාධිපතිත්වය වර්ධනය කරමින් උද්දච්ච අධිපතිවාදයක් කරා ගමන් කරමින් තිබූ ලෝකය දැන් එහි ගමන් මග මාරු කර තිබේ. ලෝකයේ බොහෝ රාජ්යයන් දැන් අතීත අභාවවාචක අත්දැකීම් මත පාඩම් ඉගන ගනිමින් නව ගමනක් අරඹා තිබේ. ඒ සංස්කෘතිය තුළ තවදුරටත් ඒකාධිපතිවාදයට, පටු වර්ගවාදයට හා පුද්ගල නිදහස අහිමි කිරීමට ඉඩක් නැත.
නමුත් රාජපක්ෂ රෙජීමය තුළ ශ්රී ලංකා රාජ්යය ගමන් ගනිමින් සිටීන්නේ ලෝකය ගමන් ගනිමින් සිටින මාවතට පරස්පර වූ දිශාවකටය. ඒ මගෙහි යන්නේ ද අතලොස්සක් වූ මිලිටරිමය රාජ්යයන් කිහිපයකි. ඒ අනුව බහුත්වවාදී ප්රජාතාන්ත්රික ලෝකය තුළ, වර්ගවාදී හා මිලිටරිමය ශ්රී ලංකා රාජ්යය ගෝලීයව තනිවෙමින් සිටීන මොහොතක රාජ්යයේ සුක්කානම මෙහේය වීම සදහා පවත්වන ජනාධිපතිවරණය අතිශයෙන් වැදගත් බව ශ්රී ලාංකික සමාජය තේරුම් ගත යුතුය.
ඡායා: Internet කාරුණික අනුග්රහයෙනි
මහා සංස්කෘතියක චූල අත්දැකීම් – ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ අර්බූදය
වර්ගවාදය ද ජාතිකවාදය ද අතර දෝලනය වෙමින් පැවැති සිංහල බෞද්ධ මූල ධර්මවාදී මතයන්ට නිල පිළිගැනීමක් ලැබුණේ මහින්ද රාජපක්ෂයන්ගේ ජනාධිපතිවරණ ජයග්රහණයත් සමගිනි. එතෙක් අවශ්ය අවස්ථාවන්හි දී අවශ්ය පරිදි යොදා ගත් මේ මූල ධර්මවාදය අනතුරුව රාජ්යයේ ක්රියාකාරී සැලස්මේ පදනම බවට ද පත් වුණි. එය කොතෙක් ආන්තීක අදියරකට පැමිණියා ද කිවහොත් රාජ්යයේ හමුදා නායකත්වය පවා දේශපාලන මත ප්රසිද්ධියේ පළ කරමින් ප්රකාශ කළේ සුළු ජාතීන් මහ ජාතියේ කැමැත්ත මත ජීවත් විය යුතු බවකි. ඒ අදහස රාජ තාන්ත්රිකව කොතෙක් හානිකර වුවද එය ප්රතික්ශේප කිරීමට රාජපක්ෂ රෙජීමය උනන්දු නොවූයේ මේ අතිශය වර්ගවාදී මතය ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ නිල මතය බවට පත්ව තිබූ නිසාය.
ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ බලය දරන බහුතරය ඒ සදහා ජනවරමක් ලැබූවෝ නොවෙති. සමහර ව්යවස්ථාදායක නියෝජිතයෝ හාස්යජනක ලෙස තේරී පත්වූවෝ වෙති.සමහරු පක්ෂමාරු කර මැතිවරණයක දී නොලැබූ බලයක් ක්රියාත්මක කරමින් සිටින්නෝ වෙති. රාජ්ය පාලනය සදහා ජනවරමක් ලැබී ඇත්තේ එක්සත් ජනතා නිදහස් සංධානයට වුවත් රාජ්යයේ තීන්දු තීරණ ගන්නා වූ තීරක මර්මස්ථානයන්හි බලය පවතින්නේ ඒ සදහා ජනවරමක් නොලැබූවන් අත බව ඒ අනුව පැහැදිලි ය.එසේම වර්තමානයේ ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ පාලන බලය දරන්නේ සැබෑ ප්රජාතන්ත්රවාදී නියෝජිතයන් විසින් නොවන බව කවුරුත් දන්නා කරුණකි. එසේම ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ ආකෘතිය තීරණය කිරීමේ ලා වැදගත් වන මේ නොහික්මුණු මතවාදයට ජනවරමක් ද ලැබී නැත. ඒ අර්ථයෙන් ප්රජාතන්ත්රවාදී හැඩ තලයන්ට එකග නොවන මේ වර්ගවාදී මතය පාලක පන්තියේ අන්තනෝමතික තීරණයකින් රාජ්ය මතවාදය බවට පත් කර වූවකි.
බහුත්වවාදී ප්රජාතන්ත්රවාදී හැඩතලයන්ගෙන් පරිපූර්ණ විය යුතු ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ ආකෘතිය ඒකීයවාදී මූල ධර්මවාදී හැඩයකින් යුක්ත ආක්රමණශීලීත්වයකට රූපාන්තරණය වූයේ ස්වය සිද්ධව නොවේ. කාලාන්තරයක් තිස්සේ මෝරමින් පැවති ආර්ථික දේශපාලන ආකෘතියක් තව දුරටත් මෝරා යෑමට ඉඩකඩක් නොවීමේ කූටප්රාප්තිය වූයේ රාජ්යය මූලධර්මවාදීවීම බව පැහැදිලි කරුණකි. 1978 දී හදුන්වා දුන් නව ලිබරල් ආර්ථික දේශපාලන රාමුව ශ්රී ලංකා දේශපාලනයේ මේ ආන්තික ධ්රැවීකරණයට වැඩි දායකත්වයක් දරා ඇත. ලෝකය පුරාම දුප්පතුන් තවදුරටත් දුප්පත් කරමින් ද පොහොසතුන් තවදුරටත් පොහොසත් කරමින් ද සංවර්ධනය වූ නව ලිබරල් ආර්ථිකය ධනේශ්වර ක්රමයේම අභ්යන්තර සතුරකු බව ධනේශ්වර බුද්ධිමතුන් අතර සාකච්ඡා වෙමින් පවතී.
සමාජයේ බහුතරයකට දරා ගැනීමට අපහසු ආර්ථික කම්පනයන් ඇති කරන නව ලිබරල්වාදය නිසා පීඩාවට පත්වූවන් විමුක්තිය සොයා වර්ගවාදී පිළිකණු කරා පසු බැස්සේ ශ්රී ලංකාවේ පමණක් නොවේ. බටහිර ධනපති ප්රබල රටවලත් ලෝකයේ අනෙකුත් රටවලත් ජාතිකවාදී නැගිටීම් මතුවෙමින් සමාජය වෙනත් ආකෘතීන් සෙව්වේ නව ලිබරල්වාදයට එරෙහි අලුත් සමාජ සැකැස්මක් නිර්මාණය කර ගැනීමට ය. එහෙත් කෙන්ද්රයේ රටවලත් පරිධියේ රටවලත් මේ ධ්රැවීකරණය සිදුවූයේ එකම ආකාරයෙන් නොවීම ද විශේෂ සිදුවීමකි. නව ලිබරල්වාදයට එරෙහි සමාජ බල මුළු ගැන්වීම් කේන්ද්රයේ රටවල දී ජාතිකවාදය මත පදනම් වෙමින් සිදුවූ අතර පරිධියේ රටවල දී වර්ගවාදය මත පදනම් වෙමින් සිදුවුණි. පරිධියේ රටවල වර්ගවාදී ප්රවනතා මතු වුවද ධනේශ්වර සංවර්ධනය විසින් ඇති කර තිබූ බුද්ධිමය සංස්කෘතිය ඒවා ජාතිකවාදී ප්රවනතා තුළ ශූන්ය කිරීමට සමත් වුණි.
ආර්ථික අසමතුළිතතාවන් ඇති වන්නේ ලෝකයේ සම්පත් ප්රබල ධනේශ්වරයේ සූරා කෑමට ලක්වීම නිසා බව මාක්ස්වාදයේ ප්රබුද්ධ මතවාදයයි. නමුත් නව ලිබරල්වාදයෙන් පළමුව ආශ්වාදයට පත්ව සිටි ජාතීන් පසුව ඉන් පීඩනයට පත්වන විට මෙම ප්රශ්නය විග්රහ කළේ වෙනස් අන්දමකිනි. 1978 දී ආර්ථික ප්රතිසංස්කරණයන් සමග ශ්රී ලංකා ආර්ථිකයේ ඇතිවූ ඇදහිය නොහැකි සංවර්ධනය නිසා පළමුව ලාංකික සමාජය වික්ශිප්ත වුණි.ඉන් අනතුරුව 1987 වර්ෂය පමණ වන විට ඒ සංවර්ධනයේ ප්රතිලාභ සමාජය පුරා පැතිරී යෑම ඇරඹුණි. මේ සමාජ අර්බූදය ඇති වන්නේ කෙසේදැයි විග්රහ කරගැනීමට ශක්තිමත් සමාජ දේශපාලන න්යායක් ලාංකික සමාජයේ ප්රබලව නොතිබුණි. එහෙත් මතු වෙමින් තිබූ අර්බූදයට ක්ෂණික විසදුමක් ද සමාජයට අවශ්ය වුණි. ඒ නිසා බුර බුරා පැන නැගී ආර්ථික අර්බුදය ඇතිවූයේ සුළු ජාතීන් විසින් සිංහල ජාතියේ සම්පත් උදුරා ගැනීම නිසා යැයි සිංහල බෞද්ධ සමාජය තුළ මතයක් රෝපනය කිරීමට සමහර වර්ගවාදීන්ට හැකි වුණි. ඒ මතය ප්රති විරුද්ධ ලෙස ඊටත් වඩා ප්රබලව දෙමළ වර්ගවාදීන් විසින් ද දෙමළ සමාජය තුළ ඒ වනවිටත් රෝපණය කර තිබුණි. ජාතීන් දෙකේම වර්ගවාදිහු එකිනෙකාට එරෙහිව වර්ගවාදී මත තහවුරු කරමින් එකම කාර්යක නිරතවෙමින් ආර්ථික පීඩනයේ අර්බූදය විග්රහ කළහ.
ලෝකය පුරාම බොහොමයක් පරිධියේ රටවල් නව ලිබරල්වාදයේ ආර්ථික අර්බූදයන් කළමනාකරණය කර ගැනීමට උපක්රමයන් සෙව්වේ ශ්රී ලංකාවේ අත්දැකීම් වලට සමාන ලෙසින් යැයි පැවැසිය හැකිය. එහෙත් ධනේශ්වර දියුණු කේන්ද්රයේ රටවල් අර්බූදයන් කළමනාකරණය කර ගැනීමට උපක්රමයක් ලෙස භාවිතා කළේ පරිධියේ රටවලට වෙනස් ක්රමයකි. ඔහුන් තමන්ගේ සතුරා දැක්කේ තම රට තුළින් නොවේ. ඔවුහු සතුරා ලෙස දැක්කේ තම කලාපයේ ආර්ථික බලවතා ය.තමන් ආර්ථික දරිද්රතාවයට පත් වන්නේ කලාපීය බලවතාගේ සූරාකෑම නිසා බවත් ඒ අභියෝගයට මුහුණ දීමට ජාතියක් වශයෙන් නැගී සිටිය යුතු බවත් ඔවුහු තේරුම් ගත්හ. ඒ නිසා බටහිර බොහොමයක් රටවල් නව ලිබරල්වාදයට මුහුණ දුන්නේ ජාතිකවාදය උපක්රමයක් ලෙස යොදා ගනිමිනි.
ඉන්දියාව පවා අර්බූදයේ මූලයන් සෙව්වේ ඉන්දීය ජාතිකවාදය මුවහත් කරමිනි. භාරතීය ජනතා පක්ෂය මුළුමනින්ම අසාර්ථක වූයේ එහි හරයාත්මක වර්ගවාදී පසුබිම නිසාය. එහෙත් ක්රමයට හානියක් නොවී උපායන් මගින් ක්රමය ආර්ක්ෂා කිරීමට ඉන්දීය කොන්ග්රසය සමත් වී තිබේ. ඉන්දියාව කලාපයේ බැබළෙන තරුව බවට පත් කරමින් ආචාර්ය මන් මෝහන් සිං විශිෂ්ට ධනපති නායකයෙක් ලෙස කීර්තියට පත් වෙමින් සිටින්නේ ලෝක දේශපාලන උපමාරුන් ද සමාජ උපාය උපක්රමයන් ද මනා ලෙස ප්රගුණ කර ඇති බැවිනි. ආචාර්ය මන් මෝහන් සිං ගේ ප්රතිපත්තිය ඉන්දියාවේ මහා සංස්කෘතියේ දායාදයකි. ඒ විශාල ධනපති සංස්කෘතිය නොවැදගත් දේශපාලනඥ්ඥයන්ගේ මොනර නැටුම් වලට ඉඩ දෙන්නේ නැත. ඒ නිසා බහුත්වවාදී, ප්රජාතාන්ත්රික හා සමෘද්ධිමත් ඉන්දීය රාජ්යය පෞරුෂවත් කේසර සිංහයකු සේ ලෝකයා අභමුඛ නැගී සිටී.
නිවැරදි නොවුනත් අවම වශයෙන් හෝ ජාතිකවාදී කතිකාවකින් අර්බුදයේ මූලයන් බේරුම් කර ගැනීමට යෑම සදහා ලාංකික සමාජය සූදානම් නොවූයේ එවැනි දේශපාලන පරිනත භාවයක් ලබාගැනීමට තරම් සමාජය මෝරා නොතිබූ බැවිනි. එහෙත් ශ්රී ලංකාවේ නොදියුණු ධනපති වෙළෙද පන්තියේ සිතිවිලි ලාංකික සමාජයේ වර්ගවාදී අතලොස්සකගේ නොමේරුම්කම හා මනා ලෙස ගැලපුණි.එහි ප්රථිපලයක් ලෙස රාජපක්ෂ රෙජීමය ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ ආකෘතිය මූල ධර්මවාදීවාදී න්යායකින් වෙස් ගැන්වීමත් සමග රාජ්යයේ බහුත්වවාදී හා ප්රජාතන්ත්රවාදී හැඩතල ඉදුරාම වෙනස් වුණි.
දැන් ලාංකික රාජ්යය වර්ගවාදී, ඒකාධිපති හා මිලිටරිමය ස්වරූපයකින් ශක්තිමත් වී තිබේ.
කොට එළදෙන පසුපස යෑමේ අවසානය කොහේද?
එතෙක් සැගවුණු අශිෂ්ඨ මානව ලක්ෂණයක් ලෙස ග්රාම්යව පැවැති ඒකීයවාදී සිංහල බෞද්ධ සීමාන්තික දේශපාලන මතවාදයට නිල වශයෙන් රාජ්ය පිළිගැනීමක් ලැබුණේ 2005 ජනාධිපතිවරණ ජයග්රහණයෙනි. රාජපක්ෂ රෙජීමය මේ දක්වා සුවිසල් මැතිවරණ ජයග්රහණයන් ලැබුවේ ද සමාජයේ මේ ධ්රැවීකරණය වූ දේශපාලන සීමාන්තිකයන් පෝෂණය කරමිනි. යුද්ධය මනා ලෙස කළමනාකරණය කරමින් ඒ ගමනේ කූට ප්රාප්තියට ආ රාජපක්ෂ රෙජීමයට දැන් අලුත් සතුරකු නිර්මාණය වී තිබේ. සිංහල බෞද්ධ රාජ්යයේ පැවැත්මට භොතිකව අභියෝග කළ අයෝමය සතුරා වෙල්ලමුල්ලවෙක්කාල් වැල්ලේ දී නිහඩ වූයේ අලුත් සතුරකු නිර්මාණය කරමින් යැයි පැවැසිය හැකිය. යුද්ධයේ අඛණ්ඩ පැවත්ම වෙනුවෙන් රාජපක්ෂ රෙජීමය විසින් ආමන්ත්රණය කළ ඒ සමාජ තීරුව මේ වනවිට දෙකට බෙදෙමින් පවතින අතර එහි වගකීම රෙජීමයේ අලුත් සතුරාට හිමිවන බව නොකිවයුතුමනාය.
ලාංකික සමාජය අලුත් දේශපාලන මානයන්ගෙන් ධ්රැවීකරණය වනවිට ඒ දේශපාලන බලමුළු ගැන්වීමට අභියෝග කිරීමට සමත් ශක්තිමත් සමාජ දේශපාලන ව්යාපාරයක් මෙරටේ නොතිබුණි. සමාජ බලයක් හිමි සියළු දේශපාලන ව්යාපාර රෙජීමයේ මතවාදයම පුනරුඡ්චාරණය කළහ. නැතහොත් එය යථා පරිදි නියෝජනය නොකරන්නේ යැයි රෙජීමයට චෝදනා කරමින් එම මතවාදයේ සැබෑ නියෝජිතයා වීමට උත්සාහ ගත්හ. ඒ අර්ථයෙන් එක්සත් ජාතික පක්ෂයත් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණත් රාජ්යය හා එක පෙලට සිට ගනිමින් රෙජීමය ආමන්ත්රණය කරන සමාජ තීරුවේ වඩා ශක්තිමත් නියෝජනය සදහා පොර බැදුනහ. දැන් ඒ සටන අභියෝගකාරී අවසානයක් කරා එමින් පවතී. ඒ අර්ථයෙන් ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා බල කේන්ද්රයෙන් ඉවතට ගනිමින් නව බල කේන්ද්රයක් නිර්මාණය කිරීමේ කාර්යයට සම්බන්ධ කර ගැනීමට විපක්ෂ සංධානයට හැකිවීම සුවිශාල ජයග්රහණයකි.
ලාංකික දේශපාලනයේ මතුවී එන මේ ප්රවනතා සම්බන්ධයෙන් සමගාමී බවක් ශ්රී ලංකාව සම්බන්ධයෙන් වූ ගෝලීය දේශපාලන හැසිරීම් අතර පවතින බවක් දක්නට නොලැබේ. නොබෝදා ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය ශ්රී ලංකාව සම්බන්ධයෙන් වාර්තාවක් නිකුත් කරමින් යුද්ධය කාලයේ සිදුවූ විශාල මිනිස් ඝාතන ඇතුලත් මානව හිමිකම් කඩ කිරීම් ගැන බරපතල චෝදනාවක් එල්ල කළේ ය. එහෙත් ශ්රී ලංකා රාජ්යයට ගෙවුම් ශේෂ ප්රශ්නයන් විසදා ගැනීමට විශාල මූල්ය පහසුකමක් ලබාදුන් අන්තර් ජාතික මූල්ය අරමුදල, ලාංකික සමාජයේ මානව හිමිකම් සම්බන්ධයෙන් උනන්දුවීම රටේ ආර්ථික ස්ථාවරත්වයට හානිකර යැයි ප්රකාශ කළේය. බලය බෙදීමේ ශක්තිමත් දේශපාලන යෝජනාවක් ගෙන එන්නෙමියි කියමින් රාජපක්ෂ රෙජීමය විසින් ඉන්දියාව නොමග යැව්ව ද අද ත් ඉන්දීය මධ්යම රජය උත්සාහ ගන්නේ දෙමළ ජනතාවගේ දුක් ගැනවිලි වලට රාජපක්ෂ රෙජීමයෙන් යම් සහනයක් ලබා දීමටය. ඒ අනුව ලාංකික දේශපාලන හැසිරීම් සම්බන්ධයෙන් මානවවාදී හැගීමක් හෝ සමාජ සාධාරණය සම්බන්ධයෙන් අවංක හැගීමක් හෝ ශ්රී ලංකාව සම්බන්ධයෙන් උනන්දු වන විදෙස් ප්රජාවනට ඇතැයි පැවසිය නොහැක. ගෝලීය දේශපාලනය ශ්රී ලංකාව සම්බන්ධයෙන් පැහැදිලි තීන්දු තීරණ ගන්නේ ප්රාග්ධනයේ නිදහස් සංසරණයට හානි වන්නේ නම් පමණි. නො එසේනම් ඔවුන් තුළ මතුවන්නේ අපැහැදිලි, එකිනෙකට පරස්පර, ආත්මාර්ථකාමී හා අශිෂ්ට අදහස් ගොන්නකි. ලාංකික සමාජයේ දේශපාලන නැඹුරුව කෙසේ විය යුතුද යන්න හා දේශපාලන සැකැස්ම කෙසේ ස්ථානගත විය යුතු ද යන්න සම්බන්ධව මේ මොහොතේදී ත් ගොලීය දේශපාලනයට ශක්තිමත් හා පැහැදිලි දැක්මක් නොපවතී. එහෙත් ප්රබල බටහිර රටවල් කිහිපයක්ම රෙජීමයේ වෙනසක අවශ්යතාව දකිමින් ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා සම්බන්ධයෙන් බලාපොරුත්තු සහගත අපේක්ෂාවෙන් සිටිති.
දේශපාලන ගනුදෙනුවේ සුළු සුළු හැල හැප්පීම් නිවාරණය කර ගැනීම සදහා රෙජීමය වෙනස් කිරීමට බටහිර රාජ්යයන් තීන්දුවක් ගෙන ඇත්නම් එය ලාංකික සමාජයේ කොයියම් හෝ ධනාත්මක සංවර්ධනයකට හේතු වේ යැයි පැවසීම දුෂ්කර කරුණකි. ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා යොදා ගනිමින් විපක්ෂ සංධානය අපේක්ෂා කරන්නේ රාජපක්ෂ රෙජීමයේ තීරක සමාජ බලවේග පමණක් ආමන්ත්රණය කරන්නට නම් එය ද වත්මන් අර්බුදයන් නිවාරණයේ ලා සමාජය ඉල්ලා සිටින්නා වූ විසදුමට පිටු පා යෑමකි. රාජපක්ෂ රෙජීමයේ සමාජ සම්මුතීන් අනුව පුළුල් ශ්රී ලාංකික සමාජ කණ්ඩායමක් ආමන්ත්රණය කිරීමට එයට නොහැකිය. යම් යම් පුද්ගල සාධකයන්ට ඒ සදහා අවශ්යතාවක් තිබුණ ද රෙජීමයේ පදනම් සමාජ තීරූන් හා එකගතාවක් නොමැතිව අවශ්යතා තෘප්ත කරන්නට යෑම ප්රති විරෝධතා ඇති කිරීමට හේතු වේ. නො එසේනම් රෙජීමය නැවත ස්ථාන ගත වීමක් මගින් අලුත් සමාජ සම්මුතීන් කරා ගමන් කළ යුතුය. මේ මොහොතේ සිදුවන දේශපාලන පෙල ගැස්වීම් අනුව මේ කිසිවක් කිරීමට රාජපක්ෂ රෙජීමය අසමත් වේ. එසේනම් විවරවන සමාජ දේශපාලන ඉඩකඩ හමුවේ ජනරාල් ෆොන්සේකාට ඇත්තේ සුවිසල් අවස්ථාවකි.
දෙමළ ජනතාවගේ ප්රශ්නයට කල් පවත්නා විසදුමක් ලබාදීමේ දී පුළුල් සමාජ සම්මුතියක් ඇති කර ගැනීම අත්යවශ්ය සාධකයකි. එය සිංහල බෞද්ධ සමාජ තීරුවේ සීමාවන් ඉක්මවන දෙමළ, මුස්ලිම් හා අනෙකුත් ජාතීන් ද සතුටට පත් කරන්නා වූ වැඩ පිළිවෙලකින් පරිපූර්ණ විය යුතුය. ජනරාල් ෆොන්සේකාට එවන් හැකියාවක් ඇත්නම් එය සතුටට කරුණකි. එහෙත් ඔහුගේත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේත් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේත් සමාජ පදනම් පටු අභිලාෂයන්ගෙන් පරිපූර්ණ සරළ දැක්මකින් යුක්තය. එහෙත් ලාංකික අර්බූදයට විසදුම් සොයන ගෝලීය දේශපාලනය ද මේ විෂය සම්බන්ධයෙන් අවශ්ය තරම් බර තබා කටයුතු කරන බවක් නොපෙනේ. පසුගිය දා ස්විට්සර්ලන්තයේ පවත්වන ලද එල්.ටී.ටී.ඊ. නොවන සියළු දෙමළ නායකයන් ආරාධනා ලත් සමුළුව හා බලය බෙදීමේ දේශපාලන වැඩ පිළිවෙලකට ජනාධිපති රාජපක්ෂ එකග කර ගන්නා වූ උත්සාහයක් වැනි යමකින් සතුටට පත් වනවා හැර ඉන් එහා යන විෂයානුබද්ධ අවශ්යතාවක් ගෝලීය දේශපාලනයට ද නොමැත. මේ රික්තය තුළ පීඩිත ජාතීන් නැවත හුදකලා වන අතර වර්ගවාදී මහ ජාතිවාදී දේශපාලන බල මුළු ගැන්වීම් මත පරපෝෂිතයකු ලෙස අවස්ථාවාදය වැළද ගැනීම හැර වෙනත් විකල්පයක් ඔහුන්ට ඉතිරි නොවේ. මහ ජාතිවාදී ලෙස සිංහල සමාජය ධ්රැවීකරණය වීමත් පීඩිත ජාතීන් හුදකලාවීමත් නැවතත් ලාංකික දේශපාලනය හැල හැප්පීම් වලින් ගහණ ප්රති විරෝධතාවන්ගෙන් යුත් වඩා සුවිශාල අර්බූදයකට තල්ලු කරයි.
ලාංකීය දේශපාලන සමාජ සංවර්ධනයේ පලදායි මැදිහත්වීමකට ගෝලීය දේශපාලන බලධාරීන් පෙළඹෙන්නේ නැත. ඒ ඔහුන්ට ඒ සම්බන්ධයෙන් පැහැදිලි දැක්මක් නොමැති බැවිනි. ගෝලීය බලධාරීන්ට අවශ්ය වන්නේ ශ්රී ලංකා භූමියේ සන්සුන්තාවයි. ඒ හැරෙන්නට මානවවාදී හැගීමක් ලාංකික දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන් ඔහුන්ට ඇතිවන්නේ නැත. නමුත් ප්රාග්ධනය පොම්ප කරමින් ක්රමයේ පැවැත්ම රුක ගැනීමට ද ක්රමයේ තුල්යතාව ආරක්ෂා කර ගැනීමට අවශ්ය නම් දේශපාලන නායකත්වය මාරු කිරීමට ද ඔවුහු පසුබට නොවෙති. මේ මොහොතේ දීත් ගෝලීය බලධාරීන් ඉන්නේ එවැනි ස්ථාවරයකය යන්න වඩාත්ම පැහැදිලි කරුණකි.
මේ සම්බන්ධයෙන් වඩා පුළුල් හා සාරගර්භ සංවාදයක් ආරම්භ කිරීමට නම් ශක්තිමත් ධනපති ච්න්තකයන් ලාංකික දේශපාලන භූමියේ සිටිය යුතුය. එහෙත් ඒ තබා ශක්තිමත් ධනපති පංතියක් වත් ශ්රී ලංකාවේ නොමැත. ධනපති පාලකයන් හා කේවල් කළ හැකි ශක්තිමත් වාමාංශයක් ද නොමැතිවීම වඩා කණගාටුදායකය. මේ තත්ත්වය තුළ තවත් සැලකිය යුතු කාලයක් ලාංකික දේශපාලනය අයාලේ යෑම කිසිවෙකුටවත් වැළැක්විය නොහැකි කරුණකි.
ඡායා: lankaenews කාරුණික අනුග්රහයෙනි.
ගස් නොදැක කැලය දැකීම
අචේ සන්නද්ධ සටන්කාමීන් ඉන්දුනීසියානු රජයත් සමග එකගතාවකට ආවේ සුනාමි ව්යසනයත් සමගය. නේපාලයේ මාවෝවාදී සටන්කරුවෝ ද ඒකාබද්ධ විපක්ෂය හා එකගව යම් අතර මැදි විසදුමකට විත් රාජ්ය බලය ද ලබා ගත්හ. නොබෝදා එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය ලෙයින් හා යකඩෙන් මර්දනය කිරීමට ශ්රී ලංකා රාජ්ය සමත් වුණි. නියැදියක් ලෙස මේ සන්නද්ධ ව්යාපාර තුනෙහි අවසානය සලකා බැලූ විට ඒවා සියල්ල ගෝලීය දේශපාලනය හා අත්යයන්තයෙන්ම බැදුණු සිද්ධින් බව පැහැදිලි කරුණකි.
අචේ සාම ගිවිසුම ඇතිවීම කෙරෙහි යුරෝපා ප්රජාව ඇතුලත් බටහිර ධනේශ්වරයේ ඝෘජු සම්බන්ධයක් තිබුණු අතර නේපාල මාවෝවාදීන්ගේ පාර්ලිමේන්තු ආගමනය කෙරෙහි ද බටහිර ප්රජාවේ මැදිහත්වීමක් තිබුණි. එසේම ශ්රී ලංකාවේ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය යුද බලයෙන් මර්දනය කිරීමේ මෙහෙයුම පිටුපස ද බටහිර ධනේශ්වරයේ සහ සම්බන්ධතාව කැපී පෙනුණි. මේ අර්ථයෙන් බැලූ විට මෙකී සන්නද්ධ සටන් ව්යාපාර තුනම ආකාර තුනකින් ශූන්ය කිරීමට විවිධ අත්හදා බැලීම් ඔස්සේ වුවද බටහිර ධනේශ්වරයට හැකිව තිබේ.
අචේ හා නේපාල ප්රශ්නයන් කුමන අවශ්යතාවකට කාගේ කැමැත්තට විසදුන ද ඒවා ජය – ජය ප්රතිලාභ ලබාදෙමින් ශූන්ය වුණි. එහෙත් ශ්රී ලංකාවේ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය ශූන්යත්වයට පත් වූයේ එම සංවිධානයට මාරාන්තික විනාශයක් ද රජයට අසීමිත ජයග්රහණයක් ද ලබා දෙමිනි. සන්නද්ධ සංවිධාන ශූන්යත්වයට පත් කිරීමේ මෙහෙයුම් වලදී ශ්රී ලංකාවේ දී අනුගමනය කළේ වෙනස් ක්රමවේදයක් වන අතර එය කෲර හා අමානුෂික ක්රමෝපායක් විය. ඒ නිසාම එමගින් සමාජයට අත්කර දුන්නේ විශාල විනාශයකි. සටන්කාමී ව්යාපාරයන් ශූන්ය කිරීමේ දී සමාජයට අත් වන්නේ සහනයක් ද විනාශයක් ද යන්න නොවිමසා කොයි ආකාරයෙන් හෝ ඒවා කරළියෙන් ඉවත් කිරීමට ගෝලීය බලවතුන් තීන්දු තීරණ ගත්තේ 2001 එක්සත් ජනපදයට දී එල්ල වූ සන්නද්ධ ප්රහාරයෙන් පසුවය. ඒ අනුව එක්සත් ජනපද ජනාධිපති ජෝජ් බුෂ් ලෝකයේ සියළු සටන්කාමී ව්යාපාර ශූන්ය කිරීමේ මහා මෙහෙයුමට පණ පෙව්වේ ත්රස්තවාදයට එරෙහි ගෝලීය සටන ආරම්භ කරමිනි.
ප්රජාතන්ත්රවාදය, මානව අයිතීන්ට ගරු කිරීම, බහුත්වවාදය හා පුද්ගලික නිදහස වැනි සමාජ සාරයන් මත පෝෂණය වූ ලෝකය මෙතැන් පටන් වැඩි අවධානයක් යොමු කළේ රාජ්ය ආරක්ෂාව, රාජ්ය ස්වාධිනත්වය හා ඒකීයත්වය වැනි ප්රපංචයන් කෙරෙහි ය. ලෝ පුරා එකි නෙකා ඇන කොටා ගනිමින් යුද වැදුන අතර නොසන්සුන්තාව දිගින් දිගටම වර්ධනය වුණි. එක් අතකින් යුද්ධ ව්යාප්ත වූ අතර ගෝලීය ධනවාදයේ හානිකර ප්රතිවිපාකයන් අනෙත් අතින් ලෝකය පුරා මතු වුණි. මෙම ධ්රැවීකරණයන් සමග ලෝකය මිනිස් වාසයට නොගැළපෙන මට්ටමට ක්රමයෙන් වෙනස් වුණි.
අචේ හා නේපාල නියැදියන් ඇතුළු ලොව පුරා බොහොමයක් අත්දැකීම් වලට වෙනස්ව එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය ශූන්ය කිරීමට අතිශය අමානුෂික, කෲර හා විනාශකාරී ක්රමෝපායන් තේරුවේ කුමක් නිසාදැයි පැහැදිලි නැතත් ඒ විනාශයට එම සංවිධානයේ දැක්මක් නැති අඥාණ තීන්දු තීරණ බලපෑ බව නම් පැහැදිලිය. 2002 දී රනිල් වික්රමසිංහයන් හා අත්සන් කළ සටන් නැවත්වීමේ ගිවිසුම් කාලය තුළ එල්.ටී.ටී.ඊ.ය අනුගමනය කළ දේශපාලන තීන්දු එතරම් නම්යශීලී වූයේ නැත. එසේම ගෝලීය දේශ්පාලන උපමාරූන් හා සමපාත වූයේ ද නැත. එල්.ටී.ටී.ඊ. දේශපාලන න්යයාචාර්ය ඇන්ටන් බාලසිංහගේ අභාවයෙන් පසුව ඒ තීන්දු තීරණ තවත් උද්දච්ඡ් මනෝභාවයකින් සංයුක්ත වුණි. අවසානයේ සියළු තීන්දු තීරණ ගත්තේත් ක්රියාත්මක වුණේත් ගෝලීය දේශපාලන ධ්රැවීකරණයන් නොතකමින් හුදු දෙමළ ඩයස්පෝරාව කෙරෙහි වූ අනවශ්ය හා ළාමක විශ්වාසය මත පදනම් වෙමිනි.
ලාංකික දේශපාලන භූමිය සන්සුන් කිරීමේ ගෝලීය අවශ්යතාව මේ වනවිට සාර්ථකව නිමා වී තිබේ. එහෙත් දෙමළ දේශපාලනය තුළ මතු වී ඇත්තේ විශාල රික්තයකි. මේ අවකාශය කාලයක් තිස්සේ පුරවන ලද්දේ එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ද අයත් අවි ගත් සටන්කාමී සංවිධාන විසිනි. ඒ මිලිටරිමය බලය දැන් නිහඩ කර ඇතත් අත්යවශ්යයෙන්ම සමනය කළ යුතු දෙමළ දේශපාලන සීමාසහිතකම් කෙරෙහි කිසිවෙක් සංවේදීභාවයක් දක්වන්නේ නොමැත. දෙමළ ජනතාවගේ දේශපාලන අරගලයට කවදත් සිංහල සමාජය උනන්දු වූයේ එය සිංහල ජනතාවගේ හිසේ කැක්කුමක් වූ නිසා මිස සහෝදර ජාතියක මිනිස් අයිතීන් පිළිගැනීමේ පුළුල් අර්ථයෙන් නොවේ. ඒ නිසා දෙමළ සන්නද්ධ ව්යාපාරයක් තවදුරටත් නොමැති පරිසරයක දෙමළ දේශපාලන ප්රශ්න විසදීමට සිංහල සමාජය ස්වයං සිද්ධව පෙළඹේ යැයි කොහෙත්ම සිතිය නොහැක. එහෙත් සිංහල සමාජයට ප්රජාතන්ත්රවාදී තෙරපුමක් එල්ල කළ හැකි ශක්තිමත් දෙමළ දේශපාලන ව්යාපාරයක් ඉතිරිව නැති අතර පවතින කවන්ධ ව්යාපාරයන් ද සිංහල රාජ්ය විසින් කර ඇඹීමකට ලක් කරමින් පවතී.
එල්.ටී.ටී.ඊ ය ශූන්ය කරමින් ප්රාග්ධනයේ නිදහස් සංසරණයට තිබූ බාධක වැට කඩොළු ඉවත් කිරීම පමණක් ගෝලීය දේශපාලන අවශ්යතා සම්පූර්ණ කිරීමට ශක්තිමත් දායකත්වයක් නොසපයයි. එහෙත් දෙමළ ප්රශ්නයට ලාංකික කොදෙව්ව තුළින්ම විසදුමක් නිර්මාණය වේ යැයි කල්පනා කිරීම කිසිසේත්ම අතීත අත්දැකීම් මත පදනම් වීමේ ච්න්තන සම්ප්රදාය හා එකග නොවන සිතුවිල්ලකි. ශ්රී ලංකා කොදෙව්ව ධනේශ්වරකරණය කිරීමේ ව්යපෘතිය තුළ දෙමළ ප්රශ්නයට කල් පවත්නා විසදුමක් ඉදිරිපත් කිරීම අත්යවශ්ය හා අත්හල නොහැකි සාධකයක් බව ගෝලීය දේශපාලන බලවතුන් මේ මොහොතේ තේරුම් ගත යුත්තේ එබැවිනි.
(ඡායාරූපයෙන් දැක්වෙන්නේ වන්නි දිස්ත්රික් දෙමළ ජාතික සංධානයේ මන්ත්රී කිෂෝර්, ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂයන්ගේ උපන් දිනයේ දී ඔහුට පතන අයුරුයී. ඡායා:lankaenews අනුග්රහයෙනි.)
තීරණාත්මක වන්නේ “ලොකු තාත්තාගේ” කාර්ය භාරයයි.
ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ මර්මස්ථානයන්ට අල්කයිඩා ප්රහාර එල්ලවීමත් සමග මුළු ලෝකයම “ත්රස්තවාදයට එරෙහි යුද්ධයට ” පෙළ ගැසී තිබුණි. තවදුරටත් සාමකාමී දේශපාලන විසදුමකට අවස්ථාවක් ලබා නොදී යුදමය ලෙස “ත්රස්තවාදය” මුලුනුපුටා දැමීමට උපාය උපක්රම වෙනස් කෙරිණි.බලය බෙදා කල් පවත්නා දේශපාලන විසදුමක් ජාතික ප්රශ්නයට ලබාදීමට 2003 දී ගත් අවසන් උත්සාහයද එල්.ටී.ටී.යේත් චන්ද්රිකා – රනිල් හවුලේත් පටු දේශපාලන දැක්ම නිසා අහෝසි වුණි. එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය ද දේශපාලන ක්රියාවලියෙන් ඉවත් කළ යුතු බවට ගෝලීය ධනේෂ්වරය ඒ වනවිට එකගතාවකට පැමිණ තිබුණි.ඒ එතිහාසික අවශ්යතාව ඉෂ්ඨ කිරීමේ වගකීම පැවරුණේ මහින්ද රාජපක්ෂට ය.වර්ෂ 2005 දී මහින්ද රාජපක්ෂ බලයට පත් කරවන එකම අවශ්යතාව එල්.ටී.ටී.ඊ.ය යුදමය ලෙස විනාශ කිරීම සදහා යැයි කිවහොත් එය වඩා නිවැරදි ය.
වර්ෂ 2006 දී රාජපක්ෂ රෙජීමය හා ගිවිසුමක් අත්සන් කරමින් එක්සත් ජාතික පක්ෂය පෙන්නුම් කළේ ගෝලීය ධනවාදයේ බලාපොරුත්තුවට තමන් එකග බවකි. ඒ එකගතාව කොතෙක් ශක්තිමත් දැයි වූවාදැයි කිවහොත් එක අකුරක්වත් නොදුටු 2007 අය වැය යෝජනා වලට සම්පූර්ණ සහාය දීමට ද සූදානම් යැයි ඒ අවස්ථාවේ රනිල් වික්රමසිංහ ප්රකාශ කළේය. සුවිශාල පන්ති ඉවකින් යුත් වික්රමසිංහයන්ගේ මේ දේශපාලන තීන්දුව තේරුම් ගැනීමට ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ අපොහොසත් වුණි. ඔහු පන්ති දැක්මකින් දේශපාලනය දකින්නේ නැතිව කට්ටිවාදීව දේශපාලනය තේරුම් ගත්තේය. එම වියවුල් දැක්ම රජයේ මතවාදය වූ නිසා රාජපක්ෂයන්ට අර්ථයෙන් ධර්මයෙන් අනුශාසනා කරන්නන් ගේ ද මතවාදය වූයේ පක්ෂයක් වශයෙන් එ.ජා.ප.යේ සහාය ලබා නොගෙන එ.ජා.ප මන්ත්රීවරුන් සමූහයකගේ සහායෙන් රෙජීමය ශක්තිමත් කිරීම නිවැරදි බවයි.
ජාතික ධනේශ්වරය බල මුළු ගන්වා රාජපක්ෂ රෙජීමය ශක්තිමත් කරමින් දේශීයව අවශ්ය දේශපාලන යටිතලය සකස් කළේය. එසේම එල්.ටී.ටී.ඊයේ අවි ආයුධ ලබා ගැනීමේ සබදතා ද මුදල් එකතු කිරීමේ ජාලය ද ඇතුළු සියළු සැපයුම් ජාලයන් පිළිබද බුද්ධි තොරතුරු රාජපක්ෂ රෙජීමයට ලබාදීමට ගෝලීය ධනෙශ්වරය පසුබට නොවෙමින් ත්රස්තවාදයට එරෙහි යුද්ධයට ශ්රී ලංකාව ද සම්බන්ධ කර ගත්තේ ය. එපමණක් නොවේ. මූල්යමය ලෙස ද භොතිකමය ලෙස ද අවශ්ය සියළු ප්රාග්ධනය මෙරටට ලබාදුනි. ඉන්දියාවේ සිට ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය දක්වා ද චීනයේ සිට ජපානය දක්වා ද සියළු ධනපතීන් රාජපක්ෂ රෙජීමය ශක්තිමත් කිරීමට එක පෙළට සිට ගත්තේ ඒ අනුව ය.සම්ප්රදායි උදාහරණයකින් ඇති වූ දේ පැහැදිලි කළහොත් මතු වන්නේ මෙවැනි ච්ත්රයකි. දේශීයව එදා සිටියේද මේ හමුදාවම ය. මේ දේශපාලකයන්ම ය. එහෙත් වෙනස් වූයේ ගෝලීය දේශපාලන මතවාදයයි. ඒ මතවාදය ශක්තිමත් කරමින් එය මෙහේය වූ ගෝලීය දේශපාලන නායකත්වයයි. ඒ අර්ථයෙන් එල්.ටී.ටී.ඊ. විනාශ කිරීමේ ගෞරවය යා යුත්තේ ගෝලීය ධනේශ්වරයටයි.ඇත්තෙන්ම එල්.ටී.ටී.ඊ.ය විනාශ කළ රණකාමියා වන්නේත් දේශපාලන නායකයා වන්නේත් එක්සත් ජනපදයේ හිටපු ජනාධිපති ජෝර්ජ් බුෂ් බව නොරහසකි.
ගෝලීය ප්රාග්ධනයේ නිදහස් සංචලනයට බාධාවක් වූ එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ද එහි නායකයා ද තවදුරටත් වලංගු දේශපාලන ප්රපංචයන් නොවේ. එය ලෙයින් හා යකඩෙන් මර්දනය කරමින් තම එතිහාසික පැවරුම සම්පූර්ණ කිරීමට රාජපක්ෂ රෙජීමය කටයුතු කළේ ගෝලීය ප්රාග්ධනය ද මවිතයට පත් වන අන්දමිනි. එල්.ටී.ටී.ඊ.යේ අවසානයත් සමගම ගෝලීය දේශපාලනයේ ද වෙනසක් ඇති වුණි. එතෙක් යුදවාදී දේශපාලනයට යටව තිබූ ලෝකය එම මතයෙන් ඉවත්වෙමින් වෙනස් දැක්මකින් යුතුව කටයුතු කරන්නට මුල් පියවර තබා තිබුණි. තවදුරටත් යුද දේශපාලන දැක්මකින් කටයුතු කිරීම ප්රාග්ධන සංචලනයට හානියක් බව ගෝලීය ධනේශ්වරය තේරුම් ගනිමින් සිටියහ. ඒ නිසා ගෝලීය දේශපාලනය වෙනස් කරමින් ජෝර්ජ් බුෂ් වෙනුවට බරක් ඔබාමා තීන්දු තීරණ ගනිමින් සිටී.
යුද දේශපාලනය විසින් ත්රස්තවාදයට එරෙහි යුද්ධය කරා රාජපක්ෂ රෙජීමය තල්ලු කරද්දී පවා යම් කිසි තිරිංගයන් කිහිපයක් මගින් රෙජීමය පාලනය කර තිබුණි. බලය බෙදීමේ දේශපාලන විසදුමක් වහා ඉදිරිපත් කිරීම, සරණාගතයන් හැකි ඉක්මනින් යළි තම ගම් බිම් හි පදිංච් කිරීම හා හැකි උපරිම අයුරින් මානව අයිතීන්ට ගරු කිරීම ඒ අතුරින් ප්රධාන කාරණා කිහිපයකි. එල්.ටී.ටී.ඊ ය මර්දනය කිරීම සදහා රාජපක්ෂ රෙජීමයට කොතෙක් වරදාන ලබාදුන්න ද යම් යම් සමාජ අගයන් ආරක්ෂා කර ගැනීම සම්බන්ධයෙන් රෙජීමය හා ගෝලීය ප්රාග්ධනය අතර ගැටුම් ඇතිවුණි. එහෙත් ප්රධාන ප්රස්තූතය ජය ගැනීමේ ඉලක්කයට ඉන් කිසිම හානියක් සිදු නොවුණි.
ගෝලීය දේශපාලනයේ වු්යහාත්මක වෙනස්කම් අවබෝධ කර ගැනීමට රාජපක්ෂ රෙජීමය අසමත් වීම නිසා පැවති සුළු සුළු අමනාපකම් දුර දිග යෑම කළමනාකරණය කර ගැනීමට ද එය අසමත් වුණි. යුද්ධය ජයග්රහණය කිරීම තුළින් ඇති වූ උද්දච්ඡ මනෝභාවය ද ඊට හේතු වන්නට ඇත. ඉන්දියාව කිහිපවිටක්ම රවටා ඇති අතර කලාපයේ ඉන්දියානු අභිලාෂයන් නොසලකා හරිමින් කලාපයේ බල තුලනය වෙනස් වන පරිදි ශ්රී ලංකාව තම විදේශ ප්රතිපත්තිය හසුරුවමින් සිටී. එසේම බටහිර රාජ්යයන්ට ඉහළම මට්ටමින් අභියෝග කරමින් ගෝලීය යුගයේ මුරණ්ඩු තරුණයාගේ චරිතය ශ්රී ලංකාව රග පාමින් සිටී. ඒ නිසා තමන්ගේ පැවරුම සාර්ථකව අවසන් කළ ද රාජපක්ෂ රෙජීමය සම්බන්ධයෙන් දැඩි තීරණයකට ගෝලීය ධනේශ්වරය පැමිණ ඇති බව පෙළ ගැස්වෙන දේශපාලන කාරණා පවසන ච්ත්රයයි. ගෝලීය ධනේශවරය එක් මතයක ද රාජපක්ෂ රෙජීමය තවත් මතයක ද සිටීමේ නොගැලපීම විසින් එම දැඩි තීරණය තවත් ශක්තිමත් කරමින් පවතී.
ජී.එස්.ටී ප්ලස් අර්බුදය මත යුරෝපා කොමිසම ඉදිරිපත් කළ වාර්තාව ද ශ්රී ලංකාවේ මානව හිමිකම් නොසලකා හැරීම මත එක්සත් ජනපදයේ උනන්දුව පළ කළ වාර්තාව ද රෙජීමයේ දේශපාලන පදනමට ඉල්ල කළ ප්රබළ අභියෝගයන් ය. එවැනි විවේචනශීලී වාර්තාවක් මෑත කාලය තුළ විපක්ෂය තුළින් පවා ඉදිරිපත්ව නැත.එක් අතකින් එවැනි බරසාර විවේචනයකට යෑමට තරම් ජාතික ධනේශ්වරය මේ අවස්ථාවේ දී විචාරශීලී නැත. අනෙක් අතින් වාමාංශය එපමණකට හෝ ගෝලීය ධනේශ්වරය ගැන සබුද්ධික නැත. ජාතික ධනේශ්වරය මෙන්ම වාමාංශිකය ද වර්ථමානයේ දේශපාලනය කරන්නේ එදිනෙදා පැන නගින්නා වූ ගැටලු ඉලක්ක කර ගනිමිනි. එසේ නැතිව තමන්ගේම වූ වැඩපිළිවෙළක් තුළින් සංවර්ධන ඉලක්කයන් ජය ගැනීම සදහා වූ වැඩපිළිවෙළක් ඔවුන්ට නොමැත. මේ මොහොත තුළ ගෝලීය දේශපාලනය තේරුම් නොගෙන ජාතික දේශපාලනයේ යෙදීම හුදු හාස්යජනක නාඩගමක් වන්නේ එබැවිනි.
රාජපක්ෂ රෙජීමයේ අභ්යන්තරයට දැනෙන්නා වූ බලපෑමක් කිරීමට ජාතික දේශපාලනය තවමත් සමත්ව නැත. පොදු දේශපාලන වේදිකාව තුළින් එල්ල වන්නා වූ අභියෝගයන්ට මුහුණ දීමට තරම් රාජ්යයේ පදනම ශක්තිමත් ය. නව ලිබරල්වාදය කර පින්නා ගත් ගෝලීය ධනේශ්වරය ඒ පදනම් අවශ්ය තරමටත් වඩා ශක්තිමත් කර තිබේ. ඒ නිසා රෙජීමයේ පැවැත්මට සැබෑ ලෙස අභියෝග කළ හැක්කේ ගෝලීය දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන් සබුද්ධික විකල්ප දේශපාලන හෙජමොනියකට පමණි. එහෙත් ඒ සදහා අවශ්ය දැනුම ලබා ගැනීමට ලාංකික ධනපති පන්තිය හා පීඩිත පන්තිය තවමත් තම මොළය වෙහෙසවීමට මැළිකමක් දක්වති. එනිසා රාජපක්ෂ රෙජීමය ඉවත් කර තමන්ට ගැලපෙන රෙජීමයකට ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ බලය ලබාදීමට ගෝලීය ධනේශ්වරය කටයුතු කරමින් සිටින බවක් දක්නට ලැබේ.
මේ මොහොත තුළ තීන්දු තීරණ ගැනීමේ ලා ජාතික දේශපාලනයට ශක්තිමත් භූමිකාවක් නොමැත. මේ අර්ථයෙන් නිරීක්ෂණය කළ විට රාජපක්ෂ රෙජීමයේ හෙජමොනියට ශක්තිමත්ම අභියෝගයක් එල්ල කරන්නේ දේශීය දේශපාලනය තුළින් නොව ගෝලීය දේශපාලනය තුළින් බව අවධාරණයෙන් පැවසිය යුතුය.
කෙක්කෙන් හෝ කොක්කෙන් හෝ බල අරගලය කරා …………….
මැතිවරණයකින් තොරව තවත් විසි පස් අවුරුද්දකට මහින්ද රාජපක්ෂයන් ජනාධිපති ධූරයේ තබා ගත යුතු යැයි මල්වතු මහ නාහිමියන් යෝජනා කළේ මීට පස් මසකට කලිනි. ශ්රී ලංකා රාජ්යයට භෞතිකව අභියෝග කළ එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය ලෙයින් හා යකඩෙන් මර්දනය කළ පසුව සමාජයේ බහුතරයකගේ අදහස වූයේ ද රාජපක්ෂ රෙජීමය යාවජීවව පවත්වා ගත යුතු බවය. එහෙත් ඒ සොදුරු සිහිනයට අභියෝග කරමින් තැන තැන ඇති වූ කසු කුසුව රාජපක්ෂ රෙජීමයට එල්ල කළ ප්රබල පහරක් බවට පත් කළේ දකුණු පළාත් සභා මැතිවරණයෙනි.
පාලක පක්ෂය 67% ක ඡන්ද ප්රතිශතයක් ලබා ගැනීම හෝ එක්සත් ජාතික පක්ෂය අන්ත පරාජයකට ලක්වීම හෝ රෙජීමයේ ජයග්රහණය සැමරීමට තරම් අති විශේෂ දේශපාලන කාරණා නොවන බව රෙජීමය විසින්ම තහවුරු කර ඇත. ඔවුන් දකුණෙන් බලාපොරුත්තු වූයේ 80% ඉක්මවන ජයග්රහණයකි. ඒ සදහා දකුණ තමන්ගේ නිජ බිම යයි ද දකුණේ මිනිසුන් අති විශේෂිතයන් බව ද පුන පුනා ප්රකාශ කළේ වැඩවසම් හැගීම් වලට ද නැවත පණ දෙමිනි. එසේම දකුණේ දිස්ත්රික්ක තුනටම රාජපක්ෂවරුන්ගේ සමීපතමයන් ඉදිරිපත් කළහ. එහෙත් මේ සියල්ල දකුණු පළාත් සභා මැතිවරණයේ දී ප්රතික්ශේප කෙරිණි.
රාජපක්ෂවරුන්ගේ සමීපතමයන් ප්රතික්ශේප කරමින් ද අන්ත වර්ගවාදී අපේක්ෂකයන් පරාජය කරමින් ද දකුණේ දී ජයග්රහණය කළේ සම්ප්රදායි ශ්රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂික අපේක්ෂකයන් හා සම්ප්රදායි වාමාංශික අපේක්ෂකයන් ය. ඒ අර්ථයෙන් රාජපක්ෂ රෙජීමයේ ක්රියාකාරී සැලස්ම වන මහින්ද ච්න්තනයට ද රාජපක්ෂ රෙජීමයේ මතවාදී දෘෂ්ඨිය වන ඒකීය වර්ගවාදය ද ප්රබල අභියෝගයක් දකුණෙන් ඉල්ල වී ඇත. ඒ අවිඥ්ඤාණික අභියෝගයට සවිඥ්ඤාණිකත්වයක් ලබා දීම අද දවසේ දේශපාලන අභියෝගය වුවත් ඒ අභියෝගය ජය ගැනීම සදහා ධනේශ්වරය මෙන්ම පීඩිතය ද කිසිම සූදානමක් නොදක්වන බව දෙපන්තියේම මහ පොදු සාධකයයි.
සිව් අවුරුද්දක් පුරා රාජපක්ෂ රෙජීමය විසින් ලාංකික සමාජය තුළ ඇති කළේ බරපතළ විනාශකාරී නොගැලපීමකි. එය එක් අතකින් යුද්ධයක් දියත් කරමින් පුරවැසියන් මර දැම්මේ තොග වශයෙනි.එසේම මානව හිමිකම් වලට ගරු නොකළ අතර ජාත්යන්තර සම්මූතීන් පවා නොපිළිගැනිණි. ආර්ථිකය කඩා වැටුන අතර සමාජයේ පරිධියේ ජීවත්වන්නන් නොතකා හැරිණි. ආණ්ඩු ක්රම ව්යවස්ථාව බරපතළ ලෙස උල්ලංඝනය කළ අතර වර්ගවාදී, අන්තවාදී හා මහ ජාතිවාදී වෙමින් ඒකාධිපති ක්රමයක් කරා රාජ්යයේ හරය වෙනස් කරන ලදි. රෙජීමයේ මේ දේශපාලන පෙරලියට විකල්පයක් ඉදිරිපත් කිරීමට ලාංකික ධනේශ්වරයට කෙලෙසවත් හැකි වූයේ නැත. වාමාංශිකය ඒ සදහා මෝරා තිබුණේ නැත. මේ දෙපාර්ශවයම රාජපක්ෂ රෙජීමයේ වඩාත් සොදුරු විවේචකයා වූවා මිස විකල්පයේ භූමිකාවට රුච්කමක් නොදැක්වීය.
විසෙන් විස නැසීමේ දේශපාලන ක්රමවේදය පන්ති බාධා ඉක්මවමින් සාකච්ඡාවට ලක් වෙමින් ඇත්තේ මෙවන් මොහොතකය. එක්සත් ජාතික පක්ෂය ද ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ද පොදු අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරියට ගැනීමට උත්සාහ කරමින් සිටින්නේ ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා ය. පෙල ගැස්වෙන දේශපාලන ධ්රැවීකරණයන් අනුව හුදු පක්ෂ පාට ඉක්මවමින් දේශපාලන බලවේගයන් ෆොන්සේකා වටා එක් වෙනු පෙනේ. දේශීය ධනේශ්වරයේ ඝෘජු නියෝජිතයා වන එක්සත් ජාතික පක්ෂය ද රුඩිකල් වාමාංශිකයේ ජව සම්පන්න නියෝජිතයා වන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ද නන්නත්තාර වර්ගවාදීන් ද ෆොන්සේකාගේ ජයග්රහණය පතා එක්වෙනු නො අනුමානය.ඒ අර්ථයෙන් ඒකීය වර්ගවාදී මුල ධර්මවාදී රාජපක්ෂ රෙජීමයේ ආරක්ෂක සමාජ තීරුවට යම් බලපෑමක් කිරීමට ජනරාල් ෆොන්සේකාට හැකිවනු ඇත.
කෙසේ වෙතත් රාජපක්ෂ රෙජීමය තුළ දැන් අලුත් ආකාරයක අර්බූදයක් නිර්මාණය වී ඇත. රෙජීමයේ පැවැත්ම පිළිබද මෙතෙක් නොතිබූ බියක් දැන් නිර්මාණය වෙමින් පවතී. මෙතෙක් සමාජය තුළ කසු කුසු කතාවකට සීමා වී පැවති රෙජීමය විවේචනය කිරීමේ දේශපාලනයට දකුණු පළාත් සභා මැතිවරණයෙන් යම් සමාජ වලංගුභාවයක් ද ලැබී තිබේ.දිගින් දිගටම තමන් සමග ළාමක හා බොළද අරගලයක නිරත වූ රාජපක්ෂ රෙජීමය සදහා නව නායකත්වයක් බටහිර රාජ්යයන්ට ද අවශ්යව තිබුණි. එම අවශ්යතාව ශක්තිමත් සමාජ ව්යාපාරයක් දක්වා පුළුල් කිරීම ගෝලීය ධනේශ්වරයේ අද දවසේ න්යාය පත්රයේ පළමු කාරණාව බව හොදින් පැහැදිලි වෙමින් තිබේ.
ජනරාල් ෆොන්සේකා තම නිල තත්ත්වය ඉක්මවා දේශපාලන අදහස් ප්රකාශ කළ රාජ්ය නිලධාරියෙකි. ඔහුගේ දේශපාලන ආකල්ප අනුව ශ්රී ලංකාව සිංහල බෞද්ධයන්ගේ රටකි. සුළු ජාතීන් එහි වාසය කළ යුත්තේ මහ ජාතියේ අභිමතය අනුවය. බලය බෙදීම දිනා ගත් යුද ජයග්රහණයන් පාවා දීමකැයි ඔහු පුන පුනා පවසන්නකි. තමන් වෙත පැවරෙන්නා වූ මිලිටරිමය කාර්යභාරය රාජ්යයේ අවශ්යතාව මත ඉටු කිරීමෙන් නො නැවතී දේශපාලනඥයන්ගේ කාර්යට ද ඔහු අත ගැසීය.
ගොඩනැගෙන්නාවූ දේශපාලන බලවේගය මතවාදීමය වශයෙන් අතිශය වර්ගවාදී ආන්තික දක්ෂිණාංශික බලමුළු ගැන්වීමක් බව නොරහසකි. එම දේශපාලන බලවේගය සිංහල බෞද්ධ මතවාදී ඒකීය රාජ්යය තවදුරටත් ශක්තිමත් කරන්නකි. එසේම ආර්ථික සාධකයේ දී පරිධියේ සිටින්නන් තවදුරටත් දුර්වල කරන්නකි. ඒ අනුව එම බලවේගයට කිසිම අයුරකින් දෙමළ මුස්ලිම් සමාජ තීරුවේ ද ආර්ථික පීඩිතයන්ගේ ද විශ්වාසය දිනා ගත නොහැක.දෙමළ ජනතාව තවදුරටත් අනාථ කදවුරු තුළට ද සිංහල ජනතාව තවදුරටත් සිර කදවුරු තුළට ද ගාල් කිරීම හැර මේ නව දේශපාලන බලවේගයට වෙනත් යමක් ඉටු කළ නොහැක. ඒ අර්ථයෙන් ලාංකික සමාජය මුහුණ දෙන්නා වූ දේශපාලන අර්බූදයට ජනරාල් ෆොන්සේකාගේ නායකත්වයෙන් ගොඩනැගෙන දේශපාලන බලවේගය මගින් විසදුමක් ලැබෙන්නේ යැයි සිතීම සුන්දර සිහිනයක් පමණි.
කෙසේ වෙතත් ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂයන්ගේ එතිහාසික කාර්ය භාරය අවසන් කළ යුතු යැයි ගෝලීය ධනේශ්වරය තීරණය කර ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබේ. දැන් ඔවුන් සොයමින් සිටින්නේ ඒ සදහා වූ විකල්පයකි. ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා ඒ කාර්ය භාරය සදහා තෝරා ගැනීමට නියමිතය. ගෝලීය ධනේශ්වරයේ මේ තීරණය ඒ ආකාරයෙන්ම පිළිගැනීම හැර ලාංකික ධනේශ්වරයට වෙනත් විකල්පයක් ද ඉතිරි වී නොමැත.
7 comments