කෙක්කෙන් හෝ කොක්කෙන් හෝ බල අරගලය කරා …………….

මැතිවරණයකින් තොරව තවත් විසි පස් අවුරුද්දකට මහින්ද රාජපක්ෂයන් ජනාධිපති ධූරයේ තබා ගත යුතු යැයි මල්වතු මහ නාහිමියන් යෝජනා කළේ මීට පස් මසකට කලිනි. ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යයට භෞතිකව අභියෝග කළ එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය ලෙයින් හා යකඩෙන් මර්දනය කළ පසුව සමාජයේ බහුතරයකගේ අදහස වූයේ ද රාජපක්ෂ රෙජීමය යාවජීවව පවත්වා ගත යුතු බවය. එහෙත් ඒ සොදුරු සිහිනයට අභියෝග කරමින් තැන තැන ඇති වූ කසු කුසුව රාජපක්ෂ රෙජීමයට එල්ල කළ ප්‍රබල පහරක් බවට පත් කළේ දකුණු පළාත් සභා මැතිවරණයෙනි.

පාලක පක්ෂය 67% ක ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් ලබා ගැනීම හෝ එක්සත් ජාතික පක්ෂය අන්ත පරාජයකට ලක්වීම හෝ රෙජීමයේ ජයග්‍රහණය සැමරීමට තරම් අති විශේෂ දේශපාලන කාරණා නොවන බව රෙජීමය විසින්ම තහවුරු කර ඇත. ඔවුන් දකුණෙන් බලාපොරුත්තු වූයේ 80% ඉක්මවන ජයග්‍රහණයකි. ඒ සදහා දකුණ තමන්ගේ නිජ බිම යයි ද දකුණේ මිනිසුන් අති විශේෂිතයන් බව ද පුන පුනා ප්‍රකාශ කළේ වැඩවසම් හැගීම් වලට ද නැවත පණ දෙමිනි. එසේම දකුණේ දිස්ත්‍රික්ක තුනටම රාජපක්ෂවරුන්ගේ සමීපතමයන් ඉදිරිපත් කළහ. එහෙත් මේ සියල්ල දකුණු පළාත් සභා මැතිවරණයේ දී ප්‍රතික්ශේප කෙරිණි.

රාජපක්ෂවරුන්ගේ සමීපතමයන් ප්‍රතික්ශේප කරමින් ද අන්ත වර්ගවාදී අපේක්ෂකයන් පරාජය කරමින් ද දකුණේ දී ජයග්‍රහණය කළේ සම්ප්‍රදායි ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂික අපේක්ෂකයන් හා සම්ප්‍රදායි වාමාංශික අපේක්ෂකයන් ය. ඒ අර්ථයෙන් රාජපක්ෂ රෙජීමයේ ක්‍රියාකාරී සැලස්ම වන මහින්ද ච්න්තනයට ද රාජපක්ෂ රෙජීමයේ මතවාදී දෘෂ්ඨිය වන ඒකීය වර්ගවාදය ද ප්‍රබල අභියෝගයක් දකුණෙන් ඉල්ල වී ඇත. ඒ අවිඥ්ඤාණික අභියෝගයට සවිඥ්ඤාණිකත්වයක් ලබා දීම අද දවසේ දේශපාලන අභියෝගය වුවත් ඒ අභියෝගය ජය ගැනීම සදහා ධනේශ්වරය මෙන්ම පීඩිතය ද කිසිම සූදානමක් නොදක්වන බව දෙපන්තියේම මහ පොදු සාධකයයි.

සිව් අවුරුද්දක් පුරා රාජපක්ෂ රෙජීමය විසින් ලාංකික සමාජය තුළ ඇති කළේ බරපතළ විනාශකාරී නොගැලපීමකි. එය එක් අතකින් යුද්ධයක් දියත් කරමින් පුරවැසියන් මර දැම්මේ තොග වශයෙනි.එසේම මානව හිමිකම් වලට ගරු නොකළ අතර ජාත්‍යන්තර සම්මූතීන් පවා නොපිළිගැනිණි. ආර්ථිකය කඩා වැටුන අතර සමාජයේ පරිධියේ ජීවත්වන්නන් නොතකා හැරිණි. ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව බරපතළ ලෙස උල්ලංඝනය කළ අතර වර්ගවාදී, අන්තවාදී හා මහ ජාතිවාදී වෙමින් ඒකාධිපති ක්‍රමයක් කරා රාජ්‍යයේ හරය වෙනස් කරන ලදි. රෙජීමයේ මේ දේශපාලන පෙරලියට විකල්පයක් ඉදිරිපත් කිරීමට ලාංකික ධනේශ්වරයට කෙලෙසවත් හැකි වූයේ නැත. වාමාංශිකය ඒ සදහා මෝරා තිබුණේ නැත. මේ දෙපාර්ශවයම රාජපක්ෂ රෙජීමයේ වඩාත් සොදුරු විවේචකයා වූවා මිස විකල්පයේ භූමිකාවට රුච්කමක් නොදැක්වීය.

විසෙන් විස නැසීමේ දේශපාලන ක්‍රමවේදය පන්ති බාධා ඉක්මවමින් සාකච්ඡාවට ලක් වෙමින් ඇත්තේ මෙවන් මොහොතකය. එක්සත් ජාතික පක්ෂය ද ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ද පොදු අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරියට ගැනීමට උත්සාහ කරමින් සිටින්නේ ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා ය. පෙල ගැස්වෙන දේශපාලන ධ්‍රැවීකරණයන් අනුව හුදු පක්ෂ පාට ඉක්මවමින් දේශපාලන බලවේගයන් ෆොන්සේකා වටා එක් වෙනු පෙනේ. දේශීය ධනේශ්වරයේ ඝෘජු නියෝජිතයා වන එක්සත් ජාතික පක්ෂය ද රුඩිකල් වාමාංශිකයේ ජව සම්පන්න නියෝජිතයා වන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ද නන්නත්තාර වර්ගවාදීන් ද ෆොන්සේකාගේ ජයග්‍රහණය පතා එක්වෙනු නො අනුමානය.ඒ අර්ථයෙන් ඒකීය වර්ගවාදී මුල ධර්මවාදී රාජපක්ෂ රෙජීමයේ ආරක්ෂක සමාජ තීරුවට යම් බලපෑමක් කිරීමට ජනරාල් ෆොන්සේකාට හැකිවනු ඇත.

කෙසේ වෙතත් රාජපක්ෂ රෙජීමය තුළ දැන් අලුත් ආකාරයක අර්බූදයක් නිර්මාණය වී ඇත. රෙජීමයේ පැවැත්ම පිළිබද මෙතෙක් නොතිබූ බියක් දැන් නිර්මාණය වෙමින් පවතී. මෙතෙක් සමාජය තුළ කසු කුසු කතාවකට සීමා වී පැවති රෙජීමය විවේචනය කිරීමේ දේශපාලනයට දකුණු පළාත් සභා මැතිවරණයෙන් යම් සමාජ වලංගුභාවයක් ද ලැබී තිබේ.දිගින් දිගටම තමන් සමග ළාමක හා බොළද අරගලයක නිරත වූ රාජපක්ෂ රෙජීමය සදහා නව නායකත්වයක් බටහිර රාජ්‍යයන්ට ද අවශ්‍යව තිබුණි. එම අවශ්‍යතාව ශක්තිමත් සමාජ ව්‍යාපාරයක් දක්වා පුළුල් කිරීම ගෝලීය ධනේශ්වරයේ අද දවසේ න්‍යාය පත්‍රයේ පළමු කාරණාව බව හොදින් පැහැදිලි වෙමින් තිබේ.

ජනරාල් ෆොන්සේකා තම නිල තත්ත්වය ඉක්මවා දේශපාලන අදහස් ප්‍රකාශ කළ රාජ්‍ය නිලධාරියෙකි. ඔහුගේ දේශපාලන ආකල්ප අනුව ශ්‍රී ලංකාව සිංහල බෞද්ධයන්ගේ රටකි. සුළු ජාතීන් එහි වාසය කළ යුත්තේ මහ ජාතියේ අභිමතය අනුවය. බලය බෙදීම දිනා ගත් යුද ජයග්‍රහණයන් පාවා දීමකැයි ඔහු පුන පුනා පවසන්නකි. තමන් වෙත පැවරෙන්නා වූ මිලිටරිමය කාර්යභාරය රාජ්‍යයේ අවශ්‍යතාව මත ඉටු කිරීමෙන් නො නැවතී දේශපාලනඥයන්ගේ කාර්යට ද ඔහු අත ගැසීය.

ගොඩනැගෙන්නාවූ දේශපාලන බලවේගය මතවාදීමය වශයෙන් අතිශය වර්ගවාදී ආන්තික දක්ෂිණාංශික බලමුළු ගැන්වීමක් බව නොරහසකි. එම දේශපාලන බලවේගය සිංහල බෞද්ධ මතවාදී ඒකීය රාජ්‍යය තවදුරටත් ශක්තිමත් කරන්නකි. එසේම ආර්ථික සාධකයේ දී පරිධියේ සිටින්නන් තවදුරටත් දුර්වල කරන්නකි. ඒ අනුව එම බලවේගයට කිසිම අයුරකින් දෙමළ මුස්ලිම් සමාජ තීරුවේ ද ආර්ථික පීඩිතයන්ගේ ද විශ්වාසය දිනා ගත නොහැක.දෙමළ ජනතාව තවදුරටත් අනාථ කදවුරු තුළට ද සිංහල ජනතාව තවදුරටත් සිර කදවුරු තුළට ද ගාල් කිරීම හැර මේ නව දේශපාලන බලවේගයට වෙනත් යමක් ඉටු කළ නොහැක. ඒ අර්ථයෙන් ලාංකික සමාජය මුහුණ දෙන්නා වූ දේශපාලන අර්බූදයට ජනරාල් ෆොන්සේකාගේ නායකත්වයෙන් ගොඩනැගෙන දේශපාලන බලවේගය මගින් විසදුමක් ලැබෙන්නේ යැයි සිතීම සුන්දර සිහිනයක් පමණි.

කෙසේ වෙතත් ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂයන්ගේ එතිහාසික කාර්ය භාරය අවසන් කළ යුතු යැයි ගෝලීය ධනේශ්වරය තීරණය කර ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබේ. දැන් ඔවුන් සොයමින් සිටින්නේ ඒ සදහා වූ විකල්පයකි. ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා ඒ කාර්ය භාරය සදහා තෝරා ගැනීමට නියමිතය. ගෝලීය ධනේශ්වරයේ මේ තීරණය ඒ ආකාරයෙන්ම පිළිගැනීම හැර ලාංකික ධනේශ්වරයට වෙනත් විකල්පයක් ද ඉතිරි වී නොමැත.

විධායක ජනාධිපති පාලන ක්‍රමය අහෝසි කිරීම – හිසේ රුදාවට පිටිකර බෙහෙත් බැදීම.

විධායක ජනාධිපති පාලන ක්‍රමය වහා අහෝසි කළ යුතු යැයි නැවතත් ප්‍රබල උද්ඝෝෂණයක් ආරම්භ වී තිබේ.මෙවර එහි විශේෂත්වය වන්නේ විධායක ජනාධිපති පාලන ක්‍රමය හදුන්වා දුන් එක්සත් ජාතික පක්ෂයත් මෙම උද්ඝෝෂණයේ ප්‍රබල හවුල්කරුවකුවීමයි. 80 දශකය පුරා එක්සත් ජාතික පක්ෂ විරෝධින්ගේ ප්‍රබල සටන් පාඨයක් වූ විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම, තිස් වසරකට පසුව එක්සත් ජාතික පක්ෂය විසින් ද පිළිගැනීම දේශපාලනික වශයෙන් වැදගත් හැරුම් ලක්ෂ්‍යයකි.

අසූව දශකය පුරා විධායක ජනාධිපති පාලන ක්‍රමයේ දඩු අඩුවට අසු වූ සියළුම විරුද්ධ පාක්ෂිකයෝ එදා ඊට එරෙහි වුවද අද ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ පාලනයක් තුළ එහි නපුරුකම් ඉවසා සිටිති. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ 1994 දී විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරන බවට වූ චන්ද්‍රිකා කුමරණතුංග ගේ වියුක්ත පොරුන්දුවට රුවටුණහ. එසේ රුවටී තිබියදීත් මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපති කරවීමට අවශ්‍ය වූ නිසා 2005 දී ‍එහි අවශ්‍යතාව දැන දැනම අමතක කළහ.තිස් වසරක් පුරා විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයේ බල පරාක්‍රමය ඉවසූ එක්සත් ජාතික පක්ෂය, තම ස්ථාවරය වෙනස් කරමින් දිගින් දිගටම සිදුවන පරාජයෙන් ගැලවීමේ උපක්‍රමයක් ලෙස දැන් විධායක ජනාධිපති පාලන ක්‍රමයට එරෙහි වෙති. ඒ අර්ථයෙන් සියළුම දේශපාලන පක්ෂ මෙම සටන් පාඨය හඩ තැලුවේත් හඩ තලන්නේත් කුහක වුවමනාවකින් බව බොහෝ දෙනෙක් පවසති.

ගෝලීයකරණය වෙමින් තිබූ නව ලිබරල් ආර්ථික ක්‍රමයට ශ්‍රී ලංකාව ගැට ගසනු ලැබුවේ 1978 දීය. සියළුම ආකාරයේ වූ ප්‍රාග්ධනය, කේන්ද්‍රයේ රටවලට සංකෙන්ද්‍ර ගත කරන්නා වූ නව ලිබරල් ආර්ථික ක්‍රමයට ආවේනික ප්‍රධාන ලක්ෂණය වන්නේ එය කිසිවිටෙක ධනේෂ්වර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා සංවාස ගත නොවීමයි. ධනේෂ්වර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආකෘතියක් ලෙසම නව ලිබරල්වාදයේ පැවැත්මට හානිකර විය. එනිසා රාජ්‍යය හා මහජනතාව අතර සම්බන්ධිකාරකයා වූ ආණ්ඩුව නැමැති ප්‍රපංචය බල රහිත කිරීම නව ලිබරල්වාදයේ පැවැත්මට අත්‍යවශ්‍ය විය.ලෝක ධනේෂ්වරය ආණ්ඩුව අහෝසි කිරීමට විවිධ උපක්‍රමයන් යොදා ගත් අතර තවදුරටත් මහ ජනතාව පාලනය කිරීමට යොදා ගත්තේ ජනතා නියෝජිතයන් නොමැති රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයයි.

1978 න් පසුව පැමිණි ධර්මිෂ්ඨ සමාජය තුළ ජනතා නියෝජිතයන් අවලංගු කාසි බවට පත් වූයේ එබැවිනි. පළාත් පාලන ආයතනයන්ට පළාත් සභාවන්ට හෝ ව්‍යවස්ථාදායකයට හෝ කිසිම බලයක් නොමැති අතර පවතින්නා වූ අල්පමය බලය ද විධායකයට ඝෘජු ලෙස හෝ වක්‍ර ලෙස හෝ යටත් ය. ජනතා නියෝජිත ආයතනයන් ශූන්‍ය කිරීමෙන් අනතුරුව විධායකය අතිශය බල සම්පන්න ප්‍රපංචයක් බවට පත් කළේ ද නව ලිබරල්වාදයට ආවේනික උපක්‍රම යොදා ගනිමිනි. ඒ අනුව වසර දොළහක කාලයකට විධායකය ඒකාධිපති ආයතනයක් බවට වේශ නිරූපනය වුණි. එය හුදකලා දේශපාලන සිදුවීමක් නොවූ අතර ඊනියා මහජන පරමාධිපත්‍ය ක්‍රියාත්මක කිරීමට පැවැරී ඇති මුළු මහත් රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයම ඒකාධිපති මෙවලමක් බවට පත් කරන ලදි.

ලෝක ධනේශ්වරය මේ සියළු ප්‍රතිසංස්කරණයන් සිදු කරන ලද්දේ ගෝලීය ප්‍රග්ධනයේ නිදහස් චලනය මනා ලෙස සිදුවීම සහතික කිරීම සදහා ය. මාෆියා ආර්ථික මංකොල්ලය බාධාවකින් තොරව සිදුකිරීමට නම්, ධනේශ්වර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ යාන්ත්‍රණය බිද දැමිය යුතුව තිබූ අතර එය ලෝක ධනේශ්වරයේ අවශ්‍යතාව හා උපක්‍රමශීලීතාව අනුව සතුටුදායකව සිදු කෙරිණි. 1978 දී සිදුවූ නව ලිබරල් ආර්ථික ක්‍රමයේ ලාංකික සම්ප්‍රාප්තියත් සමග විධායක ජනාධිපති පාලනයක් සහිත නව ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ද ස්ථාපිත කරන ලද්දේ එබැවිනි. නව ලිබරල් ආර්ථිකයේ ඒකාධිපති ආධිපත්‍ය බාධාවකින් තොරව ව්‍යාප්ත කිරීමට විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය ලබා දුන්නේ විශාල සහායකි.

ඒ අර්ථයෙන් විධායක ජනාධිපති පාලන ක්‍රමය අහඹු ලෙස ඇති කළ දේශපාලන අවශ්‍යතාවක් නොවේ. එය ලෝක පරිමාණ නව ලිබරල්වාදය හා එකට ගැට ගැසුනු ධනපති පද්ධතියේ මෙවලමකි. දැන් මහින්ද රාජපක්ෂ රෙජීමය හැර මුළු මහත් විරුද්ධ පක්ෂයම මුළු වැර යොදා හඩ තලන්නේ නව ලිබරල්වාදයේ නොමිනිස්කම් පරාජය කිරීමට නොව එම පද්ධතියේ ඇණ මුරිච්ච්යක් ගලවා ඉවත් කිරීම සදහා පමණි. එය සමාන කළ හැක්කේ පිරී ඉතිරී යන මහා සෙනගක් පටවා ගෙන අනතුරු සහිත මාර්ගයක අධි වේගයෙන් ගමන් ගන්නා වාහනයක සුක්කානම ගලවා ඉවත් කිරීමට ගන්නා වූ උත්සාහයකට පමණි.

මේ උත්සාහයේ බරපතලකම ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට නොපෙනීම ස්වාභාවිකය. ඔවුන්ගේ දේශපාලනයේ කිසිම පන්ති සම්බන්ධතාවක් නොමැති අතර පන්ති විග්‍රහයකින් යුතුව දේශපාලනයේ යෙදෙන්නේ ද නැත. ඒ අර්ථයෙන් එවැනි පක්ෂයක් ධනපති ක්‍රමයේ ඇණ මුරිච්ච් ගැලවීමකට පමණක් තම දේශපාලනය පටු කිරීම තේරුම් ගත හැක්කකි.

මහා පන්ති විඥ්ඥාණයකින් යුක්තව කටයුතු කළ ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන විධායක ජනාධිපති පාලන ක්‍රමය හදුන්වා දුන්නේ ඔහුම පැවැසූ පරිදි ඔහුට රකින්නට පරපුරක් සිටි නිසා නොවේ. තර කරන්නට බූදලයක් තිබූ නිසා ද නොවේ. එහෙත් ආරක්ෂා කරන්නට පන්තියක් නම් ඔහුට තිබුණි. ඔහු ලංකා ඉතිහාසයේ කිසිම නායකයෙක් කටයුතු නොකළ පරිදි ධනපති ක්‍රමයේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් මහන්සි වුණි. ඒ මහන්සිය සවිඤ්ඤාණිකය. අවංකය. අධිරාජ්්‍යවාදීන් 1818 දී විශාල ප්‍රතිසංස්කරණයන් හදුන්වා දෙමින් ශ්‍රී ලංකාව ලෝක ධනේශ්වරය හා බද්ධ කළ පසුව පුළුල් අවබෝධාත්මක ඉලක්කයකින් යුතුව දේශපාලන ප්‍රති සංස්කරණ හදුන්වා දුන්නේ ජනාධිපති ජේ.ආර්.ජයවර්ධනයන් යැයි පැවසුවහොත් එය නිවරුදිය.එවැන්නෙක් පන්ති අවබෝධයකින් යුතුව නායකත්වය දුන් එක්සත් ජාතික පක්ෂය ධනපති පද්ධතියේ ඇණ මුරිච්ච් ගැලවීමට තරම් ලාමක වේ යැයි මොහොතකටවත් නොසිතිය යුතුය.

දුප්පත්කම, කුසගින්න හා මන්දපෝෂණය ව්‍යාප්තවීම ධනේශ්වරයේ නිවුන් සොහොයුරන් යැයි පැවසුන ද එක් අතකින් එය සාම්ප්‍රදායී හා යල් පැන ගිය නිර්වචනයකි. නව ලිබරල්වාදය තුළ ධනේශ්වරයට නව අර්ථකථන ලැබුණා යැයි පැවසිය හැක්කේ සමාජය තුළ යම් ධනේශ්වර දියුණුවක් ඇති කිරීමට නව ලිබරල්වාදය දායක වුණු බැවිනි. එහෙත් සමාජයේ ඇති නැති පරතරය සීඝ්‍ර ලෙස පුළුල් කිරීමට එය ඊටත් වඩා දායක වුණි. දුපත්කම සීඝ්‍ර ලෙස පැතිරෙමින් කුසගින්න, මන්දපෝෂණය හා ජනතාවගේ පෝෂණ ප්‍රශ්න ඇති වුණි. ක්‍රමයේ බිද වැටීම් ද අරාජිකවීම් ද බරපතල පාරිසරික ගැටලු ද ඇති වුණි. එනම් නව ලිබරල්වාදයට අදාළ සමාජ සංවර්ධනයත් සමගම ක්‍රමයට තවදුරටත් ඔරොත්තු නොදෙන්නා වූ බරපතල සමාජ ගැටළු පැන නැගුණි. එසේම සමාජ සංවර්ධනයට සාපේක්ෂව සමාජ පරිහානිය ද සිදුවුණි. .ඒ නිසා ලෝකය පුරාම යම් සමාජ සංවර්ධනයක් ඇති වෙමින් තිබියදීම සමාජය තුළින් අති ප්‍රබල ක්‍රම විරෝධි අරගලයන් ද පැන නැගුණි.

ලෝක ධනේශ්වර පද්ධතියේ තුල්‍යතාව බිදීමට තරම් ප්‍රබල වූ නව ලිබරල්වාදයේ මේ ආතතීන් තව දුරටත් නොපැවතිය යුතු බව ලෝක ධනේශ්වරය මේ වනවිට තේරුම් ගෙන තිබේ. ඇමෙරිකා එකසත් ජනපදයේ රාජ්‍ය පාලනය ඩිමොක්‍රැටික්වරුන් අතට යන්නේත් එය මෙහේයවීමට බරක් ඔබාමා තෝරා ගන්නේත් ඒ නිසා විය හැකිය. ප්‍රාග්ධනය සංකේන්ද්‍රණය කර ගැනීමේ උපාය උපක්‍රම ද ඊට සාපේක්ෂව පුළුල්වෙමින් තිබේ. ලෝකය පුරා ජාල ගත කර තිබූ සමස්ත ධනේශ්වර යාන්ත්‍රණය ගැන නැවත සිතා බැලීමට ලෝක ධනේශ්වරය පෙළඹී ඇත. ඒ අර්ථයෙන් නව ලිබරල්වාදී ධනෙශ්වර මෙහෙයුම් පද්ධතිය කේන්සියානු ක්‍රමය දක්වා පසු බැස්සවීමට තරම් ඔවුහු උපක්‍රමික අත්හදා බැලීම් කරමින් සිටිති.

මේ සංදර්භය තුළ විධායක ජනාධිපති පාලන ක්‍රමයේ පියවරුන්ම එය අහෝසි කිරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම අරුමයක් නොවේ. තවදුරටත් විධායක ජනාධිපති පාලනය, ධනේශ්වර ක්‍රමයේ පැවැත්මට සාධනීය මෙහෙවරක් නොකරන බව දේශීය ධනපති පංතිය ද තේරුම් ගෙන ඇත. ගැටලුවකින් තොරව උපරිම දියුණු අවස්ථාව කරා ධනේශ්වර මෙහෙයුම් පද්ධතිය ගෙන යෑමට ලෝක ධනේෂ්වරය ගන්නාවූ පියවර ගැන දේශීය ධනපති පංතිය අවිඤ්ඤාණිකව හෝ සංවේදීවීම ප්‍රශස්තය. එහෙත් ක්‍රමයේ අවාසියට හේතු වන්නාවූ අර්බූද තාවකාලිකව හෝ කල්දමා ගැනීමට නම් මීට වඩා විද්‍යාත්මක වූ හා පුළුල් වැපිළිවෙලක් සහිත ප්‍රතිසංස්කරණයක් කරා දේශීය ධනෙශ්වරය යා යුතුව ඇත.

කකුළුවන්ගේ කෙළින් ගමන

බඩගින්නේ මියගිය ද ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂයන්ගේ දෑත ශක්තිමත් කිරීමට ජනතාව අවසන් තීරණයක් ගෙන තිබේ.කැපුවත් කොළ පාට ලේ ගැලූ මිනිසුන් සිටින ප්‍රදේශ පවා මැතිවරණයන්හි දී ආණ්ඩුව ජය ගන්නේ එබැවිනි. ඒ අර්ථයෙන් ආණ්ඩුව ශක්තිමත් වී ඇත්තේ පුදුමය උපදවමිනි.
එහෙත් තැන තැන නොසිදුවිය යුතු දෑම සිදුවේ.

පුතුගේ වයසේ තරුණයකුගේ ශරීරය මත නැග තම දේහ මස් මාංශයන්ගේ බර කිරීමට ගිය ජේෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරීවරයකුගේ බිරියක් ගැන පසුගිය දා වාර්තා වුණි. එසේම තරුණ පාසල් ශිෂ්‍යාවකගේ පෙම්වතා දුන් ජංගම දුරකථනය නවාතැන් හිමිකාරියගේ ඇස ගැටුණ බව ඇසීමෙන් නුවර ප්‍රධාන පෙළේ බාලිකාවක විදුහල්පතිනියකගේ හිරිඔතප් බිදුනේ ද ඊට කලින් සතියේ ය. තම සන්තකයේ ඇති ගිනි අවි පෙන්වීමට ගොස් එවන් ගිනි අවි හීනෙන් හෝ දැක නැති පොලිස් නිලධාරීන් ඉදිරියේ ලය පැලී මිය යන පාතාලයන් ගැන යහමින් වාර්තා වූයේ ද මේ අතරතුරේ දී ය.

එපමණක් නොවේ,

ජංගම දුරකථනයක් නිසා පාසල් සිසුවියකට ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවීමට සිදුවූ අතර ඒ නිසා පාසල් තුළ ජංගම දුරකථන තහනම් කළේ හදිසියේවත් ස්ත්‍රී දූෂණයක් වුවහොත් පුරුෂ ලිංගය කපා ඉවත් කිරීමේ වාසිය ද තබා ගැනීමේ අධිෂ්ඨානයෙනි. එසේම පෝස්ටර් අලවමින් සිටි ශිෂ්‍ය නායකයන් රුසක්ම අත් අංගුවට ගැනුණේ ඒවා හි සදහන් වැකිවල අක්ෂර වින්‍යාසයේ වැරුද්දක් තිබූ බැවින් විය හැකිය.

මේ අපරාධ වැළැක්වීමට නම් නීතියේ ආධිපත්‍ය යළි පිහිටුවිය යුතුය.එහෙත් මේ අපරාධයන් ද ඒ අපරාධයන් පිටුපස ඇති නීතියේ ආධිපත්‍යය බිදවැටීම ද අමතක කරමින් අපට සිදුවී ඇත්තේ ඒ පිටුපස ඇති උපහාසය හා හාස්‍ය, රස වීදීමට ය. එහෙත් ඒ කළ යුත්ත නොදැන නොවේ. කළ යුත්ත දැන දැනම නොකළ යුත්ත කිරීමට බල කරන්නේ ද මේ රටේ ජනතාවමයි. දහසක් අසාධාරණයන් මැද රාජපක්ෂයන්ගේ දෑත ශක්තිමත් කිරීමට ජනතාව පෙරට එද්දී සාධාරණය වෙනුවෙන් කටයුතු කිරීම දේශද්‍රෝහීයකු වී සදාකාලික නින්දට යෑමට හේතුවක් වෙද්දී සිදුවන ඔනෑම අපරාධයක උපහාසය හා හාස්‍ය රසවිදීම හැර කළ හැකි අනෙකක් ද නැත.

වැරද්ද කර ඇත්තේ ජේෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරී වාස් තිලකරත්න, ඔහුගේ බිරින්දෑ හා පුත්‍රයා නොවේ. එසේත් නැතිනම් බාලිකා විද්‍යාලයන්හි විදුහල්පතිනියෝ ද නොවේ. ඊනියා වැරදිකරුවන් අත් අංගුවට ගත් පොලිස් නිලධාරීහු ද නොවේ. එහෙත් තරුණයන් දෙදෙනෙකු අත් අංගුවට ගෙන අමු අමුවේ මරා දැමූ පසු අගුලානේ කුපිත වූ ජනතාව ලෙයට ලෙයින් පලි ගැසීමට උත්සාහ ගත්තේ ද පොලිස් නිලධාරීන් ගෙනි. Do not kill the messenger (පණිවුකරුවා නොමරනු) යැයි කියමනක් ඇත. එහෙත් අපේ මිනිස්සු මරන්න උත්සාහ ගන්නේම පණිවුකරුම ය.

නීතිය අතට ගනිමින් නීතියේ හයිය සමාජයේ පීඩිතයන්ට පෙන්වීමට බලය අත දරන්නන්ට හැකිවී ඇත්තේ එම බලධාරීන්ගේ විනය පිළිබද ප්‍රශ්නයක් නිසාම නොවේ. සමාජයේ නීතියට ඇති ආධිපත්‍ය බිදවැටීම, රාජ්‍ය පාලනයේ විනයක් නොමැතිවීම පිළිබද ප්‍රශ්නයකි. රාජපක්ෂ රෙජීමය ආරම්භ වූ දා පටන් රාජ්‍ය පාලනයේ විනය බිදවැට්ටවීමට රාජ්‍ය පාලකයන්ම කටයුතු කළ අවස්ථා බොහොමයකි. ඒ අතරිනුත් රෙජීමයේ ඉහළම නායකයන් පිළිකුලකින් තොරව ඊට සම්බන්ධවීම කනගාටුදායක ය. එවැනි පිළිකුල් සහගත ක්‍රියා කිහිපයක්ම මෙසේ පෙල ගැස්විය හැකිය.

1. ජනාධිපතිවරයා ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝණය කිරීම,
2. අමාත්‍ය මර්වින් සිල්වා ශ්‍රී ලංකා රූපවාහිනී සංස්ථාවට ඇතුළු වී බලහත්කාරකම් කිරීම හා හැකි සෑම විටම බලහත්කාරය පෑම,
3. පළාත් සභා මැතිවරණයන්හි දී රෙජීමයේ බහුතරයක් දේශපාලකයෝ මැරවර ක්‍රියාවන්හි යෙදීම,
4. බලය දරන සියළුදෙනා දරන්නා වූ බලයේ ප්‍රමාණයට නීතිය නොතකා කටයුතු කිරීම.

නීතියේ ආධිපත්‍යය පිළිගත යුත්තේ මුළු මහත් සමාජය පමණක් නොවේ. රාජ්‍ය පාලකයන් ද නීතියේ ආධිපත්‍යය පිළිගත යුතුය. එහෙත් ලාංකික සමාජයේ අත්දැකීම වන්නේ පාලකයන් නීතියේ ආධිපත්‍ය නොපිළිගැනීමයි. එවන් අවස්ථාවන්හි දී නීතියේ උත්තරීතරභාවය රුක ගැනීමට රාජ්‍යයේ කිසිවෙක් උත්සාහ දරා නොමැත. අවසානයේ සිදු වන්නේ සමාජය නීතිය අතට ගැනීමයි. එහි භයානකත්වය දැකිය හැකි කිසිවෙක් රෙජීමය තුළ සිටී නම් මෙවන් අවස්ථාවන් හි දී සමාජයේන් ලැබෙන පණිවුය තේරුම් ගත යුතුය.

1. අමාත්‍ය චමල් රාජපක්ෂයන්ට කුරුණෑගල ප්‍රදේශයේ දී වරක් ගල් මුල් වලින් පහර දීම,
2. අමාත්‍ය මර්වින් සිල්වාට ජාතික රූපවාහිනී පරිශ්‍රයේ දී පහර දීම,
3. අමාත්‍යවරුන්ට, මන්ත්‍රීවරුන්ට හා රජයේ උසස් නිලධාරීන්ට විවිධ අවස්ථාවන් හි දී පිළිකුල් සහගත ප්‍රතිචාර ලැබීම.
4. අගුළාන පොලීසිය වටලා ඊට දරුණු ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීම.

එහෙත් මේ කිසිම අවස්ථාවක දී සමාජයට සංවේදීවීමට රෙජීමය සමත් වන්නේ නැත. ඒ නිසා නැවත නැවතත් නීතියට අභියෝග කිරීම ඉහළම නායකයන් විසින් හෝ ඔහුන්ගේ ආශීර්වාදය මත හෝ සිදුවීම ස්ථිර ය. 1994 දී පොදු ජන එක්සත් පෙරමුණු ආණ්ඩුවක් බලයට පත් වූ පසුත් පැවැති එ.ජා.ප ආණ්ඩු සමය තුළ සිදුවූ අමිහිරි දෑ සමහරක් එළෙසින්ම සිදුවූයේ ද මේ අන්දමින්ම ය. ඒ අවස්ථාවේ එම අපරාධයන්හි වගකීම චන්ද්‍රිකා රෙජීමය මත පැටවීමට ලාංකික අගනාගරිකයෝ අකමැති වූහ. අද මෙන්ම එදාත් පණිවුකරුගෙන් පලි ගැසීමට ඔවුහු පෙළගැසුණහ. පැරණි එ.ජා.ප ආණ්ඩුවේ සාරය උරා බී වැඩුණු සමහර රාජ්‍ය නිලධාරීන් චන්ද්‍රිකා රෙජීමය අපහසුතාවට පත් කිරීමට ඒ අන්දමින් කටයුතු කරතැයි යන මතය කොළඹ අගනාගරිකය පුරා පලමුවත් ගම් මට්ටමින් දෙවනුවත් ප්‍රචාරය කළහ. ඒ ඉතිහාසය ආ පිට කැරකැවෙමින් තිබේ. දැන් මේ සිදුවන අපරාධයන් සිදුකරන්නේ ද රාජපක්ෂයන් අපහසුතාවයට පත් කිරීමට මාන බලන්නන් යැයි ඔවුහු පවසති.

කැබිනට් තීරණ දැනුම් දීමේ ඊයේ පැවැති ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවේ දී එය දෙවනක් කරමින් මාධ්‍යවේදීහු සටන් කළේ රාජපක්ෂයන් මේ කුමන්ත්‍රණයෙන් ගලවා ගැනීමට මිස අනෙකක් සදහා නොවේ. එහෙත් රාජ්‍යයේ ඉහළම අනුදැනුම මත හෝ ආශීර්වාදය මත හෝ සිදුවන නීතිය බිද දැමීම් පවා රාජපක්ෂයන් අපහසුතාවට පත් කිරීමට කරන්නාවූ කුමන්ත්‍රණ යැයි පැවසීම විහිලුවකි.

රාජපක්ෂ රෙජීමය විසින් ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝණනය කිරීමත්, අමාත්‍ය මර්වින් සිල්වා වැන්නන් නීතිය නොතකා කටයුතු කිරීමත් වැනි අවස්ථාවන් හි දී නිහව සිටින ඊනියා මාධ්‍යවේදීහු රාජ්‍ය නිලධාරීන් නීතිය නොතකා හැරීමේ දී පමණක් අතාර්කික ප්‍රශ්න මතු කරති. ඒ අර්ථයෙන් ඔවුහු නපුංසක මාධ්‍යකරණයක යෙදී සිටිති.

නීතියේ ආධිපත්‍ය පිහිටුවීමට ක්‍රියා කිරීම දේශපාලනික කටයුත්තකි. එහෙත් විපාක්ෂික දේශපාලනයක් නොමැති සමාජයක රාජ්‍යයේ ආධිපත්‍යයම අවනීතිය වීම ස්වභාවිකය.

වටම ගොසින් ගෙට එන කල උගෙ හනියා

බලය ලබාගැනීමේ උන්මාදනීය ප්‍රමෝදයෙන් පෙළෙන එක්සත් ජාතික පක්ෂය තවත් වටයකින් ඒ සදහා උත්සාහයක් දරමින් සිටී. ඒ රාජපක්ෂ රෙජීමයටත් වඩා දේශප්‍රේමීවීමට තැත් කරමිනි. ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යය, බලය බෙදීමේ ප්‍රතිසංස්කරණයකින් නැවත ආකාරගත කර දෙමළ ජනතාවගේ දුක් ගැනවිලි වලට සාධාරණයක් ඉෂ්ඨ කිරීමට ප්‍රයත්න ගත් පක්ෂයක් දැන් කතා කරන්නේ සිංහල මහා සම්මතවාදයක් ගැනය.

එක්සත් ජාතික පක්ෂය දැන් කල්පනා කරන්නේ රාජපක්ෂ රෙජීමයටත් වඩා පටු වර්ගවාදී ස්ථාවරයකින් බලය ලබා ගැනීමේ මාර්ගයන් ගැනය. ශ්‍රී ලාංකික හැගීමකින් හා ශ්‍රී ලාංකික දැක්මකින් මැතිවරණයන්ට ඉදිරිපත් වූ නිසා බලය අහිමි වූවා යැයි ඔවුහු සිතති. සිංහලකම, බෞද්ධකම හා දේශීයත්වය අමතක කළ නිසා මැතිවරණ පරාජය වූවා යැයි එ.ජා.ප.යේ දඩි බිඩි දේශපාලකයන් කන් කෙදිරි ගාන්නේ එබැවිනි. එහෙත් ජනාධිපතිවරණයේ දී 50% කට ආසන්න ඡන්ද ලබා ගත්තේත් බස්නාහිර පළාත් සභා මැතිවරණයේ දී කොළඹ මෙට්‍රෝපොලිටීනය ජය ගත්තේත් එක්සත් ජාතික පක්ෂය බව මේ දඩි බිඩිකාරයෝ අමතක කරති.

මහින්ද රාජපක්ෂයන් සිංහල බෞද්ධ ඡන්ද වලින් ජනාධිපතිවරණය ජයග්‍රහණය කරද්දී රනිල් වික්‍රමසිංහ පරාජය වූයේ ශ්‍රී ලාංකික ඡන්ද ලබා ගනිමිනි. එසේම සිංහල බෞද්ධ බහුතරයක් සිටින ප්‍රදේශ වලින් එ.ජා.ප.ය අන්ත පරාජයක් ලබද්දී කොළඹ මෙට්‍රොපොලිටීනයෙන් පළාත් මැතිවරණය දිනූවේ විශිෂ්ඨ ලෙසිනි. ඒ අනුව ලාංකික සමාජයේ ධනේශ්වර ඡන්ද පදනම තවමත් එ.ජා.ප.ය වටා රුදී තිබෙන බව පැහැදිලි ය.

මේ සංදර්භය තුළ සිංහල බෞද්ධ ජාතිකවාදී හැගීම්වලට ආමන්ත්‍රණය කරමින් මැතිවරණ දිනීමට එජා.ප.ය උත්සාහ ගැනීම හාස්‍යජනකය. එකී හැගීම් වලට ආමන්ත්‍රණය කරන්නා වූ දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් බලයේ සිටිය දී බලය නොමැති දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් වටා ඡන්දදායකයන් ගොනුවේ යැයි එ.ජා.ප.ය සිතීම ඊටත් වඩා හාස්‍යජනක ය. බලය ලබාගෙන රාජපක්ෂ රෙජීමයේ අන්තේවාසිකයන්ටත් වඩා දරුණු ලෙස රාජ්‍ය දේපල කොල්ලකෑමට සිහින දකින එ.ජා.ප.යේ දඩි බිඩියන්ට මේ දේශපාලන කාළගුණ තත්ත්වයන් තේරෙන්නේ නැත.

එක්සත් ජාතික පක්ෂය දිගින් දිගටම මැතිවරණයන් පරාජය වූයේ රාජපක්ෂ රෙජීමයට විකල්පව දේශපාලනයක් කිරීමට නොහැකි වූ නිසා මිස අනෙකක් නිසා නොවේ. එය රෙජීමයේ ප්‍රතිපත්ති වලට ඝෘජුව විරුද්ධ නොවී ය. එහෙත් එම ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමට යෑමේ දී මතුවන ගැටළු වල දී ආන්තික ලෙස රෙජීමය විවේචනය කළේ ය. රෙජීමයේ දේශපාලන ඉලක්කයන්ට පක්ෂ වී ඉලක්කයන්ට යන්නා වූ මාර්ගයන්ට විරුද්ධ වීම සහයෝගීතාවාදී දේශපාලනයකි.මේ නිසා රාජපක්ෂ රෙජීමයේ ප්‍රතිපත්තීන් ක්‍රියාත්මක කිරීමේ දී පීඩනයට පත් වූ ජනතාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට එ.ජා.ප.යට නොහැකි වුණි.

උද්ගතව ඇත්තේ ධනවාදය හෝ සමාජවාදය හෝ පිළිබද ගැටළුවක් නොවේ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, මානව නිදහස හා නීතිය නොතකා හැරීම පිළිබද ගැටළුවකි. ඒ අර්ථයෙන් ආණ්ඩුවේ ගමන් මගට විරුද්ධව ශක්තිමත් විකල්ප දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් ගොඩ නොනැගූ නිසා එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ පරාජය තහවුරු වූ බව මේ ලියුම්කරුගේ හැගීමයි. පසු ගිය සිව් වසර පුරා එ.ජා.ප.ය හාන්සි පුටු දේශපාලනයක යෙදෙමින් හාස්‍යජනක ලෙස රෙජීමය විවේචනය කළා මිස විකල්ප දේශපාලන ප්‍රතිපත්තියක් ඔහුන් අත නොවීය. එය කෙතරම් බරපතල ඝෘණාත්මක සාධකයක්දැයි කිවහොත් පහත සදහන් සෑම අවස්ථාවක දී ම කැට කැබැළිති වලින් රෙජීමයට පහර දුන්නා මිස එය හා එක පෙලට සිට ගැනීමට සිදුවීම සම්බන්ධයෙන් කිසිම පිළිකුලක් එ.ජා.ප.ය.ට ඇතිවූයේ නැත.

(i) ජන ඝාතක යුද්ධයක් දියත් කරමින් පුරවැසියන් මරා දැමීම.

(ii) ආර්ථිකය කඩා වැටීම.

(iii) සමාජයේ පරිධියේ ජීවත්වන්නන් නොතකා හැරීම.

(iv) ආණ්ඩුව ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කිරීම.

(v) වර්ගවාදී, අන්තවාදී හා මහ ජාතිවාදී වෙමින් ඒකාධිපති ක්‍රමයක් කරා රාජ්‍ය ගෙන යෑම.

(vi) පුරවැසියන්ගේ මානව හිමිකම් වලට ගරු නොකිරීම/ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන් නොපිළිගැනීම.

දේශපාලන හීනමානයට හා අපේක්ෂා භංගත්වයට පත් පක්ෂ කිහිපයක් එකතු කර ගනිමින් සංධානයක් ගොඩ නැගීමට තැත් කිරීම රාජපක්ෂ රෙජීමයේ ගමන් මග අත් හිටුවා සමාජය නව මාර්ගයක ගෙන යෑමේ මේ මොහොතේ පවතින අවශ්‍යතාවට කුමන ආකාරයක හෝ ධනාත්මක දේශපාලන දායකත්වයක් දරන්නේ නැත. ඒ නිසා ගොඩනැංවීමට තැත් කරන සංධානය පිළිබදව මහ ජනතාව තුළ ප්‍රබෝධයක් ඇතිවන්නේ ද නැත. අවසානයේ දී එක්සත් ජාතික පක්ෂයට පරාජයම මිස අනෙකක් හිමි වන්නේ නැත.

ජාතිකත්වයක් ගැන කතා කරමින් වර්ගවාදය දෝතින් වැළද ගැනීමත් දේශප්‍රේමිත්වයක් ගැන කතා කරමින් රාජ්‍ය දේපල කොල්ල කෑමට සූදානම් වීමත්, මහා සම්මත සිංහලවාදයක් ගැන කතා කරමින් ලෝකයාගෙන් හුදකලාවීමට තැත් කිරීමත් සමාජයට ගෙන එන්නේ දරුණු විපත්තියකි. රාජපක්ෂ රෙජීමය ඒ සම්බන්ධයෙන් කරන්නා වූ හානිය හොදටම ප්‍රමාණවත් ය.

බිද වැටී ඇති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සාර ධර්මයන් නැවත ගොඩනංවා නීතිය හා සාමය ඇති කිරීමත්, යුද්ධයෙන් පීඩනයට පත්වූවන්ට සහනයක් සැලසීමත්, දරිද්‍රතාවයෙන් පෙළෙනවුන් ප්‍රධාන ආර්ථික ප්‍රවාහයට ඇතුළු කර ගැනීමේ වැඩ පිළිවෙලක් සකස් කිරීමත් මේ මොහොතේ වහා කළ යුතු කාර්යන් ය. දෙමළ ජනතාවගේ දුක් ගැනවිලි වලට විසදුමක් ලැබෙන සේ රාජ්‍ය ප්‍රති සංස්කරණය කිරීමත්, යහපත් ආණ්ඩුකරණයක් නිර්මාණය වන්නා වූ ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් සම්මත කර ගැනීමත් ඒ හා බැදුණු සමාජ දේශපාලන අවශ්‍යතාවන් ය. මෙයින් විනිර්මුක්ත දේශපාලන සංධානයකින් සමාජයට කරන්නා වූ සේවයක් නොමැත.

වර්ගවාදී පිළිකනුවල මුළු ගැන්වෙමින් රාජ්‍ය බලය කොල්ල කෑමට උත්සාහ කිරීම පසුගාමී ධනේශ්වරයේ උපන් ගතියකි. ඉතිහාසය පුරාම එ.ජා.ප.යත් ශ්‍රී.ල.නි.ප.යත් කටයුතු කළේ එවන් වූ පසුගාමීත්වයක් දෝතින් ගෙන සිප වැළද ගනිමිනි. චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායකගේ නායකත්වයෙන් ශ්‍රී.ල.නි.ප.ය ද රනිල් වික්‍රමසිංහගේ නායකත්වයෙන් එක්සත් ජාතික පක්ෂය ද කලක් තම සුපුරුදු ගමන් මගින් ඉවත් වුණි. මහින්ද රාජපක්ෂ වේලාසනින්ම ඒ සුපුරුදු මගෙහි තම පක්ෂය රුගෙන ගියේය. එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ දඩි බිඩිකරුවන් ද ප්‍රමාද වී හෝ මේ උත්සාහ ගන්නේ තමන්ගේ පක්ෂයත් ඒ මගෙහිම ඇදගෙන යෑමට ය.

ඒ දෙස උපේක්ෂා සහගතව බලා ඉදීම හැර වෙනත් යමක් මේ අවස්ථාවේ කළ යුතු නැත.

ආයුබෝවන්…. දයාන්….

ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂයන්ගේ දෑත් ශක්තිමත් කිරීමට යැයි පවසමින් රාජපක්ෂ රෙජීමය තුළට ඇතුළු වී රටේ සාරය හා ධන සම්පත් සූරාකන තක්කඩි පිරිස එන්න එන්නම වැඩිවෙමින් තිබේ. එහෙත් අතරින් පතර හෝ රෙජීමයේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් කටයුතු කළ අයෙක් දෙන්නෙක් එළියට වීසිවෙමින් සිටිති. ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක ද එවැන්නෙකි. එහෙත් මතවාදීමය වශයෙන් වෙනස් මගක ගියත් ආචාර්ය දයාන් ජයතිලකයන්ට තක්කඩියෙක් යැයි කීමට මගේ හෘදය සාක්ෂිය මට ඉඩ නොදේ.

මේ රටේ සිංහල බුද්ධිමත්හු සිටිති. දෙමළ බුද්ධිමත්හු සිටිති. වෙනත් ජාතීන්ට අයත් බුද්ධිමත්හු සිටිති. නමුත් ශ්‍රී ලාංකික බුද්ධිමත්හු සිටින්නේ අතේ ඇගිළි ගණනටත් අඩුවෙනි. ජාතිය ඉක්මවා ශ්‍රී ලාංකික දැක්මකින් අදහස් පල කළ ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක ඒ අතේ ඇගිළි ගණනටත් අඩු බුද්ධිමතුන් අතුරින් අයෙක් යැයි සතුටින් පැවසිය හැකිය.

සිංහල බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදී රාජ්‍යයෙන් දෙමළ ජාතියට එතිහාසික නොසැලකිල්ලක් සිදුවී ඇති බව දයාන් පිළිගත්තේය. ඒ නිසා දෙමළ ජනතාවට සාධාරණ දුක්ගැනවිල්ලක් ඇති බව ද ඔහු පිළි ගත්තේය. එහෙත් දයාන්ගේ විශේෂත්වය වූයේ මේ කිසිවක් නොවේ. දෙමළ ජනතාවගේ සාධාරණ දුක් ගැනවිලිවලට විසදුමක් ලබා දිමට නම් සිංහල ස්වෝත්තමවාදී රාජ්‍යය ප්‍රතිසංස්කරණය කළ යුතු බව ඔහුගේ විශ්වාසය විය. එහෙත් එදා මෙදා තුර සැමදාම දෙමළ වාර්ගික ගැටළුව සම්බන්ධයෙන් දයාන් ජයතිලකයන්ට තිබුණේ සංවර්ධනාත්මක ප්‍රවේශයකි. ඔහු ඒ වෙනුවෙන් නොබියව අදහස් පළ කළේය. ගැටළුවට තමන් විශ්වාස කරන්නා වූ විසදුම වෙනුවෙන් නොබියව පෙනී සිටියේය. ඔහු ගැටළුවේ පාර්ශවකරුවකු නොවී විසදුමේ පාර්ශවකරුවකුවීමට හැකි සෑමවිටම උත්සාහ කළේය. දෙමළ දුක්ගැනවිලි සිංහල පාලකයන්ගේ අත පල්ලෙන් බේරෙන යමකින් සංසිදවිය යුතු යැයි විශ්වාස කරන සමාජයක දයාන් ජයතිලකයන් ද වරෙක ද්‍රෝහියෙක් විය.

එහෙත් ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය දුටුවේ ෆැසිස්ට් සංවිධානයක් ලෙසය. සිංහල සමාජයේ සතුරා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වනවිට දෙමළ සමාජයේ සතුරා දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය යැයි ඔහු විශ්වාස කළේය. මේ නිසා දයාන් එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය සම්බන්ධයෙන් සෑමවිටම සිටියේ ඝෘණාත්මක ස්ථාවරයකය. ඔහු සෑමවිටම විශ්වාස කළේ කොටි සංවිධානයේ විනාශයයි. සෑම විටම ඒ සදහා ඔහු කටයුතු කළේය.සිංහල බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදී රාජපක්ෂ රෙජීමයේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට ආචාර්ය දයාන් කොන්දේසි විරහිතව ඉදිරියට ආවේ ද ඒ අරමුණෙන් යැයි මේ ලියුම්කරුගේ විශ්වාසයයි.

දයාන්ට කොටි සංවිධානය සමග පමණක් නොව රනිල් වික්‍රමසිංහ හා චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක සමග ද තිබුණේ ග්‍රාම්‍ය ගැටුමකි. දයාන් ඒ දෙදෙනාම පිළිකෙව් කළේය. එහෙත් රණසිංහ ප්‍රේමදාස හා මහින්ද රාජපක්ෂ යන නායකයන් හා දයාන් ලග සමාගමයක් පැවැත්වීය. ඒ තුළ වූයේ සංස්කෘතික ප්‍රශ්නයකැයි මේ ලියුම්කරු සිතයි. එහෙත් ඒ ගැටුම් නිසා පීඩනයටපත් වූයේ සමස්ත ශ්‍රී ලාංකික ජාතියයි. 2003 සටන් විරාමය සම්බන්ධයෙන් දයාන්ට තිබුණේ තාක්ෂණික ගැටලු කිහිපයකි. එහෙත් දයාන් සටන් විරාමය සම්බන්ධයෙන් දැරුවේ මන්දෝත්සාහී ප්‍රතිපත්තියකි. ඊට හේතුව වූයේ එය රනිල් වික්‍රමසිංහගේ සටන් විරාමයක් වූ නිසාවෙනි. ලංකාවේ බොහෝ බුද්ධිමතුන්ට ආවේනික මේ දුර්වලතාව දයාන් තුළ ද විය. ඒ නිසා සටන් විරාමය සම්බන්ධයෙන් දයාන්ගෙන් ලබාගත හැකිව තිබූ මහගු දායකත්වයක් රටට අහිමි වුණි. ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් සම්බන්ධයෙන් ද මේ ලියුම්කරුට ඇත්තේ එවැනි අදහසකි. මේ බුද්ධිමතුන්ගේ සේවය ලබාගැනීමට නායකයන්ට ද අවශ්‍ය නොවීම අවසනාවකි.

එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ ශ්‍රී ලංකා නිත්‍ය නියෝජිත ධූරය දරමින් දයාන් ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යයට කළ මෙහේය අපමණය. ස්වාමිවරුන්ගේ අණ නොතකමින් අයාලේ යෑමට උත්සාහ කරන විට ස්වාමිවරුන් දබරගිල්ල එසවූ අතර ඒ සෑමවිටම දයාන් තම පෞර්ෂය භාවිතා කරමින් ස්වාමිවරුන්ට සපථ කළේ එය එසේ නොවීමට වග බලා ගන්නා බවයි. දයාන්ගේ මේ වගකිව යුතු කාර්ය භාරය කොළඹ සනීප ජීවිත ගත කරමින් මාධ්‍ය මගින් යුද්ධ කළ බොහෝ පිරිස් වලට තේරුම් ගැනීමට නොහැකි විය. දයාන් රාජපක්ෂ රෙජීමය වෙනුවෙන් කළ මේ අමිල මෙහෙවර නිසා සමානාත්මතාව, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා මානව අයිතීන් වෙනුවෙන් කතා කරමින් ඔහු එතෙක් ගොඩනගා ගෙන තිබූ ප්‍රතිරූපයට සිදුකර ගත් හානිය අති මහත් ය.

දයාන්ගේ අදහස් හා රාජපක්ෂ රෙජීමයේ අදහස් අතර ඇත්තේ නයි මුගටි සබදතාවක් යැයි කීවොත් එය වඩා නිවැරදිය. එහෙත් රාජපක්ෂ රෙජීමයේ පාලනය යටතේ කොටි සංවිධානය විනාශ කළ හැකි යැයි ඔහු විශ්වාස කළ නිසා බරපතළ පරස්පරතා මැද වුවත් රෙජීමයට දර දිය අදින්නෙකු බවට ස්වේච්ඡාවෙන්ම පත් විය. අවසාන ඉලක්කය වෙනුවෙන් ඉලක්කයේ ප්‍රවේශ මාර්ගය කුමක් වුවත් කමක් නැතැයි සිතන බොහෝ දෙනෙක් මෙන් ආචාර්ය දයාන් ද කොටි සංවිධානයේ විනාශය වෙනුවෙන් රාජපක්ෂ රෙජීමය හා එක පෙළට සිට ගැනීමට සිදුවීම ගැන ඔහු කනගාටු නොවීය. එසේම කොටි සංවිධානය විනාශ කළ දිනක තමන් විශ්වාස කරන්නා වූ විසදුම කරා යා හැකි යැයි යන අතිශය බොළද ස්ථාවරය දැරීය.

කොටි සංවිධානය දෙමළ ජාතියේ විමුක්ති අරගලයට කළ හානිය අතිමත් ය. එහෙත් කොටි සංවිධානය නැති සංදර්භය දෙමළ විමුක්ති අරගලයට කරන හානිය ඊටත් වඩා අති මහත් ය. දිනා ගත් නිදහස දේශපාලන විසදුම් වලින් පාවා නොදෙන්නැයි විවිධ බලවේග කෑමොර දෙන්නේ එබැවිනි. එළඹි යුද දේශපාලනික සංධර්භය තුළ දේශපාලන විසදුමකට තබා ඒ සදහා වූ කතා බහකටවත් ඉඩක් නැත. ෆැසිස්ට්වාදී කොටි සංවිධානය දේශපාලනිකව මර්දනය නොකර යුදමය ලෙස මර්දනය කිරීම දෙමළ විමුක්ති අරගලයට ද එකසේ හානි කරයි.ඒ යුදමය මර්දනය සදහා දයාන්ලාගේ දාඩිය වගුරු ප්‍රයෝජනයට ගත් පසු ඔහුන් ඇද දමන්නේ කුණු බක්කියටයි. ආචාර්ය දයාන් ජයතිලකයන්ට තේරුම් ගැනීමට නොහැකි වූයේ ද මේ සත්‍යයයි.

දයාන් අභාවවාචක අත්දැකීම් මැද නැවතත් ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණ සුපුරුදු විශ්ව විද්‍යාල රුකියාව භාරගනී ද නැත්නම් රාජපක්ෂ රෙජීමය ලබාදෙන මානසික අල්ලසකින් සෑහීමකට පත්වේදැයි මේ ලියුම්කරුට අදහසක් නොමැත. එහෙත් සෑම කළු වළාකුලකටම පසු රිදී රේඛාවක් ඇතැයි කීවාක් සේ දයාන් යම්කිසි මතයක් මේ මොහොතේ ජනතාව ඉදිරියේ සපථ කර ඇත. එනම් බලය බෙදාහරිමින් රාජ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමේ වැඩපිළිවෙලක් මගින් දෙමළ ජනතාවගේ අරගලයට රාජපක්ෂ රෙජීමය කිසිදා විසදුමක් ලබා නොදෙන බවයි.

කලක් මේ ලියුම්කරු ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක සමග දුරකථනය ඔස්සේ කිට්ටු හිතවත්කමක් පවත්වාගෙන ගියේය. ඒ අවදියේ මේ ලියුම්කරුගේ පරමාදර්ශය වූයේ ඔහුගේ දැනුම හා බුද්ධියයි. එහෙත් ඔහු වෙනත් ගමනක යෙදෙමින් රාජපක්ෂ රෙජීමය හා අත් වැල් අල්ලා ගැනීම ගැන ඇතිවූයේ පිළිකුළකි. එහෙත් ඔහුට තිබූ ගෞරවය මදකින් හෝ අඩු නොවීය. මේ අවස්ථාවේ දී ත් මා ඔහුට ආයුබෝවන් යැයි පවසන්නේ වෙනස් මගක ගොස් නැවත පැමිණියත් ඔහුගේ බුද්ධිය සම්බන්ධයෙන් මා තුළ වූ ලෙන්ගතුකම එලෙසින්ම පවතින බැවිනි.

ප්‍රවේසම් වන්න…. යක්ෂයා දොර ලගය…….

සාමාන්‍යයෙන් නොකියන කතා (Taboo Subjects) බ්ලොග් අඩවියේ ලිපි කිහිපයක් හදිසියේ ඉවත් කර ඇත. මේ සම්බන්ධයෙන් Taboo Subjects ලියන අප නොදුටු මිත්‍රයාට E- mail පණිවිඩයක් යැවූ විට ඔහු හැරෙන තැපෑලෙන් ප්‍රතිචාර දක්වමින් ප්‍රකාශ කළේ තර්ජනයක් පවතින බවත් තමාගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් ලිපි කිහිපයක් ඉවත් කළ බවත් ය. වැඩි විස්තර ඉක්මනින්ම දැන ගන්නට සලස්වන බවත් ඔහු දන්වා ඇත.

අන්තර්ජාලයේ සිංහල බ්ලොග් කියවන්නේ සිංහල සමාජයෙන් අතලොස්සකි. ඒ අතලොස්ස අතර පවා විවේචනයට ලක්වීමට යමෙක් අකමැතිවීම එල්ල වී ඇති තර්ජනයට හේතුවක් විය හැකිය. විවේචනයට බිය වීම පිළිබදව මේ සමාජයේ පාලකයන්ව විවේචනය කිරීමත් ඔවුන්ගේ හෘදය සාක්ෂිය ප්‍රශ්න කිරීමත් තේරුමක් නැති දෙයකි. එසේම එය පාලකයන්ගේ ප්‍රශ්නයක් නොව පාලිතයන්ගේ ප්‍රශ්නයකි. මර්දනය කැදවා ගනිමින් මර්දනයේ ආහ්ලාදයට එකසිතින් කැමති වූ සමාජයක් සාමූහිකව දඩුවම් විදීම ස්වභාවිකය.එහෙත් ශිෂ්ඨාරයක සමාජ ප්‍රගමනය ලා ඉතිහාසය ලියවී ඇත්තේ නිවට නියාලු බියසුළු කමින් නොව මර්දනයට එරෙහිව නැගී සිටි අති උදාර සටන්කාමීත්වයෙනි.

Taboo Subjects ලියූ දෑ ගැන සම්පූර්ණයෙන් එකග විය නොහැකි බව සත්‍යයකි. විශේෂයෙන් සමහර පුද්ගලයන්ගේ අතිශය පෞදගලික දෑ ඔහු දේශපාලනයට ඈදුවේය.දරුවන් වැරදි කළ පලියට මව්පියන්ට බැන වැදුනේය. මේ කිසිවක් ශිෂ්ඨ සම්පන්න මාධ්‍ය ධර්මතාවන්ට එකග නොවේ. එසේම මේ කිසිවක් ඔහු මර්දනය කිරීමට ද හේතුවක් නොවේ.

පුද්ගලයකුට මරණ භය ඇති කිරීමෙන් ඔහු හැසිරවීමට යමෙක් තැත් කරයි නම් එමගින් ඇති කරන සමාජ ප්‍රතිඵලයන් අතිශය බියජනකය. එවැන්නක් වලංගු විය හැක්කේ අශිෂ්ඨ සමාජයකට ය. මානවයා ශිෂ්ඨාචාරය පුරා දිනා ගත් මානව ධර්මතාවන් එතැනින්ම අවලංගුවීම ස්වභාවිකය. එහෙත් මේ යක්ෂයාගේ හෝරාවේ ඒ ගැන කතා කිරීම අර්ථ විරහිතය. දැන් කතා කළ යුත්තේ යක්ෂයා පරදවන්නේ කෙසේ ද යන්න ගැනයි.

Taboo Subjects ගේ අදහස් පළ කිරීමේ අයිතිය රුක ගැනීම වෙනුවෙන් කතා කරන මේ මොහොතේ අවධාරණයෙන් පැවසිය යුත්තේ යක්ෂයා පැරදවීම සුළු පටු නොවන බවයි. එහෙත් යක්ෂයා පැරදවීමෙන් තොරව සමාජයට පැවැත්මක් ද නොමැත.

හක්කේ ද බොක්කේ ද දඩ මස් ය.

ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව අර්ථකථනය කිරීමේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය සතු බලය තමන් වෙත පවරා ගනිමින් නොනැවතී එය වැරදි ලෙස අර්ථකථනය කිරීමට ද රාජපක්ෂ රෙජීමයේ අන්තේවාසිකයෝ පෙළඹී සිටිති. ඒ අනුව ව්‍යවස්ථානුකූලව කටයුතු කිරීමට ඇති තම අකමැත්ත ප්‍රකාශ කරන්නේ ව්‍යවස්ථාවේ නැති රෙගුලාසි ගෙනහැර පාමිනි. එක සාමාජිකයකුගේ පුරප්පාඩුවක් සහිතව ව්‍යවස්ථාදායක සභාව පත් කළ නොහැකි බව පසුගියදා නැවතත් වරක් මහා ඝෝෂාවක් නංවමින් රාජපක්ෂ රෙජීමයේ පාර්ලිමේන්තු ආරක්ෂකයෝ සපථ කරමින් ප්‍රකාශ කළේ ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට එකගව කටයුතු කිරීමට තමන්ගේ ඇති අකමැත්තය.

එහෙත් ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 41 ඉ (3) ව්‍යවස්ථාව පවසන්නේ වෙනත් කතාවකි. ඒ අනුව ” සභාවේ යම් රුස්වීමක් සදහා ගණපූරණය සාමාජිකයන් හය දෙනෙකු විය යුත්තේය” යැයි පවසන්නේ දස දෙනෙකුගෙන් යුත් ව්‍යවස්ථාදායක සභාව සම්බන්ධයෙනි.කෙසේ වෙතත් මේ ව්‍යවස්ථාව සම්බන්ධයෙන් උනන්දු නොවෙමින් ව්‍යවස්ථාදායක සභාව පත් නොකිරීමට ඇති තමන්ගේ කැමැත්තට යෝග්‍ය පරිදි අර්ථකථනයන් ගෙන එන්නේ ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට මහත් වූ ගෞරවයකිනි. එහෙත් එකක් කඩ තොළු මකා ගන්නට ගොස් දෙකක් කඩ තොළු සාදා ගත් ඉදුරුවේ ආචාරියාට වූ දේටත් වඩා මහත් වූ හානියක් ආණ්ඩුව කර ගෙන ඇත.

නීතියට අනුව ව්‍යවස්ථාදායක සභාව විසින් අනුමත කර ඇත්නම් මිස පමණක් ජනාධිපතිවරයා විසින් පත් කළ යුතු තනතුරු වලට පත් කිරීම් කරන්නේ ජනාධිපතිවරයාගේ තනි කැමැත්තටය. ඒ අනුව අග්‍ර විනිශ්චයකාරවරයා ඇතුළු උපරිමාධිකරණයේ විනිසුරුවන් ද නීතිපතිවරයා, විගණකාධිපතිවරයා, පොලිස්පතිවරයා සහ පාර්ලිමේන්තු මහ ලේකම්වරයා පත් කර ඇත්තේ ව්‍යවස්ථාවේ 41 ඇ (1) ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝණය කරමිනි. එසේම ව්‍යවස්ථාදායක සභාව විසින් නිර්දේශ කර ඇත්නම් පමණක් මිස ජනාධිපතිවරයා විසින් පත් කළ යුතු කොමිෂන් සභාවන්හි සභාපති හා සාමාජිකයන් පත් කරන්නේ ද ජනාධිපතිවරයාගේ තනි කැමැත්තටය. ඒ අනුව එක්කෝ ව්‍යවස්ථාවේ 41 ආ (1) ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කරමින් ජාතික පොලිස් කොමිෂන් සභාවට, ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාවට හා අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශනය කිරීමේ කිරීමේ කොමිෂන් සභාවට සාමාජිකයන් හා සභාපතිවරුන් පත් කර ඇත. නැත්නම් පත් කිරීම් නොකරමින් එම සභාවන් අක්‍රීය කර ඇත.

කෙසේ හෝ ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ එක් ආකාරයකින් හෝ තවත් ආකාරයකින් හෝ ආණ්ු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව චේතනාන්විතව උල්ලංඝනය කර ඇතැයි පැවැසිය හැක. එවන් වූ වරදකට දෝෂාභියෝගී යෝජනාවක් ගෙනවිත් විධිමත් පරිදි සම්මත කර ගැනීමකින් පසුව එකී පුද්ගලයා ජනාධිපති ධූරයෙන් ඉවත් කළ හැක. එහෙත් මේ ලියුම්කරු ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යස්ථාවේ විධිවිධාන ගෙන හැර පාමින් උත්සාහ කළේ ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ ගෙදර යැවීමට හැකි අවස්ථාවක් පෙන්වා රෙජීමයේ හා රෙජීමයේ අන්තේවාසිකයන්ගේ සිහිනයන් බිද දැමීමට නොවේ. එසේම විපක්ෂ නායක රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපති කරවීමට කදිම නූල් සූත්තරයක් පෙන්වා මෝඩ යූඑන්පීකාරයන් උසිගැන්වීමටවත් නොවේ. ධනපති පංතියේ මේ නීති විධි විධානයන් මායාකාර ඉන්ද්‍රජාලයක් පමණක් බව ආචාර්ය ඇන්. ඇම්. පෙරේරා ද ආචාර්ය කොල්වින් ආර් ද සිල්වා ද න්‍යායාත්මකව ඔප්පු කළේ මීට බොහෝ කලකට පෙරය. එය ප්‍රායෝගිකව ඔප්පු කළේ ලලිත් ඇතුලත්මුදලි හා ගාමිණී දිසානායක ය. කෙසේ හෝ ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ රටේ මූලික නීතිය වන ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කරමින් සිටී. ඒ ගැන විළි ලැජ්ජාවක් ඇති කිසිවෙක් රෙජීමය තුළ නොසිටී.රෙජීමයෙන් සුරාන්තය ලබන්නන් අතර ද විළි ලැජ්ජාවක් ඇති කිසිවෙක් නොසිටී.රෙජීමයේ සියළු වැරදි ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් ප්‍රථම වරට කළ ඒවා නොව සියළු පාලකයන් විසින් මීට කලින් කළ ඒවා යැයි ද මහින්ද රාජපක්ෂ ජනසම්මතවාදී රජෙක් යැයි ද පවසන රෙජීමයේ නිල නොලත් න්‍යායචාරියෙක් වන වික්ටර් අයිවන් වැන්නන්ට ද ලැජ්ජාවක් නැත.

මේ සම්බන්ධයෙන් කදිම අදහසක් පවසන්නේ ඉන්දියාවේ ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථා නීති ලේඛකයෙක් වන එම්.පී.ජේන් ය. ඔහු මෙසේ පවසයි. “ඉතාමත් යෝග්‍ය අන්දමට කෙටුම්පත් කළ ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් වුවත් නිවැරදි ආකල්පයන් මත ක්‍රියාවට නොනැගුවහොත් එය අකර්මණ්‍ය විය හැකි අතර, අඩු ලුහුකම් සහිත ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් වුවත් නිවැරදි ආකල්ප මත ක්‍රියාවට නැගුවහොත් එයින් මනා පාලන තන්ත්‍රයක් පැන නගින නිසා, ප්‍රායෝගික වශයෙන් ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ක්‍රියාත්මක කරන ආකල්ප මත බොහෝ දෑ රුදී පවතී. ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක වූ ආවේනික දෝෂ නොව මිනිසුන්ගේ වැරදි ආසියාවේ නව ප්‍රජාතාන්ත්‍රික රටවල් මුහුණපාන ප්‍රධානතම අනතුරයි.” (M.P.Jain – Sri Lanakas New Constitution 1979)

ඒ අර්ථයෙන් පසුගාමී වැවසම්වාදී උරුමකම් ඇති වර්තමාන ධනපතියන්ගේ සදාචාරය ප්‍රශ්න කිරීම ජුගුප්සාජනක උත්සාහයකි.
ක්‍රම විරෝධි වෙමින් රාජ්‍යයට එරෙහිව කැරලි ගසන්නන්ට ඒ සදහා පදනමක් ලැබෙන්නේ රාජ්‍ය පාලකයන්ගේත් පාලිතයන්ගේත් මේ විළි ලැජ්ජාවක් නොමැතිවීම මතිනි. නීතිය අන්තගාමී වනවිටත් එය අනුගමනය කිරීම යම් තැනැත්තෙකුගේ හෘදය සාක්ෂියට ඉදුරාම පටහැනි වනවිටත් නීතියට අවනතවීමේ බැදීම ඊට ඉහළින් ඇති සදාචාරයේ රීතීන්ට අවනතවීමේ බැදීමෙන් අභිබවනය වන බව ධනපති නීතිය ද පිළිගනී. ඒ නිසා නීතිය කෲර සහ අසාධාරණ වන අවස්ථාවන් හි දී නීතියට අවනත නොවී සිටිය හැකි අතර එසේ කළ යුතු ද වන බව ධනපති නීතියේ සංස්කෘතියයි.
රාජ්‍ය පාලකයන් රටේ මූලික නීතිය උල්ලංඝනය කිරීම දඩුවම් ලැබිය යුතු වරදක් නොවූවාට ක්‍රම විරෝධ් වෙමින් රාජ්‍යයට එරෙහිව දේශපාලනික අර්ථයෙන් සටන් වදින්නන්ට මූලික නීතිය උල්ලංඝනය කිරීම ජීවිතය අහිමිවීමට තරම් වරදකි. රෝහණ විජේවීරයන් ද වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් ද රාජ්‍යයේ හමුදා විසින් ඝාතනය කළේ ඔවුන් දෙදෙනාම රටේ මූලික නීතියට දේශපාලනිකව අභියෝග කළ බැවිනි. ඔවුන්ගේ ඝාතන අවස්ථාවන්හි දී කිරිබත් කමින් රතිඤ්ඤා පත්තු කරමින් ප්‍රීති වූ කිසිවෙක් එකම වරදකට පාර්ශව දෙකක් දෙවිධියක අත්දැකීම් විදීම ගැන වැඩිදුර සිතන්නේ නැත. ඒ සිංහල සමාජයට හෘදය සාක්ෂියක් නොමැති වීම නිසා වන්නට පුළුවන.

තක්කඩීන්ගේ මගුල් ගෙදර මත් පැන් නොමැතිවීම.

චන්ද්‍රිකා බණ්ාරනායකගේ හා රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ආශ්‍රය පැතූ කොළඹ අග නාගරික උගත්තු කලක් මේ නායකයන් දෙදෙනාටම ඇති තරම් අර්ථයෙන් හා ධර්මයෙන් උපදෙස් දුන්නෝ වූහ. තමන්ගේ ගෙදරට පැමිණි විට ආගන්තුකයන්ට සංග්‍රහ කිරීම වැදගත් පුරුද්දකි. ඒ අදහසින් තමන් පිළිගැන්වූ ඉස්තරම් මත් පැන් ද සිගරට් ද බොමින් තමන් පසු පස රස්තියාදු වූ කොළඹ අගනාගරිකයන් ගැන අවබෝධවීමට චන්ද්‍රිකාට ද රනිල්ට ද කලක් ගත වුණි. චන්ද්‍රිකා ඊට බොහෝ කල ගත්ත ද රනිල් කෙටි කලකින්ම තත්ත්වය අවබෝධ කර ගත්තේය. රනිල් වික්‍රමසිංහ කිසිවෙක් තුට්ටුවට මායිම් නොකරන්නෙකි. ඒ ප්‍රතිපත්තිය කොතෙක් දුරට සාධාරණ ද යන්න කෙසේ වෙතත් ඒ නිසා කොළඹ කේන්ද්‍රීය අග නාගරික සිංහල බෞද්ධ උගතුන් ඔහු නොරිස්සූහ. රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති වශයෙන් සිටි චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක රෙජීමය තුළ මෙම කොළඹ අග නාගරික උගතුන් කුණු කූඩයටම වීසි වුණි. කුල්ටූර් සමාජයේ හැදී වැඩුනු රනිල් ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා පැවැත්වූයේ කොන්සර්වේටීන් සමගය. ඒ සමාගමයට ගැලපෙන කුල්ටූර් උගතුන් අග නාගරිකයේ දක්නට නොවුණි. බටහිර දක්ෂිණාංශිකයේ සුරතලා වූ ඔහුට දේශීය සිංහල බෞද්ධ උගතුන්ගේ ඇසුර පිළිකුල් සහගත වූවා විය හැකිය.

එතෙක් චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායකගේ තුරුල්ලේ සිටි මේ නාගරික බයියන් අවසානයේ රනිල්ගේ සමාගමයෙන් ද පිටමං කෙරුණි.මේ නිසා 2005 ජනාධිපතිවරණය වනවිට මේ සියළු අගනාගරික උගතුන් සිටියේ තම අභාවවාචක අත්දැකීම් මධ්‍යයේ කනස්සල්ලෙනි. චන්ද්‍රිකාත් රනිලුත් තිත්ත වහ කදුරු තරම් ප්‍රතික්ශේප කරමින් මේ පිරිස එකා දෙන්නා බැගින් අරලිය ගහ මැදුරේ පිළිකන්න පැත්තෙන් ඇතුළු වූයේ එවකට අග්‍රාමාත්‍ය වූ කාගෙත් හිත මිත්‍ර මහින්ද රාජපක්ෂ හමුවීමටයි.

ඔවුන් මහින්ද රාජපක්ෂ කරා පැමිණියේ හිටි හැටියේ වෙනස් වූ දේශපාලනමය ප්‍රතිපත්තියක් නිසා නොවේ.භෞතික කාරණාවන්හි විද්‍යාත්මක වෙනස්වීමකින් තොරව දේශපාලන ප්‍රතිපත්තීන් වෙනස් කළ හැක්කේ දේශපාලනඥයන්ට පමණි. එහෙත් මේ අගනාගරික සිංහල බෞද්ධ උගත්තු එතෙක් දැරූ ආස්ථානයන්ගෙන් වෙනස් වූයේ විශ්මය ජනක ලෙසිනි. ඔවුන්ගේ මේ පරස්පරතා පෙල ගැස්වුවහොත් ඒවා පහත පරිදි සාරංශ කළ හැකිය.

චන්ද්‍රිකා – රනිල් යුගයන් තුළ කටයුතු කළ අන්දම

(i) ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යයේ ආකෘතිය ප්‍රතිසංස්කරණය කළ යුතු යැයි පවසමින් ෆෙඩරල් දේශපාලන ක්‍රමයක් ඇති කිරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම.

(ii) රාජ්‍ය කේන්ද්‍රීය ආර්ථිකය ප්‍රතික්ශේප කරමින් සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රීය, ලිබරල් හා විනිවිද පෙනෙන්නාවූ ආර්ථිකයක් ගොඩ නැගීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම.

රාජපක්ෂ රෙජීමය තුළ කටයුතු කරන අන්දම

(i) ඒකීය රාජ්‍ය ආකෘතිය ශක්තිමත් කිරීම රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්තිය කරගත් රාජපක්ෂ රෙජීමයට ඇතුළු වී ඊට ආශීර්වාද කිරීම.

(ii) වැඩචසම්වාදී රාජ්‍ය කේන්ද්‍රීය හා අවෘත ආර්ථික ක්‍රමයක් ප්‍රතිපත්තිය කරගත් රාජපක්ෂ රෙජීමයට ඇතුළු වී ඊට ආශීර්වාද කිරීම.

එහෙත් මේ පරස්පරයන් අගනාගරික බයියන්ට ප්‍රශ්නයක් වන්නේ නැත. ඔවුන්ට ප්‍රශ්නයක් වූයේ තමන්ගේ සමාගමය ප්‍රතික්ශේප කළ චන්ද්‍රිකා හා රනිල් ය. ඒ නිසා මේ නායකයන්ගෙන් පුද්ගලිකව පලි ගැනීමට ඔවුහු පෙළඹුණි. ඒ පලිගැනීම කෙතරම් දරුණු දැයි කියන්නේ නම් රාවය කර්තෘ වික්ටර් අයිවන්ට අනුව චන්ද්‍රිකා චෞර රුජිනකි. කතිකාචාර්ය සුමනසිරි ලියනගේට අනුව රනිල් කොයි මට්ටමෙන්වත් නායකයකු නොවේ. මේ දෙදෙනාගේම ලියවිලි වල පේලි අතරින් කියවන විට පැහැදිලි වන්නේ මර්වින් සිල්වා රටේ නායකයා වුවත් චන්ද්‍රිකාට හා රනිල්ට ඒ අවස්ථාව නොලැබිය යුතු බවකි. චන්ද්‍රිකා හා රනිල් බරපතල දේශපාලන වැරදි කළවුන් බව ඇත්තකි. එහෙත් ක්‍රමයේ වැරද්ද නිසා මිස මහින්ද රාජපක්ෂ වැරදි නොකරනවා යැයි ගම්‍යවීමට තර්ක ගොනගන අගනාගරික උගතුන් පැරණි නායකයන්ගේ පමණක් වැරදි සෙවීමට තැත් කිරීම තක්කඩිකමකි.

රාජපක්ෂ රෙජීමයේ සරණ පතා අරලිය ගහ මැදුරේ සෙවනට ආ අගනාගරිකයේ උගතුන් කොටස් දෙකකට වෙන් කළ හැකිය.

(i). රාජ්‍යයේ තනතුරු දරමින් රෙජීමයටම ආ වඩන චරිත හේරත් වැනි උපාසකයන්ගේ ක්‍රියාකාරකම්.

(ii). බල ආකෘතියෙන් පිටත සිටිමින් එහෙත් බල ආකෘතියේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් මතවාදය පෝෂනය කරන වික්ටර් අයිවන් හා සුමනසිරි ලියනගේ වැනි මහත්වරුන්ගේ ක්‍රියාකාරකම්.

මෙම විභේදනයන්ට හසු නොවන එහෙත් රාජපක්ෂ රෙජීමය හා එකට සිටගත් චරිතයන් ද නැත්තේ නොවේ. ඔවුහු තම දේශපාලන ප්‍රතිපත්තීන් අනුව රෙජීමය වටා ගොනු වූහ. රාජපක්ෂ රෙජීමය හා එක්වී දේශපාලනික වැරුද්දක් කරමින් සිටියත් ඔවුන් තක්කඩීන් නොවන බව පැවසිය යුතුය. දයාන් ජයතිලක එවැන්නෙකි.

චන්ද්‍රිකා හා රනිල් තම කුල්ටූර් සමාජ සංස්කෘතියට නොගැලපීම නිසා සමාගමයෙන් පන්නා දැමූ අගනාගරික බයි උගතුන්ට රාජපක්ෂ රෙජීමය යටතේ අරලිය ගහ මැදුර දිව්‍ය ලෝකයක් වුණි. බීමට ඉස්තරම් මත්පැන් හා අවුළු පත් ද කෑමට රස මසවුලු ද මහජන මුදලින් ලබාදීමට රාජපක්ෂ රෙජීමය ලෝබකම් නොකළහ. චම්පික රණවකගේ සිට ඩග්ලස් දේවානන්ද දක්වා ද විමල් වීරවංශගේ සිට මිලින්ද මොරගොඩ දක්වා ද සියළු දේශපාලන අහිකුංඨිකයන් අරලිය ගහ මැදුරේ ලැගුම් ගැනීම අග නාගරික උගතුන් තුළ පිළිකුලක් දනවන්නේ නැත. සියල්ලන් සැදී පැහැදී සිටියේ තමන්ගේ ෆැන්ටසිය අහිමි කළ සතුරා ඉවත් කිරීමටය. ඒ සිහිනය සැබෑ කර ගැනීමට ගිය ගමනේ දී අග නාගරික උගතුන් අහිමි කර ගත් පුරුෂාර්ථයන් බොහෝය.

(i). ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යයේ ආකෘතිය ප්‍රතිසංස්කරණය කළ යුතු යැයි දශක කිහිපයක් පුරා රුධිරය ද කදුළු ද සලමින් ලාංකික සමාජය ඉගෙනගත් පාඩම හාස්‍යයට ලක් කිරීම.

(ii). රටේ මූලික නීතිය වන ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව අමු අමුවේ උල්ලංඝණය කරමින් රාජ්‍ය ත්‍රස්තවාදය පතුරුවන රාජපක්ෂ රෙජීමයේ ක්‍රියාකාරකම් ඉවසමින් එල්.ටී.ටී.ඊ.යේ ත්‍රස්තවාදය ගැන පමණක් කතා කිරීම.

(iii). මෙතෙක් සිංහල වර්ගවාදීන් විසින් ඉහළට එසවූ මතවාදය පෝෂණය කිරීමට කොන්දේසි විරහිතව දායකවීම.

(iv) ක්‍රම විරෝධි වීම තුළින් ගොඩ නගා ගත් පෞර්ෂය ක්‍රමයේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් කැප කිරීම.

දෙමළ ජනතාවගේ දේශපාලන ප්‍රශ්නයන්ට විසදුම් දීමට නම් ඊට බාධා කරන එල්. ටී.ටී.ඊ ය විනාශ කළ යුතු යැයි මේ උගත්තු පැවැසූහ.දැන් ඒ බාධාව ඉවත් කර ඇත. අග නාගරික උගතුන්ගේ සිහින බිද දැමූ වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් රාජ්‍ය හමුදා විසින් ඝාතනය කර ඇත. තවත් කාලයක් යන තුරු තමන් දකින්නා වූ සිහිනයන්ට බාධා කිරීම් සම්බන්ධයෙන් ක්ෂණික තර්ජනයක් ඇති වන්නේ නැත. දැන් එළඹ ඇත්තේ දෙමළ ජනතාවගේ දේශපාලන ප්‍රශ්නයන්ට විසදුම් ලබා දිමේ කාලයයි. එහෙත් රාජපක්ෂ රෙජීමයේ පවුරු පදනම් වූ ජාතික හෙල උරුමය, ජාතික නිදහස් පෙරමුණ හා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ පවසන්නේ වෙනස් කතාවකි. එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය තවදුරටත් නොපවතින නිසා දේශපාලන විසදුමක් වැනි පාවාදීම් නොකළ යුතු බවත් රාජ්‍යයේ ඒකීයත්වය ශක්තිමත් කළ යුතු බවත් ඔවුහු පවසති.
අතීත ක්‍රියාකාරකම් කෙසේ වෙතත් ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 13 වන සංශෝධනය ක්‍රියාත්මක කිරීම වෙනුවෙන් කලක පටන් පෙනී සිටියේ ය. යුද්ධය පිළිබදව තරවටු කරන සෑම මොහොතකම ජනාධිපතිවරයා විදේශීය ආණ්ඩු වලට තොරොම්බල් කළේ මෙම විසදුමයි. රාජ්‍යයේ ආකෘතිය වෙනස් කිරීමේ දේශපාලන අර්ථයෙන් 13 වන සංශෝධනය පමණක් අදට
නොගැලපෙන්නකි. ඒ සදහා මහා විප්ලවීය පරිවර්ථනයකට යා යුතුය. එහෙත් ගස් නැති රටේ තුත්තිරි ගසුත් ගස් යැයි කීවා සේ ජනාධිපතිවරයාගේ අධිෂ්ඨානය පිළිබදව මේ මොහොතේ දී අගති විරහිතව බැලිය යුතුය. ඒ පිළිබදව ධනාත්මකව බැලිය යුතුය. 13 ව්‍යස්ථා සංශෝධනය ප්‍රමාද වූ විසදුමකි. එහෙත් එය හොද ආරම්භයකි. අවම වශයෙන් එවැන්නක් හෝ ක්‍රියාතමක කිරීමට රාජපක්ෂ රෙජීමය ශක්තිමත් වේ නම් එය සතුටට හේතුවකි.

රාජපක්ෂ රෙජීමයේ මතවාදය ශක්තිමත් කරන්නේ වික්ටර් අයිවන් හා සුමනසිරි ලියනගේ ඇතුළු කොළඹ කේන්ද්‍රීය උගතුන් නොවේ. අවම වශයෙන් රාජිත සේනාරත්න , ඩිලාන් පෙරේරා, තිස්ස විතාරණ හා ඩග්ලස් දේවානන්ද යන අමාත්‍යවරු හෝ නොවේ. ඔවුහු හා මොවුහු යන දෙපිරිසම දේශපාලන අනාථයන් ය. රාජපක්ෂ රෙජීමයට සුජාත අයිතියක් කිව හැකි බලවේගයන් පෙනී සිටින්නේ ඒකීය
රාජ්‍ය ආකෘතිය රුක ගැනීමටත් ශ්‍රී ලංකාව මහ ජාතියේ ආධිපත්‍යයට යටත් කළ යුතු බවටත් යන මතවාදය වෙනුවෙනි.මේ සන්දර්භය තුළ යම්කිසි බැරූරුම් දේශපාලන තීන්දුවක් ගැනීමට තරම් ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂට සැබෑ දේශපාලන ශක්තියක් තිබේදැයි විමසීම අගති විරහිත නොවේ. ඒ අර්ථයෙන් අනාගතය සිතන තරම් සුන්දර වන්නේ නැත.

අගනාගරිකයේ සිංහල බෞද්ධ උගතුන්ට මහින්ද රාජපක්ෂගේ සමාගමය මනා ලෙස ගැලපුනේ සංස්කෘතික පදනමිනි. චන්ද්‍රිකා හා රනිල් වැනි කුල්ටූර් නායකයන්ගෙන් එල්ල වූ ආකාරයේ පිළිකුල් සහගත ප්‍රතික්ශේපවීමක් මහින්ද රාජපක්ෂගෙන් එල්ල වන්නේ නැත. ඔහුන්ට තව බොහෝ කල් අරලිය ගහ මැදුරේ ප්‍රීති සාජ්ජයන් දැමිය හැකිය.එහෙත් අරලිය ගහ මැදුරේ පශ්චාත් යුද සැමරුම් පැදුරු
සාජ්ජයන්ට දේශපාලන විසදුම් නැමැති මත් පැන් ගෙන ඒමට රාජ්‍යයේ අයිතිකරුවන් ඉඩ දෙන්නේ නැත.ඒ නිසා මේ දේශපාලන සුරාන්තයේ උන්මාදය වහා කෙළවර විය හැකි බව කොළඹ කේන්ද්‍රීය උගතුන් තේරුම් ගත යුතුය.

අනේ කූඹියනේ…. අපටත් රජෙක් ඇත්තේ…………

දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය මිලිටරිමය ලෙස බිද දැමීමෙන් පසුව රාජ්‍ය හමුදාවන්ගේ ප්‍රධානීන් ආසන්නතම ඉහළ පදවියට උසස් කෙරුණි.එහෙත් ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන්ම සේනාධිනායකයා වන ජනාධිපතිවරයා රජ කෙනෙකු ලෙස රාජ්‍ය මාධ්‍ය මගින් අභිෂේක කරනු ලැබුවේ ඊටත් කලිනි. දැන් ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ රාජාභිෂේකයෙන් පසුව මහා මහින්ද පෙළපතේ තවත් මහ රජ කෙනෙකි.

සිංහල හා මුස්ලිම් නායකයන් (උපන් දා සිට බහුතරයක් මුස්ලිම් නායකයන් කරන්නේ මහ ජාතිය හා එකට සිට ගනිමින් තම බඩ වඩා ගැනීම පමණි.) ජනමාධ්‍ය යොදා ගනිමින් සමාජය පුරා වැපුරුවේ ප්‍රීතිය උපරිම ලෙස භුක්ති විදිය යුතු බව කියැවෙන මතයකි. පරාජය කළේ ත්‍රස්තවාදය මිස දෙමළ ජාතිය නොවේ යැයි ද වන්නි කොටියා වැඩියෙන්ම හානි කළේ දෙමළ ජනතාවට යැයි ද කෑමොර ගසන්නන් පවා ප්‍රීතියම භුක්ති වින්දහ. එහෙත් කොළඹ ජීවත්වන දෙමළ ජනතාවගේ මානසිකත්වය තේරුම් ගැනීමට කිසිවෙක් උත්සාහ නොගත්හ. අතීතයේ සිංහල රාජවංශයේ කිරුළ දැරුවේ අසනීපයෙන් වේදනා විදින නාගයන්ට පවා වෙදකම් කළ රජවරුන් බව මහා වංශයේ සදහන් වේ. එහෙත් එහෙව් රාජ වංශයට ඇතුළුවීමට වෙර දරන රාජපක්ෂයන් පාර්ලිමේන්තුවේ සැසිවාරය විවෘත කරමින් කොළඹ දුක් විදින දෙමළුන් ගැන වචනයක් හෝ නොදෙඩීය. ඔහුන්ගේ ආත්මාභිමානය රුක දෙමින් ජීවිත සුරකිමින් ප්‍රීතිය භුක්ති විදිය යුතු බව තම අන්තේවාසිකයන්ට නොකීවේය.

දශක කිහිපයක් තිස්සේ ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යයේ අභිමානය බිදිමින් රාජ්‍යයේ බල සැකස්මට භෞතිකව අභියෝගයක් කළ විමුක්ති කොටි සංවිධානය මර්දනය කළ පසු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ ඇතුළු රාජපක්ෂ රෙජීමයේ සෙසු සගයන්ට නිරාමිස සතුටක් ඇතිවීම තේරුම් ගත හැකි කරුණකි. ඒ අර්ථයෙන් ඒ සතුට භුක්ති විදීම ද සාමාන්‍ය දෙයකි. එහෙත් මහා මහින්ද මහ රජතුමා මේ කිසිවකින් නොසෑහෙන්නෙකි. රාජ්‍යය, ත්‍රස්තවාදයෙන් ගලවා ගැනීමේ සතුට වීථි කරා ගෙන ගොස් ලූම්පන් සමාජ තීරුව හා එක පෙලට සිටිමින් ඔහු ලැබූ සතුට කොපමනදැයි ලෝකයාටම තේරුම් ගත හැකි වුණි. රාජපක්ෂ රෙජීමය තම හෘදය සාක්ෂිය ප්‍රකාශ කිරීම මෙපමණකට සීමා නොකළේය. ඊට තව තවත් මුහුණුවර තිබේ.

ඒ මෙසේය,

(අ) ප්‍රභාකරන් අල්ලා ගත් විට ජාඩි දමන බව පසුගිය මාසයේ දී අග්‍රාමාත්‍ය රත්නසිරි වික්‍රමනායක මහත් උජාරුවෙන් ප්‍රකාශ කිරීම.

(ආ) ප්‍රභාකරන්ගේ මළ සිරුර සමග රාජ්‍යයේ හමුදාවන් බාබෙක්‍ය(Barbecue) රංගනයක යෙදීම හා උසස් හමුදා නිලධාරීන් එය අනුමත කරමින් බලා සිටීම.

මේ නිරීක්ෂණයන් සමගම නැවතත් පරමාදර්ශයන් ගෙන ඒමට සිදුවන්නේ අතීතයෙනි. එළාර නම් දෙමළ ආක්‍රමණිකයා අනුරාධපුරය අග නගරය කර ගත් රජෙකි. ඒ ආක්‍රමණිකයාගෙන් රට බේරා ගැනීමට සටනට ගිය මහා දුටුගැමුණු ඔහුව ඝාතනය කළේ ය. එහෙත් ඒ මළ සිරුර දුටුගැමුණු රජුගේ සේනාවන් විසින් බාබෙකු කළ බවට සාක්ෂි නැත. ඝාතනය කළ පසු මත් පැන් බී වීථි පුරා ද්වේශ සහගතව විනෝද වූ බවට ද සාක්ෂි නැත. එහෙත් එළාර රජුගේ සිරුර භූමදානය කළ ස්ථානයේ සෑයක් බැද යන එන්නන් ඊට ගෞරව කළ යුතු යැයි නීතියක් පැන වූ බවට නම් සාක්ෂි ඇත. එහෙත් මහා මහින්ද මහ රජතුමා මහා දුටුගැමුණු ගිය මගෙහි නොගියේ ය. සිංහළ රාජ වංශයට අභිමානවත් ශිෂ්ඨාචාරයක් තිබුනා නම් එහි අතුරු බිතුරුවත් ඉදිරියට ගෙන යෑමට මහා මහින්දයාණෝ අකමැති වූහ.

ලාංකික සමාජය රාජ වංශය එතිහාසිකව පරාජය කර ප්‍රජාතන්ත්‍රීය යුගයකට පැමිණියේ අති මහත් වූ කැප කිරීම් කරමිනි. වැඩවසම් යුගයකට වඩා ප්‍රජාතන්ත්‍රීය යුගය සාපේක්ෂව දියුණු සමාජ ක්‍රමයකි. එහෙත් රාජපක්ෂ රෙජීමය අධ්‍යාත්මිකව තවමත් ස්ථාන ගත වන්නේ වැවසම් යුගය තුළ ය. තම ශරීර භාෂාවෙන් ද හෘද සාක්ෂියේ ප්‍රකාශනයන්ගෙන් ද හෙළිදරව් වෙන්නේ වැවසම් යුගයේ අශිෂ්ඨ හා නොදියුණු ශිෂ්ඨාචාරයට රාජපක්ෂ රෙජීමය තවමත් කැමති බවය. රටේ මහ ජනතාවගේ ඡන්දයෙන් පත්වූ ජනාධිපති යැයි පවසනවාට වඩා මහ රජු යැයි පැවැසීමට රෙජීමයේ පරපුට්ටන් කැමති වන්නේත් මහා මහින්ද එය ඉවසා සිටින්නේත් මේ වැවසම් මානසිකත්වයේ ප්‍රථිපලයක් ලෙසිනි. ඒ අර්ථයෙන් රාජපක්ෂ රෙජීමයේ කෝටියක් වූ පුරෝහිතයන් මහා මහින්ද රාජාභිෂේක කිරීමට ගත් තීරණය පැසසිය යුතුය.

එය තේරුම් ගත් නිසාදෝ සියළු ජන මාධ්‍යය මේ දිනවල “අපටත් රජෙක් ඇත්තේ” යැයි හඩ නගමින් පවසති.

සිහින බිදීම මරණයට හේතුවක් ද?

දකුණේ පාලකයන්ගේ සිහිනයන්ට බාධා කළ දෙමළ ඊලාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය එහි ගමන් මගේ අවසානයට පැමිණ ඇත. ඒ අනුව දෙමළ ජනතාවගේ සිහින කුමරා වූ වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් ද තම ඵෙතිහාසික මෙහෙවර නිමා කර තිබේ. දශක ගණනාවක් තිස්සේ දෙමළ විමුක්ති අරගලයට නායකත්වය දුන් වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන්ගේ අවසානයත් සමග දෙමළ ජනතාවගේ විමුක්ති ව්‍යාපාරය තුළ ඇති වී ඇත්තේ ප්‍රබල රික්තයකි. එපමණක් නොවේ. භෞතිකව දේශපාලනය කළ නායකයෙක් ද දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් ද තම ගමන අවසන් කර ඇත.
සිංහල බෞද්ධ ආණ්ු වලින් දෙමළ ප්‍රජාවට ඵෙතිහාසිකව සිදුවූ අසාධාරණයන්ට එරෙහිව පැන නැගුන දෙමළ විරෝධය කාලාන්තරයක් තිස්සේ රුදී තිබුණේ දෙමළ මධ්‍යම පාංතිකයන් අතය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාර්ලිමේන්තුවාදය තුළ රුදී සිටිමින් සිංහල පාලකයන්ගේ ඔ‍ඩ‍ක්කු කුක්කන් බවට දෙමළ නායකයෝ පත්ව සිටියහ. ඒ අනුව දෙමළ විමුක්ති ව්‍යාපාරය සිංහල පාලකයන්ගේ අත පල්ලෙන් වැටෙන යමක් භුක්ති විදිමින් තෘප්ත වන මනෝභාවයක තිබුණි.

දෙමළ දේශපාලනයේ මේ දිශානතිය භෞතිකව වෙනස් කළේ වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් ය. නිවට නියාලුව පීඩක රාජ්‍ය ඉදිරියේ දනින් වැටෙමින් සිටි දෙමළ විමුක්ති ව්‍යාපරය ජව සම්පන්න ලෙස නැගී සිටුවීමට ඔහු සමත් විය. මේ නිසා වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් චරිතය සිංහල නායකයන්ගේ පමණක් නොව දෙමළ නායකයන්ගේ ද සිහින බොද කළේය. දෙමළ ප්‍රජාවට අසාධාරණයක් සිදුවී ඇති බව ද එය අමතක කළ නොහැකි බව ද ඒ නිසා සාධාරණ විසදුමකට යා යුතු බව ද සිංහල ප්‍රජාව තේරුම් ගත්තේ ඔහුගේ රුඩිකල් හා ජව සම්පන්න දේශපාලන ක්‍රියාකාරීත්වය නිසා ය. එපමණක් නොව දෙමළ ප්‍රති විරෝධය නොතකා සිටීමට සිංහල නායකයන්ට හා ආණ්ඩ‍‍‍ වලට පවා නොහැකි වුණි.

වෙල්ලාල වංශිකයන්ගේ ආධිපත්‍යයට යටත්ව තිබූ දෙමළ දේශපාලනය කාරියර් කුලයේ තරුණයන් අතට ගැනීමට මුල් වූයේ වේලුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් ය. ඒ නිසා කුල භේදය ප්‍රබල දෙමළ සමාජය තුළ පැවැති දේශපාලන සංස්කෘතිය වෙනස් වුණි. අවවරප්‍රසාධිත ජන කොටස් වලට ද අභිමානයෙන් හිස කෙළින් තබා ගැනීමට හැකිවුණි. සිංහල පාලකයන් හා අවස්ථාවාදී සම්මුතීන්ට පැමිණෙමින් ජනතාව පාවා දුන් දෙමළ නායකයන්ට තවදුරටත් ඔවුන් රුවටීමට නොහැකි විය.

වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් දේශපාලන පියවර තැබූවේ ඔහුටම ආවේනික ක්‍රමෝපායන් මත ය. ඔහු තමන්ට එකග නොවන සියළු දෙනා අනුකම්පා විරහිතව විනාශ කළේය. ඔහුට අංශු මාත්‍රයකින් හෝ එරෙහි වූවා නම් එම විරුද්ධවාදියා විනාශ කිරීමට ප්‍රභාකරන්ට තිබූ උනන්දුව කෙතරම් කුරිරු ද යත් ලෝකයේ කිසිම සටන්කාමියකු තම විරුද්ධවාදීන් සම්බන්ධයෙන් එලෙස කටයුතු නොකරන්නට ඇති බව නො අනුමානය. එහෙත් ඔහු කෙතරම් ෆැසිස්ට්වාදී වුවද දෙමළ ජාතික ව්‍යාපාරය සමස්තයක් ලෙස දෙමළ ඊලාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය තුළ ගොනු කර ගැනීමට ඔහු සමත් විය.
සන්නද්ධ සටන්කාමී ව්‍යාපාරයක සදාචාරය ගැන කතා කිරීමට යෑම හාස්‍යජනක නාගමකි. ඒ අර්ථයෙන් විමුක්ති කොටි සංවිධානයේ ද අභ්‍යන්තර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් ගැන කතා කිරීම අර්ථ විරහිතය. එහෙත් විමුක්ති ව්‍යාපාරයක් මනුෂ්‍ය ඝාතනය උපක්‍රමයක් ලෙස යොදා ගත යුත්තේ දැඩි සංයමයෙනි. මේ සංයමය විමුක්ති කොටි සංවිධානයට තිබුණාදැයි සැක සහිතය. විමුක්ති ව්‍යාපාරයක් ගිනි අවි භාවිතා කළ යුත්තේ කෙසේ දැයි දැක්වෙන සූත්‍රයක් තවමත් ශිෂ්ඨ සම්පන්න සමාජය තුළ ගොඩ නංවා නැත. එහෙත් විමුක්ති කොටි සංවිධානය එවැනි සූත්‍රයක අවශ්‍යතාව ගැන දැක්වූයේ අල්ප අවධානයකි. මේ තත්ත්වය දෙමළ විමුක්ති ව්‍යාපාරයට කළේ විශාළ හානියකි. දෙමළ දේශපාලනය තුළ තිබිය යුතු අල්ප ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පවා ගිලිහී ගිය අතර එය සමස්තයක් ලෙස ෆැසිස්ට්වාදයටම යටවුණි.

ෆැසිස්ට්වාදය ආත්මය කර ගත් සටන් ව්‍යාපාරයක ක්‍රියාකාරීත්වය තුළ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන ව්‍යාපාරයන් බිහිවීමට ඇත්තේ අල්ප ඉඩකි. එහෙත් එවැනි ව්‍යාපාරයක අංශු මාත්‍රයක හෝ අරුණලු දෙමළ දේශපාලනය තුළ ඇති නොවුණි. වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන්ගේ දේශපාලනයට ඵෙන්ද්‍රීයව අභියෝග කිරීමට තරම් හැකියාවක් ඇති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නායකයකු බිහි නොවීය. ක්‍රම විරෝධි හා සම්ප්‍රදායි දේශපාලනයක නිරතව සිටි බොහෝ දෙමළ දේශපාලනඥයන් සතුරාගේ සතුරා මිතුරා ය යන න්‍යාය මත ප්‍රධාන ප්‍රවාහයටම ඇතුළු වුණි. එහෙව් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නායකයන්ගේ තක්කඩිකමට වඩා ෆැසිස්ට්වාදී ප්‍රභාකරන්ගේ අවංකකම දෙමළ ප්‍රජාවට විශ්වාසනීය වූවා වැනිය.

විමුක්ති කොටි සංවිධානයට ලොව ඉහළම පෙළේ රණ ශූර බුද්ධියක් තිබුණි. එහෙත් එහි දේශපාලන උපාය උපක්‍රම ළාමක විය. දෙමළ ප්‍රජාව අතර කොටි සංවිධානය ඵෙන්ද්‍රීයව දේශපාලනයක යෙදුන ද එහි ඵෙතිහාසික අවසානය ඉක්මන් වූයේ වැරදි දේශපාලන ගණන් බැලීම් නිසා යැයි පැවසිය හැකිය. විමුක්ති කොටින්ගේ නිවැරදි නොවූ හා උපාය උපක්‍රම ශීලී නොවූ දේශපාලන ගණන් බැලීම් පෙළ ගැස්වුවහොත් ප්‍රධාන වශයෙන් එවැනි ප්‍රවනතා කිහිපයක් දැක්විය හැකිය.

(i) සීමාන්තික ෆැසිස්ට්වාදය මත පදනම් වීම,
(ii) රාජීව් ගාන්ධි ඝාතනය කිරීම,
(iii) 2002 සටන් විරාම ගිවිසුම හා ඒ ආශ්‍රිත ජාත්‍යන්තර දේශපාලනය හදුනා නොගැනීම,
(iv) 2005 ජනාධිපතිවරණයේ දී බහුතර දෙමළ ප්‍රජාව ඡන්දය පාවිච්ච් කිරීමෙන් වැළැක්වීම.

දේශපාලනයේ නව ප්‍රවනතා හදුනා නොගත් විමුක්ති කොටි පළමුව ජාත්‍යන්තරය අමනාප කර ගත්තේය. දෙවනුව දේශීය දේශපාලනය තුළ වල්මත් වුණි. කලක් කොළඹ දේශපාලනයේ න්‍යාය පත්‍රය තීරණය කළ කොටි සංවිධානය අවසානයේ දී දේශපාලන උපායන්ට වඩා විශ්වාසය තැබූවේ පූර්ණ මිලිටරි ක්‍රියාකාරීත්වයකට ය. එය කෙතරම් බොළද දැයි කිවහොත් උතුරේ ජනතාවගේ ඔළු ගෙඩි වලට ඉහළින් බෝම්බ අතහරින ආණ්ඩුවෙන් කොටි සංවිධානය පළි ගත්තේ දකුණේ මගී ප්‍රවාහණ බස් රථවල බෝම්බ පුපුරුවමිනි. පූර්ණ ෆැසිස්ට්වාදයට යටවූ විට ඇසට ඇසක් දතට දතක් න්‍යාය හැර අන් කවරක් ද? දකුණේ සමූල ඝාතනයන්ගෙන් කොටි සංවිධානය උපයා ගත්තේ එකම එක දෙයකි. ඒ ත්‍රස්තවාදය මර්දනය කිරීමේ රාජ්‍ය මතවාදය ශක්තිමත් වී දෙමළ ජනතාවගේ ඔළු ගෙඩි වලට තව තවත් බෝම්බ අත හැරීමට හැකිවන සේ ආණ්ුවට බලපත්‍රයක් ලැබීම පමණි.

උතුරේ ද දකුණේ ද සුපේශල ශික්ෂාකාමී මහත්වරුන්ට දැන් උදාවී ඇත්තේ කදිම අවස්ථාවකි. රටම භීතියෙන් භීතියට පත් කළ මහා ඝාතකයා විනාශ කළා යැයි ඔවුන්ට හන්දියක් හන්දියක් ගානේ කිරි බත් කමින් ප්‍රීති විය හැකිය. රටේ ජනාධිපති කොටි සංවිධානය විසින් ඝාතනය කළ අවස්ථාවේ රතිඤඤා පත්තු කරමින් ප්‍රීති වූ ජාතියක් මේ අවස්ථාවේ ප්‍රීතිවීම තේරුම් ගත හැකිය. එහෙත් ප්‍රශ්නය වන්නේ මේ සංවිධානාත්මක ප්‍රීතිය තුළ බරපතල පරස්පරයන් සැගවී තිබීමයි.

(i) තමන්ගේ රටේ ජනාධිපති ඝාතනය වූ විට රතිඤඤා පත්තු කරමින් ප්‍රීති වේ. ඒ නායකයාගේ ඝාතනයට අණ දුන් වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් ඝාතනය වූ විට ද රතිඤඤා පත්තු කරමින් ප්‍රීති වේ.

(ii) වේළුපිල්ලෙ ප්‍රභාකරන් ජන ඝාතකයෙකි. ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කළ අයෙකි, නීතිය නොතකා හැරිය අයෙකි, මේ ආදී වශයෙන් බරපතල අපරාධ කළ ත්‍රස්තවාදියෙකි. එහෙත් මේ සියළු ත්‍රස්තවාදීකම් එළෙසින්ම කරන දකුණේ රාජ්‍ය නායකයන් හා එකට එකතු වී ප්‍රභාකරන්ගේ මරණය ගැන දකුණේ ප්‍රජාව ප්‍රීති වෙති.

මේ පරස්පරයන් දකුණේ සමාජයේ තක්කඩිකම් නිසා මිස අනෙකක් නිසා ඇතිවූවක් නොවේ. වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන්ට පරමාදර්ශී විය හැකි දේශපාලන චරිතයක් දෙමළ සමාජයෙන් තබා සිංහල සමාජයෙන්වත් බිහි වී නොමැත. රාජ්‍යයේ අත්තනෝමතිකත්වයට, ආඥාදායකත්වයට හා පරපීක කාමුකත්වයට එරෙහි වී රාජ්‍යයේ හදවතට දැනෙන සේ සටන් කළේ ඔහුය. ඒ අභියෝගය රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණය අඩපණ කිරීමට සමත් විය. රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයට කැට කැබලිති වීසි කරමින් දෙමළ අයිතිවාසිකම් දිනා ගැනීමට උත්සාහ කළ නායකයන් සිටි දෙමළ දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයට ප්‍රභාකරන්ගේ සම්ප්‍රාප්තිය ආශ්වාදයක් විය. ඔහු කෙතෙක් ෆැසිස්ට්වාදී වුවත් දෙමළ විමුක්ති අරගලය නියෝජනය කිරීමට ඔහුට ශක්තියක් ලැබුණේ එබැවිනි. ඒ අර්ථයෙන් දෙමළ විමුක්ති අරගලය දැන් නැවතත් මධ්‍යම පාංතිකයන්ගේ දවල් සිහින තුළ බොදවී යනු ඇත. දෙපයින් සිට ගැනීමට ගොස් මිය යනවාට වා දෙකට නැවී ප්‍රීතියෙන් ජීවත්වීම යහපත් යැයි සිතන නායකයන් විමුක්ති අරගලයේ කොඩිය දරා උජාරු බස් කියවනු ඇත.

කිරිබත් කා ජාතික ධජය වනමින් සිංහල සමාජය ප්‍රීති වන්නේ ලක්ෂ තුනකට අධික දෙමළ ජනතාවක් උපන් බිමේ අනාථව සිටින හා පන්දහසකට අධික දෙමළ ජනතාවක් සමූල ඝාතනය වී ඇති මොහොතකය. එසේම කොටි සංවිධානය පොඩි පට්ටම් කිරීමේ රාජ්‍ය අවශ්‍යතාව වෙනුවෙන් උතුරේ සටන් බිමට ගොස් මරු මුවට පත් වූ හා බරපතල තුවාල ලැබූ සිංහල සොල්දාදුවන්ගේ ඥාතීන් සෝ සුසුම් නගන මොහොතකය. එවන් මොහොතක මහ ජාතියේ වගකීම විය යුත්තේ අශිෂ්ඨ ලක්ෂණ ලෝකයාට පෙන්නුම් කරමින් වීථි ගානේ රස්තියාදු වීම නොවේ. එහෙත් තුන් කල් දකින නායකයකු නොමැතිකමින් සිංහල සමාජය ද අවතැන් වී ඇත.

විමුක්ති කොටි සංවිධානය ලෙයින් හා යක‍ඩන් මර්දනය කර දෙමළ ජාතික විමුක්ති අරගලය තලා පොඩි පට්ටම් කර ඇති මේ මොහොතේ දකුණේ සමාජය සිතට ගත යුතු යමක් ඉන්දියාවේ ප්‍රකාශට පත් කරන Frontline සගරාවේ පළ වී තිබුණි.

එහි 2009 මැයි 22 කළාපය මෙසේ පවසයි.

“The LTTE is undoubtedly part of the problem, but its elimination as a conventional force is not the answer to the problem. The Tigers are the byproduct of the long neglected legitimate grievances of Tamils.”

ෆැසිස්ට්වාදී නායකයකුගේ අවසානය ගැන දුක්වීම හෝ ප්‍රීතිවීම හෝ නිෂ්ඵල ක්‍රියාවකි. එහෙත් දෙමළ විමුක්ති අරගලය මහ ජාතිවාදී ආධිපත්‍ය තුළ මර්දනය වීම ඉවසිය නොහැක්කකි. ඒ අර්ථයෙන් විග්‍රහ කළ විට ජීවතුන් අතර සිටින වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් සමස්ත ලෝකයාටම කළ හානියට වඩා වැඩි හානියක් වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් ඝාතනය කිරීම නිසා ඇතිවන රික්තයෙන් දෙමළ විමුක්ති ව්‍යාපාරයට සිදුවන බව නම් ස්ථිර වශයෙන්ම පැවසිය හැකිය.